geen zondagochtendwedstrijd – (wie wint de enige echte virtuele…) vanwege kleinzoon – uw bijdragen welkom natuurlijk

Ton Huizer: plas maar vrolijk naar de maan

nu met een bijdrage van Seraphina Hassels:haar stille glimlach plots eeuwenoud, de blik op zijn handen gericht, …’

Anke Labrie: het water in de sloot was bijna zwart

bijdrage van Elbert Gonggrijp: ‘Beste Pom, ik stuur je bij deze maar eens een gedicht op ter troost. Moge het je wel bekomen…Hartelijke groet,Elbert

bijdrage van FRANS TERKEN: onder opa’s

bijdragen van: Rik van Boeckel – Vera van der Horst

met een bijdrage ook van Geraldine Bankcaenen: ‘en dan sneeuwde het kersen…’


op pomgedichten punt nl – deze week een keertje niet de enige echte virtuele zondagochtendtrofee – vanwege kleinzoon. lieve kleinzoon is een wakker tiepje. rond een uur of 6 in de ochtend hoor ik luid en duidelijk HALOPA HALOPAA! HALLOOOOOOOO OOOOOOOOOPAAAAAA en na 30 keer deze ACG VIANEN klanken rolt opa uit bed en begint de dag voor opa en kleinzoon. het is eten geblazen, pietsen geblazen – voor de kenners fietsen – het is wandelen geblazen, glijbaan geblazen – liedjes zingen geblazen samen met juffrouw roos – die ik niet vertrouw maar dat terzijde –

we spelen met autootje toettoet – hebben we toch even de beroemde dichter uit dordrecht ook over de vloer PETER M VAN DER LINDEN- kijk je op je horloge is het 10 voor 7. amstelpark piano spelen staat op het programma door weer en wind en 38 graden – mamma en pappa ja ja lekker op texel ja pietsen ja zeker pietsen – mamma pietsen pappa pietsen heel texel pietsen en wij maar smoren in die smoorhitte van dat altijd maar weer prachtige amsterdam. Kleinzoon heeft een bijzondere wijze van het uitspreken van het woord amsterdam: hij gaat er voor zitten kijkt opa met twee stoere ogen aan en brult – waar hij zich ook bevindt AM-STER-DAM! u begrijpt het 10 uur in de ochtend amstelpark klaar nog een een uurtje of 8 te gaan om vervolgens de kleine met nijntje en al in bed te begeleiden. nee voorlezen doen opaas niet dat doen alleen mammaas en pappaas – ciao ciao – dag dag – doeg doeg om kapot op de bank te ploffen in afwachting van NIETS NIETS EVEN NIETS MEER. vergeet ik natuurlijk wel even het verschonen van de luiers te vermelden – als PARFUM!

en dat is waarom we deze week even geen zondagochtendwedstrijd hebben -wilt u opa of kleinzoon steunen schrijf rustig een gedicht ik zal het plaatsen op de site – het leven is en blijft van de poëzie. u kent inmiddels het adres.
Geboortegolfje

Welkom in de wereld kleine man
poep maar flink in het papier
plas maar vrolijk naar de maan

voorlopig ben jij nog de ster
moeders mooiste onderdaan

denk maar niet aan alle waanzin
alle oorlogen en epidemieën die
je nog te wachten staan

geniet maar rustig van je beer
beter wordt het echt niet meer

Ton Huizer

in de middag schreef ik al korte recensies en een kort dankwoord  aan de dichters voor de ingezonden werken – sommige gedichten als troost – maar floep weg – moet je ook niet doen in haast en onrust – nu de avondrust is ingetreden – de kleine ligt te ronken toch nog maar even een samenvatting van wat ik mij herinner.

prachtig gedichtje van Ton Huizer hieronder over ‘moeders mooiste onderdaan’.  in die waan waan waanzinnige wereld om die kleine heen – blijf zo lang mogelijk van je beertje genieten. zo simpel kan het leven zijn en mooi.
 


Vertrek, 


maart, 2022, treinstation, Lviv, Ukraine


Uitgestrekte handen
raken het koude glas daar waar

aan de andere kant peuterhandjes 
de zijne raken als ware het
een onschuldig kiekeboe spel
achter melkwit waas het gezichtje
nu al een vaag verdwijnende schim
in zijn geheugen geëtst 
haar stille glimlach plots eeuwenoud, de blik
op zijn handen gericht, houdt leven in balans
zij tillen elkaar op 
deze kleine eenheid van hoop 
tegen de wanhoop.​


 Seraphina Hassels.

zonder meer zeer zeer pijnlijke regels  van Seraphina – verhalende poëzie – poëzie met een verhaal dat je eigenlijk niet kunt voorstellen – niet wil lezen – dat het niet mag bestaan. hoe kiekeboe met de woorden van het gedicht tot een hartverscheurend tafereel verwordt. dit soort treinen mogen niet rijden, mogen nooit nooit meer rijden. een gedicht voor de verjaagden uit de wanhoop.
watersnood 1953

het water in de sloot was bijna zwart
het stroomde anders dan normaal
heel snel in kleine golfjes
het stond ook hoger
soms spatte het gewoon over de weg

ik bleef in de erker voor het raam staan
naar buiten mocht ik niet
het stormde veel te erg
en er liep niemand op de weg
ook de hond moest binnenblijven

het hele land stond onder water
hoorden we op de radio
mensen verdronken of ze zaten op het dak
ik kon niet zien of onze boot nog vastlag
de grote schuur die stond ervoor

de radio bleef aan de hele dag
vandaag mocht hij van mama hard
er braken nog meer dijken door
de koningin was er naar toe gegaan
in een helikopter want de weg was weg

we hadden er die week een nieuwe baby bij
die zou wel blijven drijven in het rieten wiegje
die zou gered worden door een prinses
of door de koningin op kaplaarzen
want we waren veel aan het bidden

de zuster met de mooie ronde broche
waar een kleine ooievaar op stond
had haar een schone luier omgedaan
en lekkere warme kleertjes aangetrokken
ze lag zo lief te slapen en ze merkte niks

mama deed geen middagdutje
ze ging tekeer tegen de zuster
dat ze de stofzuiger moest laten staan
want straks stond alles blank beneden
onze kleren moest ze in gaan pakken

toen ik de zuster hielp op zolder
de grote koffer leeg te maken
zag ik over de weilanden
langzaam het water komen stromen
het was een mooi gezicht

ik mocht de onderbroeken tellen
voor ieder twee en ook twee hemden
de zuster zei dat mama bang was
en daarom had gescholden
ook op mij

ik was niet bang
papa was ook nooit bang
hij zwom zo naar de overkant van de rivier
als er een wedstrijd werd gehouden
en hij won altijd

mama kon niet zwemmen
ik al wel een beetje
bij de palen aan de kant
papa had het me geleerd
op de oude autoband bleef ik al drijven

ik kon ook al een stukje varen
alleen het sturen lukte niet
de vaarboom was te zwaar voor mij
als papa hielp dan ging het wel
zijn armen waren langer

met onze knechten en de buurman
was hij al heel vroeg naar de dijk gegaan
op een grote vrachtwagen met zand
uit de schuur namen ze schoppen mee
hij zou de dijk weer heel gaan maken


anke labrie

anke labrie schetst in een fors aantal strofen kindertaal – hoe het was toen. in kindertaal wordt iedereen geboren – het is van grote kunst om die taal later ook nog vorm te kunnen geven. over niet bang zijn – omdat papa ook niet bang was en omdat papa altijd wist te winnen. zo geef je je kind stevige zelfverzekerdheidsbagage mee voor het leven – zo kan een mens de grootste rampen aan.
Buitenissig
 
Is het met de liefde eender, heeft het spel eenzelfde beweegreden om
de verbazing te boven te komen – er zijn niet de juiste woorden voor
te vinden. Geen gedachte lijkt op deze zomer en toch – de stilte juicht
zijn heldere ogenblikken, lacht het geduldige gras, trakteert ons op
de juiste bloemen – alsof het nooit anders was.
 
Het is niet aan elk voorval hetzelfde te doen – het hoeft niet verklaard,
leeft zijn eigen weg, geeft aan een déjà vu de terugkerende vraag, doet
een zeker vandaag misschien zichzelf te suggereren – waarom het
hier een gisteren betreft die hedendaags dezelfde dadendrang
aanheft – bijna levensecht. Toevalligerwijs eenzelfde melodie.
 
Vind het zijn synchroniciteit uit – wil het een heel universum worden
vergeleken – dat je hier bent gebleven ongeacht rangorde of komaf,
het pure kind gebleken, de origine niet langer ontkend. Je staat er
maar verlegen, je bent hier nooit eerder daadwerkelijk gebleven
als diegene die mij nu helder voor ogen staat –
 
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 23 juli 2022

bij elbert schreef ik vanochtend dat ik het gedicht toch moeilijk toegankelijk vind. hermetisch. je kunt het gedicht vijf keer lezen en je weet nog niet wat er en waarover geschreven is., luchtdicht zeg maar en dat in dit weer. het pure kind staat centraal maar wat er met het kind aan de hand is in de relatie tot de dichter blijft volkomen ‘gedicht’.
Onder opa’s

Hoe het dromt en drumt
gezeten tussen kleinzoons en -dochters
als het spel op de wagen is

na mens-erger-je-niet nog uno
gevolgd door familie poen
tussendoor de boterhammen gesmeerd

dat het smullen is van kindervertier
en voor wie al groter groeit
groeit ook de schermtijd

kijk opa zo maak je een tiktokfilmpje
klik maar als je ons volgen wilt
kom hup doen we samen een dansje

nee hoor liever hop in de benen
buiten wacht de ijscoman

© FT 23.07.2022

voor de beginnende opa troostrijke en inspirerende woorden van dichter Frans Terken – dank je wel. er staat van alles nieuw te gebeuren – als de generaties elkaar opvolgen.
 
Een archipel aan stijlen


De jazz van Korpo een archipel aan stijlen
geïntegreerde tango van Buenos Suomi
het kwintet van dromerige klanken
arrangeert de vibrafoon zachtmoedig


rode huisjes kleuren het groene licht
onder de blauwe luchtige hemel
tot aan het haventje van Korpoström
en de boulevard van noord Nauvo


de saxofoon schettert jazzy tuinen in
de Sea Jazz All Stars zijn de sterren
de gypsy jazz viool kleurt de standard
van eilanden zoals Herbie’s Cantaloupe.


Rik van Boeckel
Skärgårdscentrum Korpoström
22 juli 2022 

een echte rik van boeckel – in een fins ritme de woorden – zal ik ooit met mijn kleinzoon de rode huisjes zien kleuren in het groene licht onder de blauwe luchtige hemel
tot aan het haventje van Korpoström? ik wil het na lezing van Rik hopen.

Zo

Soms wil ik alleen maar in je armen liggen
dat je niet praat dan, nee ik ook niet
zeker ik ook niet, gewoon
allebei woordenloos, letterloos, geluidloos
stil, zodat ik daar later niet op hoef te kauwen

met de ogen dicht,
ze mogen ook open hoor, ja
ze mogen zeker open
en blazen mag ook

dat ik dan de haartjes in je nek
in mijn adem zie bewegen

zo wil ik je houden.

Vera van der Horst


prachtig klein gehouden gedicht van Vera. een liedje van verlangen. het gedicht zou zelfs kunnen gaan over de liefde voor een kind – als we de laatste regels van het gedicht isoleren:
 
met de ogen dicht,
ze mogen ook open hoor, ja
ze mogen zeker open
en blazen mag ook

dat ik dan de haartjes in je nek
in mijn adem zie bewegen

zo wil ik je houden.

Beste pom, jouw gedicht 1953 is voor mij ook een rampjaar.De watersnoodramp , mijn ouders wilden een kind uit Holland opvangen dat zou voor mij 8jr leuk zijn
Hij werd ziek 48jr en stierf in april 1953.


Gedicht:

Toen we allen nog samen waren


In de zomer zaten we onder de kersenboom
rond de witte tafel
haalden herinneringen op
schaterlachten
en dan sneeuwde het kersen


Tussen de takken zweefde een schim
een engel dachten we
een mand met rode kersen
aan zijn vleugel


Mijn vader, die al jaren dood is
bracht de mand
aan tafel aten we samen kersen



MVG
Geraldine Bankcaenen

mooi eerbetoon – onmogelijk blijft het om met woorden het lot het noodlot de dood om te keren. geraldine haalt met wat pennenstreken de herinnering aan vader de poëzie in. prachtige schets, klein gehouden ook – een fragment  – zoals doden altijd nog in fragmenten  voortleven.

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Doe mee met de conversatie

1 reactie

  1. Onder opa’s

    Hoe het dromt en drumt
    gezeten tussen kleinzoons en -dochters
    als het spel op de wagen is

    na mens-erger-je-niet nog uno
    gevolgd door familie poen
    tussendoor de boterhammen gesmeerd

    dat het smullen is van kindervertier
    en voor wie al groter groeit
    groeit ook de schermtijd

    kijk opa zo maak je een tiktokfilmpje
    klik maar als je ons volgen wilt
    kom hup doen we samen een dansje

    nee hoor liever hop in de benen
    buiten wacht de ijscoman

    © FT 23.07.2022

Laat een reactie achter