{"id":10501,"date":"2019-01-03T01:23:45","date_gmt":"2019-01-03T00:23:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=10501"},"modified":"2019-01-22T12:48:48","modified_gmt":"2019-01-22T11:48:48","slug":"10501","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/01\/03\/10501\/","title":{"rendered":"VON SOLO – \u2018Stel je voor dat je te horen krijgt dat je nog een dag te leven hebt. Wat ga je dan doen?’"},"content":{"rendered":"\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"
VON SOLO schrijft voor U!<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Deel 317. Handschoen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Onderweg van kantoor A naar\nkantoor B fietste ik, na het Centraal gepasseerd te zijn, over Kruisplein. Ik\nwerd ingehaald door een vrouw met een grijze knot op een fiets met zadeltassen.\nZe fietste over een hobbeltje in de weg. Uit een van de fietstassen viel een\nhandschoen. Ik zag hem vallen. Landen op de straat. En riep: \u2018Mevrouw, u\nverliest een handschoen.\u2019 Sto\u00efcijns fietste de vrouw door. Ze keek niet eens\nom. Een moment dacht ik om te draaien en de handschoen op te halen en haar\nachterna te fietsen. Maar toen die gedachtegang ten einde kwam, was ik al weer\nzestig meter verder. <\/p>\n\n\n\n

Ik zag dat ze stopte bij de\nkruising met de Kruiskade. Inhalen zou kunnen als ik hard fietste. Maar wat zou\nik dan te zeggen hebben? \u2018Mevrouw, u bent tweehonderd meter terug uw handschoen\nverloren.\u2019 Zou het ze iets kunnen schelen? Zou ze de moeite nemen om terug te\nfietsen om hem op te halen? In mijn schuur liggen twee volle vuilniszaken met\nuitgewassen handschoenen. De oogst van \u00e9\u00e9n winterseizoen handschoenen oprapen\nop mijn dagelijkse fietstochten. Ik voelde een moedeloze onverschilligheid die\nzich meester van me wilde maken.<\/p>\n\n\n\n

De kruising met de Kruiskade\noverstekend zag ik honderd meter voor me dat de vrouw stopte en haar fiets op\nde stoep zetten. De zette het rijwiel op slot en ging een pand binnen. Toen ik\ner voorbijfietste, zag ik dat dat het Goethe Instituut was. De vrouw was dus\nwaarschijnlijk Duits en had niet verstaan of gehoord wat ik riep, toen ze haar\nhandschoen verloor. Nog vijftig meter twijfelde ik, voordat ik alsnog de\nteugels wendde. Ik fietste terug naar Kruisplein en vond daar op dezelfde plek\nals ik hem had zien vallen de handschoen. Ik pakte hem op.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het plan was om de handschoen in\nde fietstas van de vrouw te stoppen. Zo zou ze hem weer terug hebben. Toen ik\nechter aankwam bij het Goethe Instituut was ik er niet meer zeker van welke fiets\nhet was. Iedereen lijkt tegenwoordig wel fietstassen te hebben. Dus belde ik\naan en stapte, nadat een jonge vrouw de deur open had gedaan de drempel over.\nIk legde uit dat ik een handschoen had gevonden van een vrouw met grijs haar en\neen knotje, die hier zojuist vijf minuten eerder was binnengegaan. Een zwaar\nDuits accent antwoordde das das ein Kollegen gewesen sein moeste en nam de\nhandschoen in ontvangst. Ik wenste haar een goede dag en liep de deur uit. Toen\nik me omdraaide zag ik de vrouw met het knotje haar hoofd om een hoekje steken\nbinnen en met een brede lach zwaaien. Dat voelde goed. <\/p>\n\n\n\n

Ik stapte op mijn fiets en dacht verbaasd over de weinige praktische moeite die het had gekost iemand blij te maken. En hoe onevenredig veel innerlijke discussie me dat had gekost. Trappend om op snelheid te komen scheen er flets licht door de ontbladerde bomen langs de Westersingel en stelde zich de volgende vraag: \u2018Stel je voor dat je te horen krijgt dat je nog een dag te leven hebt. Wat ga je dan doen? Pak je dan de eerste handschoen op die je ziet liggen? Of ga je filosoferen over een probleem waar je de oplossing nooit meer van zult vinden.\u2019<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

VON SOLO<\/h3>\n\n\n\n

DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST<\/h4>\n\n\n\n

Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl<\/a><\/p>\n\r\n\t\t