Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
14 gebruiker(s) zijn online (7 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 14

meer...
Google ads
Gedichten : 
Gepost door Pom Wolff op 2015/10/30 17:20:00 (883 keer gelezen)





JOZ KNOOP over een omgelegde man
RIK VAN BOECKEL over een toekomst die al weer verleden is
DITMAR BAKKER in de wolken
HELENA DE CLERCQ aan de tekentafel
JOOP KOMEN over mankementen
MAJA COLIJN over warm gevouwen vrouwen
PANDORRA over zwarte piet
FRANS TERKEN morst nagels
VERA VAN DER HORST mist zijn sterke armen niet meer echt
MARTIN WIJTGAARD in hamburg
MAX LEROU over het gevaar van geluk
JOLIES HEIJ komt terug als INGMAR HEYTZE
RONALD M OFFERMAN staat in de gang


wedstrijd gesloten. dank jullie wel voor zoveel moois. de kanonnen rukten uit en schoten poëzie als sierwerk de lucht in. ROOP laat het afweten. weer weg van terug geweest. een lichte verwijzing naar het briljante werk van Ditmar Bakker werd de juryvoorzitter teveel. ach de poezen zullen verkouden zijn en dichteres Beumkes mogelijk weer in barensnood. er is altijd wel een reden te vinden om hem te peren. arie van egmond en uw webbie zullen, laten we zeggen in de lente, weer afreizen naar eilandenland om roop te bewegen het handwerk op te pakken.









wie wint de enige echte virtuele – terug van weggeweest – trofee op pomgedichten?
ja mogen wij misschien ook weten waar u was – en wat u met wie deed – en mogen we ook weten hoe het is om gewoon weer terug te zijn – oost west thuis best? of was het toch een lekker uitje? alle mogelijkheden aan uw voeten. geheim of niet geheim, verzonnen of niet verzonnen – wij van de pom – aanvaarden alles – als het maar wel poëzie is. en wat poëzie is maakt u zelf natuurlijk uit. de gedichten niet te lang graag tenzij noodzaak. commentaar verzekerd – insturen svp voor zondagochtend 1100 uur.



nog steeds vliegt de KLM
angstvallig laag

ik zeg
je maakt wel uren zeg
het eten schiet er zo bij in

ze zegt ik snuif wel kerosine
vanavond wurgseks
je moet toch wat

ik zeg
ik ga een luchtje scheppen


pw







Hello, I’m back
(helloween 2015)


Terug van weg naar de hel.
Kwam er ooit een zombie
uit zijn zelf bevuilde grafkist?
Een omgelegde man kan niet spreken
over een misdrijf dat hij bespeurde.
Laat de rechters maar oordelen
in stilte zonder zijn woorden.
Laat de rechters maar oordelen
over een misdrijf dat hij bespeurde.
Een omgelegde man kan niet spreken
uit zijn zelf bevuilde grafkist.
Kwam er ooit een zombie
terug van weg naar de hel?


Joz Knoop



pom:
juryvoorzitter ROOP is getroffen door een heftige aanval van non-conformisme – zo maak ik uit zijn mailberichten op. – deze week zal ik – zoals u ook gewend bent - het evenwichtige karakter van de site bewaren – uw eigen webbie. geen applaus graag, geen bloemen. joz knoop vliegt het thema met een ware jozzonet aan. http://www.jozknoop.nl/Pages/Jozzonet.htm
of het verspringende vraagteken door de beugel kan moeten we joz nog maar eens vragen. bij elkaar een mooi afgerond geheel waarin de taal tot rust lijkt te komen in een overzichtelijke eindigheid van woorden. geen woord te veel spreekt mij wel aan. onze nonconformist van texas, sorry texel zal wel wat te dromen of te mijmeren hebben. over de titel naar ik vermoed. zo heeft hij de heilige helena van gent ook op de kast weten te krijgen – de hoogbejaarde dichteres durft hier geen titel meer in te sturen nu ze twee weken ROOP over zich heen heeft gekregen. nonconformisme is prachtig maar we zitten wel zonder meid, zou j.a. dermouw opmerken – in het geval van helena zonder titel zeg ik. ga zo door joz. je kunt het. zelfs de titel bekt goed.








Terug naar Den Haag

De duinpan waarachter hij geboren werd
de kerk waar hij gedoopt werd
de school met de paters in de bunnyzaal
staat nog fier overeind

toen kwamen de jaren met de lange haren
de superzusters met gouden oorringen
het paard van Troje werd binnengehaald

de kleuter die hij was
de straten zijn er nog
de hond brak los van de riem
rende de dood tegemoet
aan de langste laan van Nederland

daar woonde hij
tussen textiel en wol
de boeken van zijn moeder
de poëzie van Slauerhoff

de wegen van de tijd
dreven hem verder
de stad uit naar de grachten
van een toekomst
die al weer verleden is.


Rik van Boeckel
31 oktober 2015


pom:
ik zeg een mooie maar iets te lange opsomming. 2x het woord werd in de eerste twee regels is 2x te veel. kan gewoon weg. elliptisch taalgebruik is zeer geschikt in de poëzie.
ik zou zeggen een beetje opsomming is genoeg om de sfeer te treffen. het zal toch niet de bedoeling zijn om hier een BOSatlas van den haag neer te zetten? prachtige laatste regels. ik vermoed dat een beetje minder mooier werkt:


Terug naar Den Haag

De duinpan waarachter hij geboren
de jaren met de lange haren
de superzusters met gouden oorringen
het paard van Troje
de hond brak los
rende de dood tegemoet
aan de langste laan van Nederland
daar woonde hij

tussen textiel en wol
de boeken van zijn moeder
de poëzie van Slauerhoff
de wegen van de tijd
dreven hem verder
de stad uit naar de grachten
van een toekomst
die al weer verleden is.









Die kinderen gaan tegenwoordig prat
op wijsheid waartoe eerlijkheid zou nopen:
pappa's die hun geslacht in mamma's dopen
waarna een zaadstort vloeit de buik in, wat

wij dan als zoete liefdesdaad verkopen;
één die steeds eindigt in een scheurend gat...
als dát vormt tweegeslacht'lijk liefdespad,

waar kan een kind van mannen dan op hopen?
Ik zal het baby'tje vertellen dat
toen pappa pappa kuste, hen besloop een
engel Gods, die hun beider liefde mat

aan 't felle licht dat schitterd'in vier open
ogen--vanaf het wolkje waar hij zat
heeft hij dat licht in diamant gevat,

waarmee hij toen verrukt is ingelopen
het klaverveld. Daar, onze kleine schat
vanonder 't allermooiste klaverblad
bij volle maan als kind kwam uitgekropen.


Ditmar Bakker



pom:
och moeders waarom heeft u mij verlaten. hier hadden we samen zo van kunnen genieten. kijk nou toch mamma hoe dichter vorm en vent in de eerste strofe bijeen weet te krijgen. hoe ook voor jou mamma met terugwerkende kracht nog plaats wordt ingeruimd in de tweede strofe in een poëzie die bovenaards genoemd mag worden. want welke vrouw voelt nou nooit eens aan haar scheurend gat? wie heeft het vrouwelijk tekort ooit beter weten te treffen, mamma, dan ditmar bakker?

ook op tessel leggen de boerinnen nu de handen in het kruis. en vaderlief? vaderlief die drinkt niet meer in de derde strofe. pappalief is met engeltjes in de weer. en met bloemkolen iets later in het gedicht. het leven voor alle gezindten samengevat in paar achteloos aan het papier toevertrouwde strofen.
een hoogtepunt in de werken van ditmar bakker. en weer komt ie dit weekend zijn bed niet uit. hij zal naast me moeten liggen en steeds opnieuw dit gedicht aan mij moeten voordragen, steeds opnieuw en steeds schaarser gekleed. opnieuw! opnieuw!

aan 't felle licht dat schitterd'in vier open
ogen--vanaf het wolkje waar hij zat
heeft hij dat licht in diamant gevat,…

opnieuw! opnieuw!












(...)

de dag leek ingeslapen
er viel geen enkele bom
we mochten bovengronds

mijn moeder zong niet meer
en ik, ik was nog niet gekomen
tot de jaren van verstand
*

toen stond daar plots oom Jan
Aline, hij is op komst
-hij- was mijn vader

mijn ma ontbond haar schort
nadat ze was ontdooid
en ik, ik zat aan tafel

ik tekende een stoel


helena de clercq
*zie helena's commentaar


pom:
typisch een gedicht dat er mag zijn maar nog zoveel mooier kan. ze heeft het natuurlijk allang geprobeerd maar het is haar niet gelukt. ze heeft geschrapt ze heeft teruggeplaatst. daar is ze dichter genoeg voor. met mooier bedoel ik dat – al het teveel – eruit moet. elke verwijzing naar oorlog is bijna teveel. dan houd je over waarom het in dit gedicht gaat. ook goed wordt getroffen – moeder vader kind.

ik was nog niet gekomen
tot de jaren van verstand - ook teveel. snappen we wel hoor. i try:


de dag leek ingeslapen
we mochten bovengronds
mijn moeder zong niet meer

toen stond daar plots oom Jan
Aline, hij is op komst
-hij- was mijn vader

mijn ma ontbond haar schort
nadat ze was ontdooid
en ik, ik zat aan tafel

ik tekende een stoel


een juweeltje toch.












Zoals zo vaak

Zij had tot negen uur gewacht met eten,
om elf uur deed ze de gordijnen dicht,
ontstak gelaten, haast in trance het licht
en wachtte zoals steeds op zeker weten.

Hoe vaak zat ze alleen daar op de bank.
Een tijdschrift lezend om de pijn te stillen,
en denkend aan dat wat ze niet zou willen.
Ze hield van hem, al ging de liefde mank

aan evenwicht, ze had het kunnen weten
toen ze hem voor het eerst ontmoette daar.
Hij sprak voor haar: “We houden van elkaar.”
En zij was inderdaad van hem bezeten.

Om één uur ’s nachts schonk ze het laatste restje drank,
en sliep zoals zo vaak, haar roes uit op de bank.


Joop Komen


pom: de kanonnen zijn vandaag wel uitgerukt. ontroerend. we leren joop nog eens van een gevoelige kant kennen. invoelende kant zelfs. hebben we wel een halve eeuw op moeten wachten. is het zomer in het gedicht? de gordijnen gaan om 2300 uur dicht. liefde die mank gaat aan evenwicht. kom daar nog maar eens voor. het gedicht lijkt ook nog eens op het lijf geschreven. in een kleine mailwisseling met ROOP schreef ik de juryvoorzitter – zonder dat ik ook maar iets over hem wilde zeggen: ‘ik ben nu eenmaal ietsje evenwichtiger dan de meeste mensen om mij heen.’ – het antwoord zal ik u besparen. hoe dan ook – we leven met het mensie mee in mooie regels gesonneteerd. juryvoorzitter zal het geheel kunnen waarderen - oude schrijfnetters onder elkaar – joop en roop. nooit viel er een onvertogen woord tussen de heren. al was het wel altijd een wankel evenwicht.








Cock met c-o-c-k

over de bank
hangt de warm gevouwen vrouw
naast het kledingstuk met afgerukte knoopjes

iets verderop ( op het berenvel )
een stuk lijkstijf mannenlijf

haar ene stiletto rechtop in zijn kop
de andere schuin in het hare geslagen

onder het vergrootglas
ligt de echtgenoot met waterdicht alibi

ik was er even niet



Maja Colijn


pom:
ja in het poetisch geweld van dit weekend vallen de grapjes even af. sorry maja met plezier gelezen maar verder kom ik even niet. je was er even niet lees ik. je zal wel weer met die lerou hebben liggen te slempen he?






Typisch Nederland

Sinterklaas mag kindjes bang maken
Sinterklaas mag kindjes in een zak stoppen
Sinterklaas mag kindjes kidnappen naar spanje
Sinterklaas mag kindjes omkopen met snoep
Sinterklaas mag kindjes chanteren met cadeautjes
Sinterklaas mag kindjes laten slaan met een roe
Sinterklaas mag inbreken in huizen
Sinterklaas mag een valse identiteit gebruiken
Sinterklaas mag zichzelf vermommen
Sinterklaas mag zijn gehele gezicht bedekken
Sinterklaas mag vogeltjes voeren met pepernoten
Sinterklaas mag pieten blauw, paars, geel en groen maken
Sinterklaas mag de belasting ontduiken

Maar piet zo zwart als roet, dat mag niet
Zij passen immers niet in onze
multiculturele samenleving


Pandorra



pom:
ook pandora – zelf terug van weggeweest – valt af wat mij betreft. politieke pamfletten ik vind het prima. maar ze staan vaak haaks op de poezie. natuurlijk de poetische elementen – elementen van de retorica – het mag allemaal benut – goebbels wist ze ook vakkundig in te zetten – de herhaling – een opzwepend ritme altijd uitmondend in de vraag of ze den totalen krieg wilden. ja dat wilden ze wel. sinterklaas kan het dak op. ben ik duidelijk genoeg?







Terug van de kust

Ik sprak de vrouw met de valhelm
ze beschermde het hoofd tegen teveel denken
teveel herrie die aan de oren vrat
ze zei het moet stil zijn anders ben ik verloren

geen branding die me met gedruis overstelpt
geen boulevard met zwembadkreten
en gespuis dat het hier op stelten zet
je weet het nooit als je je rug even keert

vandaag schenk ik vissen in haar schoenen
hakken en zolen tik ik waterdicht
zo leert ze op de vloedlijn lopen
ik zeg let niet op de nagels die ik mors

alleen het krabben van de golfstroom
zoete woorden die haken als een schelp


FT 31102015



pom:

bij de eerste twee strofen moet ik aan annie denken – het typetje van paul de leeuw – op der brommertje. en dan ineens zitten we bij de laatste zes regels in een poezie van een uitzonderlijke orde. absurdistisch en toch toegankelijk – over alle toppen heen. van mij mogen die 6 regels apart:

vandaag schenk ik vissen in haar schoenen
hakken en zolen tik ik waterdicht
zo leert ze op de vloedlijn lopen
ik zeg let niet op de nagels die ik mors
alleen het krabben van de golfstroom
zoete woorden die haken als een schelp


schitterend!











Ruggespraak

Toen jij,
mijn alles wat ik had,
niet eens meer omkeek,
om het verlaten,
gestalte in de deuropening,
te zien, wist ik dat je echt
alles in je koffers had gepakt.

Het vechten, het vrijen, de hoop.
Je pepesan, de kaarsen, je geur
van man en vooral je armen,
vooral je armen en je bassende stem,
als je mijn angst bedwong, je liefde
voor me zong, als je weg ging en
'tot zo' zei.

Ik dacht,
dat ik alleen zou blijven,
als jij zou gaan, maar
toen jij ging,
kwam ik terug en
vond mezelf,
in de ruimte die je liet,
waard om te koesteren.


Vera van der Horst



pom:
och kind toch – je alles-sie. kom hier ik neem je in MIJN armen. een heerlijk gedicht. van het leven en de liefde en hoe alles toch ook weer een plaats heeft mogen krijgen – een troostrijk gedicht een troostrijk geheel voor allen die een grote liefde de deur uit zagen gaan.
hoe een gevoelsexplosie in een badje van de rede tot rust is gekomen van waaruit dan weer heerlijke vergezichten te beschrijven zijn. ik wil met JOU dit bad in veer. oja in de 2e strofe mag ‘, als je weg ging en 'tot zo' zei.’ wel geschrapt. ‘zong’ is daar een mooi rijmend einde.









Hamburg

Het achterland spert hebberige kaken,
gaapt hongerig tussen containerdokken,
wacht gespannen op het hoge tij,
op droogvoer voor zijn roestige giraffen
en zwervers om portieken mee te vullen.

De ebstroom die de kademuren scheurt,
het vuur aanzuigt, diaspora's verstrooit,
trekt stil door opgeblazen winkelstraten.

Het regent in kartonnen koffiebekers
met handjes kleingeld voor een bed en vreten.
De pakhuizen zijn leeg, de banken blut,

de wirtschaftswunderwinkelwagens steken
verwrongen uit de modder van de fleeten,
blindgangers tikken in de diepe prut.


Martin Wijtgaard



pom:
‘hebberige kaken, roestige giraffen, opgeblazen winkelstraten, kartonnen koffiebekers, verwrongen wirtschaftswunderwinkelwagens’ – het is allemaal TEVEEL. ik vind het wel knap maar het is en blijft teveel. martin moet eenvoud oefenen – dat is het advies. dan wordt dat enorme taalvermogen de eenvoud in geperst en daar komen explosieve prachtige dingen van. voorlopig zijn het allemaal gerdin linthorstjes. haar verbood ik een jaar lang bijvoeglijke naamwoorden te schrijven.









Vanavond in dit theater

Het spokenuur markeert de poort waardoor
ik huiswaarts langs de bloedlijn trek
stroopsoldaatjes tegemoet.

Het loopt gesmeerd de sleutel draait
op volle toeren alle gaten dicht.

Mocht ik een god zijn, ik zet seizoenen
naar mijn hand, creëer wat ruimte in de tijd
om de dag met herfst te kleuren.

Voorzichtig zal ik blazen, net voldoende wind
waarin je dan je hoofd kunt baden.

Paradijs weten in de werkelijkheid. Ik doe mijn best
maar Nirwana ligt nog zeker op een lichtjaar reizen.
Jawel geluk is gevaarlijk. Vraag het Kopland.

Je voelt ik smeer melancholie. Het visje schiet weer
alle kanten uit. Het water is brak.
De tuin der lusten een romantisch prieel meer niet.


ml


pom:
sprak eijlderskorrievee michiel van rooij ooit van ‘poezie met ballen’ – deze bijgewerkte versie loopt als een trein – een groots gedicht zoals het nu gepresenteerd is. de laatste strofe kan nog iets gesnoeid maar dan is de perfectie wel bereikt:

Je voelt ik smeer melancholie. Het visje schiet weer
alle kanten uit. Het water brak.
De tuin der lusten een romantisch prieel.








nachten uit met een late dichter

ik ga nooit meer terug, zei hij
dit is een land waar de doden declamerend waken

dit is een sponde waar weemoed woont
dit is een huis door een pantservuist geregeerd

jij bent zo dichterlijk vrij
jij trekt door berg en dal en moerassen

en geeft alleen om de sterren
je verwenst heel rebels mijn huwelijke staat

maar ik ben niet rijp voor een balkonscène
en draag het huis altijd op mijn rug

de geur van haar flensjes doet me watertanden
ook al is haar flamoes een open riool

ze zei, er is een utrechtse dichter die mij bevalt
vannacht verschijnt hij op muren en in ramen

leg het nooit met dichters aan, zeg ik
ze gaan met de liefste aan de haal

kennen slechts de moraal van bandeloosheid
ik ben zo rebels dat het voorspelbaar wordt

ga toch fijn naar huis en haard en vergeet mij snel
dan kom ik terug als ingmar heytze


Jolies Heij



pom:
er zal wel stevig gedronken zijn is mijn conclusie. hoe deze gedachten toch nog gestructureerd het papier hebben gehaald is een wonder op zich. er is wel geschreven of er ook gezoend is – is wel nog even de vraag. hij draagt het huis altijd op zijn rug. er is nog wijze raad gegeven en naar de rest blijft het raden. laten we het houden op ze hebben indringend met elkaar gesproken. en ze namen er nog een. misschien lezen we het overdrachtelijke dinsdag in de column.







Doelloos

Als ik dan klaar stond voor de reis
Dan wist ik al dat ik snel terug zou zijn
Ook dit zou geen verre reis worden
Niet naar het einde van de wereld
Meer een rondje om de kerk
Een blokkie door het park

De beslissing om weg te gaan
Duurde bij de eerste stap veel langer
Dan bij de eerste stap voor de terugweg
Terug naar waar alles is
Jas weer aan de kapstok, koffer in de gang
Veilig en bekend


Ronald M.Offerman
Amsterdam 31-10-2015



pom:
een beetje gedrongen taalgebruik deze keer - leuk het blokkie - dat geeft het verhaal iets authentieks. ik zou zeggen een aardige theatertekst minder geschikt voor de poezie deze week. der gebeurt geen reet.