Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Bekijk alle poŽzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
15 gebruiker(s) zijn online (5 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 15

meer...
Google ads
Gastcolumns : 
Gepost door Pom Wolff op 2015/4/10 7:20:00 (503 keer gelezen)




Goedendag poŽten en anderen.

Ik verheug mij op de ganzen. Mogelijk is hier sprake van een verregaand Niels Holgersson-syndroom dat behandeling behoeft, eerder is het niets anders dan de behoefte van een mens aan mijlpalen op zijn pad.
Geen prachtiger mijlpaal dan de gans. In het voorjaar, als het fluitenkruid bloeit en alom de kikkers kwaken zie ik op weg naar mijn datsja langs de Ringvaart de ganzen zich van harte aan hun voortplanting wijden. Eerst zijn er twee. Vervolgens vijf, zes of meer. Elke 100 meter op mijn fietstocht bloeit langs de vaart het huiselijk geluk op.
Het is nog een hele klus telkens bij te houden of alle gezinsleden present zijn. Gevaar dreigt overal. Weleens een reiger gezien die een kuikentje grijpt? En dan vervolgens even door het water dipt, als een statige oude dame die haar biscuitje in de thee sopt alvorens toe te happen. Ja ja, de natuur kent vele wonderen.
Soms moet ik afstappen om wat serieus telwerk te verrichten aan de oever. Als ik een en ander tevreden heb afgerond lees ik 's avonds in mijn zomervilla in de krant dat vanwege Schiphol ettelijke duizenden ganzen vergast zijn. Het is een kwestie van prioriteiten. Ons vliegen is goed voor de economie. Hun vliegen niet. Zij moeten vooral niet willen vliegen waar wij moeten vliegen. 'En dan, wat is natuur nog in dit land' (Bloem).

Soms zet men exotisch wild uit. Grote grazers, in allerlei gebieden waar er in het groot gegraasd moet worden. Vol afgrijzen is er vervolgens vastgesteld dat die beesten zich voortplanten. Dat gaat zomaar niet! Paniek alom en fluks naar de buks gegrepen.
Herten danwel wilde zwijnen blijken wel eens van het door de overheid gemarkeerde pad af te dwalen. Pang! Een mooie kans voor de jagers, die zich zo met hart en ziel en vol vreugde aan het doodschieten van dieren wijden, om weer eens te roepen dat zij dit alleen maar, met lood in de schoenen, doen vanwege het natuurbehoud. Beter lood in hun schoenen dan lood in een mooie Schotse hooglander denk ik dan.
Mijn oom Jan was jager. Compleet met Manchester drollenvanger, weinig subtiel geblokte wollen kousen en klein hoedje met groot veertje. Maar bovenal met twee prijswinnende jachthonden. Vanwege die twee was oom Jan een beetje geaccepteerd als 'burger' in een voornamelijk adellijke gezelschap. Meerdere keren per week was hij op pad met zijn prijswinnaars. Als er in de stad iemand voor hem aan de deur kwam, werd er geroepen: 'Jan is in de polder!'
Nou dan wist men het wel, zeer binnenkort werd men genood op de dis van gebraden patrijs, reerug en konijnenbout. Tegenwoordig gaan de vergaste ganzen naar de Voedselbank. En zo weten we weer het nuttige met het aangename te verenigen.

'Natuur is voor tevredenen of legen' (ook Bloem). 'Geef mij de grauwe, stedelijke wegen, de in kaden vastgeklonken waterkant'.
Helaas vindt men niet alleen in het dierenrijk obstakels op de gestroomlijnde snelweg der economie. Ook de menselijke soort kan flink in de weg lopen. Maar daar steekt de overheid in toenemende mate een stokje voor. Wij mogen er wel zijn, maar uitsluitend ten behoeve van een bloeiende economie. Zodat er in een klein land waarin mensen opgestapeld moeten worden, plek zat is voor oogbeledigende bedrijventerreinen. Zodat Schiphol stiekem alsmaar doorgroeit. Zodat Amsterdam onbetaalbaar wordt en alle inwoners die het om andere zaken dan geld gaat eruit verdreven. Wij moeten vele bittere pillen slikken.
Tenzij wij ons massaal gaan verschuilen achter de grote grazers en tussen de gakkende ganzen. En gewoon terugschieten op de jagende jagers.


Met hartelijke groet,
Uw DinLin.