{"id":10561,"date":"2023-07-14T07:00:00","date_gmt":"2023-07-14T05:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=10561"},"modified":"2023-07-14T07:30:28","modified_gmt":"2023-07-14T05:30:28","slug":"erwin-vogelezang-zomaar-op-een-januarimorgen-zag-ik-ze-weer-staan-de-hemelswitte-schoenen-van-mijn-vader","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/07\/14\/erwin-vogelezang-zomaar-op-een-januarimorgen-zag-ik-ze-weer-staan-de-hemelswitte-schoenen-van-mijn-vader\/","title":{"rendered":"Erwin Vogelezang: ‘zomaar op een januarimorgen zag ik ze weer staan: de hemelswitte schoenen van mijn vader…’"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Witte schoenen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

I<\/p>\n\n\n\n

zomaar op een januarimorgen
zag ik ze weer staan: de hemelswitte
schoenen van mijn vader<\/p>\n\n\n\n

ze stonden wat verloren op de kokos keukenmat<\/p>\n\n\n\n

en heel even dacht ik<\/p>\n\n\n\n

maar<\/p>\n\n\n\n

het was een speling van het licht
dat bleek
wit door het keukenraampje viel.<\/p>\n\n\n\n

al het andere is ijdelheid.<\/p>\n\n\n\n

II<\/p>\n\n\n\n

hij droeg zijn witte schoenen graag,
mijn vader.<\/p>\n\n\n\n

er staken dunne benen uit
die rood en blauw en rouw
waren gerand.<\/p>\n\n\n\n

ze knakten
als cocktailprikkers
wanneer hij in hurkzit zat<\/p>\n\n\n\n

en schoenen poetste boven
op de keuken
mat.<\/p>\n\n\n\n

III<\/p>\n\n\n\n

zo dun zijn benen, zo groot zijn handen,
maar vaal<\/p>\n\n\n\n

als oude vlaggen die hij streek
en opborg voor de nacht<\/p>\n\n\n\n

in een la naast zijn bed<\/p>\n\n\n\n

waaronder de heilige geest
gebotteld op hem lag te wachten.<\/p>\n\n\n\n

IV<\/p>\n\n\n\n

soms seinde hij met zijn handen
overgave
vanuit het lakenwit van bed<\/p>\n\n\n\n

een weifelend wit op wit
als een voorzichtig opgeven
van kleur.<\/p>\n\n\n\n

vandaag
weer overgeven,<\/p>\n\n\n\n

de trap niet meer opgekomen.<\/p>\n\n\n\n

V<\/p>\n\n\n\n

het was net zo’n dood
gewone ochtend in januari
waarop hij roerloos klaarlag;<\/p>\n\n\n\n

de vlaggen voorgoed gestreken
zijn handen meer
als ankers nu<\/p>\n\n\n\n

reikten haast tot op de grond.<\/p>\n\n\n\n

zijn enkels rouw zijn lippen
blauwgerand.<\/p>\n\n\n\n

ik salueerde hem
oh, captain, my captain
met een vinger van mijn hand.<\/p>\n\n\n\n

VI<\/p>\n\n\n\n

maar ondanks dit
desondanks dat
en alles<\/p>\n\n\n\n

dat er al zo lang niet meer toe doet<\/p>\n\n\n\n

zeg ik je nu<\/p>\n\n\n\n

ik zou je het liefste de trap op willen dragen
vraagloos en voorzichtig
zoals je dat met breekbare dingen doet<\/p>\n\n\n\n

ook<\/del><\/p>\n\n\n\n

zelfs als ze schreeuwen.<\/p>\n\n\n\n

VII<\/p>\n\n\n\n

maar
ik fluisterde alleen maar
papa<\/p>\n\n\n\n

loop dan, loop dan<\/p>\n\n\n\n

ga omhoog en
loop op je wolkjes<\/p>\n\n\n\n

je vuil
grijze rook achterna.<\/p>\n\n\n\n

VIII<\/p>\n\n\n\n

al het andere is ijdelheid.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Erwin Vogelezang<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"\/<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ik heb zitten dubben of ik een reactie zou schrijven bij het gedicht \u2018witte schoenen\u2019 van Erwin Vogelezang.
Ik schrijf namelijk zelden reacties bij gedichten.
Maar\n die witte schoenen zitten nu al een paar dagen in mijn kop en ik heb \ngegraven in mijn onnoemlijk scherpe geheugen of ik ooit zo gegrepen was \ndoor een gedicht als witte schoenen.
Ik ben tot de slotsom gekomen \ndat die schoenen mij in elk geval dusdanig hebben ontroerd zoals een \ngedicht me nog nooit heeft ontroerd.
Dat moest ik even kwijt.


Joop Komen<\/em>
<\/p>\n\r\n\t\t