Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
11 gebruiker(s) zijn online (5 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 11

meer...
Google ads
_NW_RSSFEED

(1) 2 3 4 ... 280 »
Gastcolumns : VON SOLO hier nog bereikbaar - Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.
Gepost door Pom Wolff op 2015/11/5 7:30:00 (856 keer gelezen)




POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

‘Waarom moet je er nou zo bijlopen? Die andere vaders liepen er ook niet zo bij.’
‘Ik wel.’

Dit was een kort fragment uit het gesprek tussen mevrouw Solo en ondergetekende naar aanleiding van Halloween zaterdagavond. Met mijn kinderen was ik langs de deuren gegaan om snoep te halen. Uiteraard was ik zelf het engste spookje.



Deel 104. Quetzal

Zondagochtend ging ik op mijn ochtendlijke fietstochtje. Nog onafgeschminkt als echt ochtendlijk. Dat leverde me in het frisse ochtendlicht markante blikken op. Van misprijzend negerend tot warme glimlach. Het is niet anders dan met mijn poëzie. Het kan het hele spectrum aan gevoelens losmaken. Van afschuw tot lachwekkende absurditeit in één gedicht. Ook daar hul ik mezelf in woorden als was het schmink. Compromisloos en uitgesproken. Tegelijkertijd een masker van confronterende naaktheid. Onbegrijpbaar maakt ongrijpbaar en daardoor lastig als een vrij vogeltje. En de één wil zo’n vogeltje het liefst vangen en de ander is enkel vrolijk en blij het vogeltje toevallig waar te nemen.

Dan rest de vraag, waarom ik er dan zo bij moet lopen? Dat kan ik niet uitleggen. Zo ben ik.
Mijn adagium daarop is, als je het niet uit kan leggen, zorg dan dat je het niet uit hoeft te leggen. Of leg het gewoon niet uit. Dat wordt anders toch nooit meer dan een rationele onderbouwing van een ondefinieerbaar gevoel. Of zoals Barnett Newman al zei: ‘Aesthetics is for me like ornithology must be for the birds.’ Zo ook de kern van poëzie in de notedop. Het leven zelf.


Deel 88. Intergalactisch
Deel 89. Wild horses
Deel 90. Eeuwige liefde
Deel 91. Boze Buurman
Deel 92. Het leed dat sociaal zijn en camperen heet
Deel 93. Carnaval Festival
Deel 94. Yes, we can
Deel 95. Het grootste geluk
Deel 96. Vluchten kan niet meer
Deel 97. Suicide Solution
Deel 98. De Afvallige
Deel 99. First time right
Deel 100. Haarfijn
Deel 101. Bukken
Deel 102. Womanizer
Deel 103. Onmogelijk


Von Solo
Dichter, columnist en cineast
www.vonsolo.nl




Gastcolumns : Merik van der Torren wederom met HOED mogelijk de laatste op de oude site
Gepost door Pom Wolff op 2015/11/4 7:00:00 (511 keer gelezen)





In herhaling

Ze krijgen er maar niet genoeg van. De kunstenaars van portrettekenen Amsterdam. Van Merik met hoed. Bestaat Merik eigenlijk zonder hoed? Zegt de hoed niet alles over Merik, is die hoed niet de essentie van Merik? Is het eigenlijk nog belangrijk wat zich onder de hoed bevindt? Leven er nog gedachten onder? Voelt hij nog iets buiten het feit dat hij die hoed draagt? Kortom… ik moest weer opdraven voor deze sympathieke groep kunstenaars…met hoed. Ik las eerst mijn in “Sarabande” in 2010 verschenen gedicht “Opruiming” voor:



Opruiming

Het kussen, gevuld met veren,
Ooit van mijn moeder gekregen,
Heb ik met wat kapotte kleren
Gelaten aan het schuim der wegen.

Zweet en bloed had het jarenlang
Uit liefde en leed gezogen.
Mijn nagels scheurde het in gevang
Van boze dromen uit den Hoge.

Hij was minnares en kameraad.
’s Nachts stompte ik hem in vorm,
Omarmde hem als toeverlaat.

Stuivend dons werd de norm.
Vandaag smeet ik hem op straat,
Prooi voor rat en regenworm.

Daarna werd de dichter geobserveerd en geanalyseerd, getekend en geschilderd.



MERIK VAN DER TORREN










Gastcolumns : JOLIES HEIJ DOOR ALLES HEEN
Gepost door Pom Wolff op 2015/11/3 8:00:00 (615 keer gelezen)





praat eens met een dichter, lieve lezertjes, en u komt meer te weten dan u ooit had bevroed. de pom voor al uw maar vooral andermans ontboezemingen. ik kan jou vaak niet volgen, klaagde de natuurgenezer geregeld. nu zit die in ut verre servië en kan deur zelfs geen kaartje vanaf. columniste in deur uppie aan het verjaren en de taart staat te beschimmelen. baas, wilt u misschien een stukje? vroeg ik toen maar op de redactie. kmot aan den lijn denken, knorde deze, dat betekent geen slagroom en veel lichamelijke oefening. o? gaf ik verbaasd. bent u aan de halters aan het trekken? welneen, ik doe push ups op de vrouwtjes. krikken is de lichamelijke oefening bij uitstek. nu die natuurgenezer van jou verstek heeft laten gaan ken jij ook wel wat oefening gebruiken. kijk, je biceps is helemaal gaan hangen sinds je die rukker niet meer aftrekt. nee dank u baas, piepte ik, ik draag liever een gedicht voor. praat toch niet zo veel, ik begrijp deur geen donder van. laat mij liever in jouw hete grotje. sorry baas, geen tijd, riep ik, ik mot weer es het podium op. watte? met die geilaard van een terk zeker! waarom mag die misdienaar met zunne heilige smoel wel in jouw grotje en ik niet?! dominee, verbeterde ik, hij is dominee. tis toch een paap? wel, in de sixties keek men niet zo nauw, toen was iedereen aan de lsd, verzuchtte ik. en mneer terken is tenminste een fatsoenlijke geilaard, die zalft de betties ipv ze aan de haren naar zunne grot te sleuren.

denk maar niet dat je nog welkom bent in het redactielokaal as je je door die verpleegsterjesgluurder laat grijpen! riep de baas ineens overstuur en weg was columniste, naar de wijngaardtuin in haarlem. op wat voor dichters val jij? vroeg ik anneruth wibaut waarop haar ogen verlekkerd begonnen te schitteren. geef mij maar ingmar heytze, sprak ze, die durft tenminste utreg niet uit. wat is daar nou aantrekkelijk aan? gaf ik. je ken in utreg je kont niet keren of je komt um wel op een of andere muurgevel tegen. wel, een dichter is geen dichter as ie geen gebrek heeft. een man is geen man as ie geen net niet volmaakte maar licht gekromde penis hep. hier nog op broedend stapte ik de volgende dag ut haagsche momfer de mol binnen waar maja colijn mij om den hals vloog. ik ben speciaal voor jou gekomen! riep ze verheugd uit. daarvoor heb ik me eindelijk van die lerou kenne losrukken!

alle vreugde daargelaten, zei ik, help me liever met dit gruwelijke vraagstuk. wel, gaf ze, alle bananen zijn krom, dus alle penissen ook. zo uitzonderlijk is dat niet. vind maar es een rechttoerechtaan penis, of een nauw grotje waar de heren dan weer zo van moeten zwijmelen. ik zwijmel van witte schortjes, kwam de terk, waar de tepeltjes zo lekker in overeind blijven staan. ik ben een borstenman, geen grottenman. as 14-jarige knaap werd ik misdienaar in het ziekenhuis om naar verpleegstertjes te kenne gluren. tja, in de seventies was alles mogelijk. ik dacht dat je dominee was, gaf ik. dominee of priester, gaf hij, toen kon je je tenminste nog onbetamelijk aan de vrouwtjes vergrijpen. toen dachten we dat het paradijs op aarde was aangebroken. nou, voor ons kinderen was het anders helemaal niet zo paradijselijk, hoor, zei ik. we werden constant de straat opgestuurd omdat onze ouders het of te druk hadden met zichzelf of met de buren lagen te krikken.

op mijn twintigste had ik geen idee wat ik wilde worden, alleen dat ik talent voor taal had, dus toen ging ik maar duits studeren. de bovenmeester zei dat ik voor de klas moest, dus toen stond ik naamvallen te declameren. dat ik hopeloos ben gestraald as juf hoeft geen betoog. dus toen ben ik maar dichter geworden. praat toch niet steeds over je ongelukkige jeugd, onderbrak terk me ferm. vanwege mijn misdienaarschap moest ik iedere ochtend om zes uur uit de veren, maar hoor je mij klagen? trek liever een wit schortje aan en zorg dat je tepeltjes goed hard zijn. dan zal ik jou munne hartsgeheimen in het oor fluisteren waarmee je nog eens drie columns aan munne geweldige geslachtsorgaan kunt besteden.




nachten uit met een late dichter

ik ga nooit meer terug, zei hij
dit is een land waar de doden declamerend waken

dit is een sponde waar weemoed woont
dit is een huis door een pantservuist geregeerd

jij bent zo dichterlijk vrij
jij trekt door berg en dal en moerassen

en geeft alleen om de sterren
je verwenst heel rebels mijn huwelijke staat

maar ik ben niet rijp voor een balkonscène
en draag het huis altijd op mijn rug

de geur van haar flensjes doet me watertanden
ook al is haar flamoes een open riool

ze zei, er is een utrechtse dichter die mij bevalt
vannacht verschijnt hij op muren en in ramen

leg het nooit met dichters aan, zeg ik
ze gaan met de liefste aan de haal

kennen slechts de moraal van bandeloosheid
ik ben zo rebels dat het voorspelbaar wordt

ga toch fijn naar huis en haard en vergeet mij snel
dan kom ik terug als ingmar heytze


Jolies Heij




Gastcolumns : BETTIE: 'wat gaan we nou krijgen? meneer Wollufs?'
Gepost door Pom Wolff op 2015/11/2 9:30:00 (561 keer gelezen)




meneer wolluf?
ja bettie - wat gaan we nou krijgen? meneer Wollufs?

wat gaan we nou krijgen? meneer Wollufs? gaan we um peren? alleen maar omdat mneer martin aart de jong met al zijn krulletjes u dood wil hebben. alleen maar omdat roop met uhh - nou nee die heb niks meer wat groeit en bloeit - uwes ook liever doods dan levens in handen krijgt? alleen maar omdat u uwes handen vrij wil hebben om een duinpannetje op te zoeken met jolies heij? en wat moeten wij zonder andrea van herk, zonder merik van der torren, zonder VON, zonder gerdin linthorst, zonder de zondagochtendwedstrijd dan?

meneer bos hier in de VU heeft gezegd liever verzuipen met zn allen dan die site dicht. zonder die site raakt paviljoen vijf helemaal vol. dan krijgen WIJ hier in de VU al die gekken terwijl ze zo gezellig op de pom met elkaar koffie dronken altijd. hun poezie toonden aan de wereld en aan elkaar. hoelang heeft die wolluf helena en joop niet in leven weten te houden – terwijl ze na schrijfnet al als terminaal te boek werden gesteld door de doktors. nee bettie DIE site gaat niet dicht.
en hoe is met de virtuele liefde dan? u houdt van DITMAR en dan kunnen we over u en over die mooie jongen niet meer lezen. hoe u dit en dat en meer nog. WAT MOETEN WIJ NU MENEER WOLLUF. het is UWES terug of de kranen gaan open hier. kiest u maar.
we moeten webmeisje afwachten bettie. webmeisje britt is de baas. zij heb mooie woorden gesproken. een beetje nostalgie mag best nog deze week maar dan is het tijd voor nieuw. “Nog even terug naar het oude, voor de broodnodige nostalgie en komende week volledig onschuldig, herrijzen!”












Gastcolumns : ANDREA VAN HERK met een brief aan haar geliefde - LIEVE JIJ.....
Gepost door Pom Wolff op 2015/10/30 7:30:00 (575 keer gelezen)






BRIEF AAN EEN GELIEFDE
Lieve jij,



Je had het al eerder gevraagd, of ik ook over jou zou schrijven, “wanneer je aan de beurt was”. Ik had je gezegd dat ik je zou bewaren, voor het boek waar ik aan werk. Maar er is iets gebeurd mijn lieve schat. Ik had nooit begrepen waar het begrip “kill your darlings” op sloeg, tot ik bij ons hoofdstuk was aanbeland. Het past er simpelweg niet in, dus ik heb de rode pen door ons literaire samenzijn gehaald. Hoe moeilijk ook. Want jij was daar toen ik viel, weer opstond en nog lager viel. Toen ik me met hem verloofde en hij weer ging. It was you all along.

Het is al weer een jaar geleden dat we elkaar voor het laatst zagen. Jij had de plek genoemd, bar Bukowski, Amsterdam, een regenachtige winteravond nadat ik me voor het eerst in cafe Eijlders begeven had. Een vrouw schrijft een jongen. En nu schrijf ik jou. De vrouw die ik nu ben, de jongen die jij ooit was. Ik vertelde je die avond over mijn “hou me vast en heb me lief dagen”. Dat deze een erfenis uit het verleden zijn waar ik waarschijnlijk de rest van mijn leven mee moet dealen. Je merkte op dat ik die dagen helemaal niet zou moeten hebben, maar genoeg zou moeten hebben aan mezelf. Ik liet je je gang gaan. Je wist veel, maar niet alles. Er stond een gedicht op de muur, he made me laugh again, de laatste regel. Jij had het afgedaan als toeval, ik had er iets moois in gezien. Drie tranen raakte mijn wang. Een links, twee rechts. Je zag alleen de linker. Ik was achter jou aan de bar uit gelopen. De aanwezige mannen hadden naar me gekeken, jij groot en sterk. Ideaal om bij weg te krulpen.


Afgelopen week berichte je mij. Dat het nog geen elf uur was, maar je het gevoel had alsof het al veel later was. Het grapje dat je ooit maakte als de klok weer eens werd teruggezet. Deze week heb ik de klok voor heel even iets verder teruggedraaid. Ik zag ons weer even samen. Utrecht. Sardinië. Sri Lanka. De Witte Aap. Lowlands 2013 op mijn bank. Jij was daar, en daarvoor, ben ik je eeuwig dankbaar.

Heel veel liefs,


mij
https://www.youtube.com/watch?v=iBgP44KEf3Q







(1) 2 3 4 ... 280 »