![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/frites-225x300.jpg\")
als haar billen zouden kunnen spreken
dan heeft ze best een grote mond
u kent de regels:
de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.<\/em> jeanine hoedemakers ook in 2019 om de week onze juryvoorzitter.<\/a><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
vlaamse toestanden<\/strong><\/p>\n\n\n\n je lacht me in 1000 kralen toe liet mijn vingers over de kralen gaan blijk jij gewoon van wie ik houd twee lieve ogen nam jij mijn hand pw<\/p>\n\n\n\n In Gent<\/strong><\/p>\n\n\n\n In het oog van de cycloon zitten we. Bij ons schijnt de zon, fonkelt in \u201cNog \u00e9\u00e9n Keizer Karel, alstublieft\u201d\u201d Laat buiten de storm maar razen.<\/p>\n\n\n\n Merik van der Torren<\/p>\n\n\n\n pom:<\/strong> ha ha ha de ouden van dagen komen er niet goed af vandaag bij onze merik. leuk gecentreerd deze opkomende liefde die alles in zich herbergt – liefde is exclusief en van 2 mensen in een middelpunt – merik gebruikt de elementen die hem ter beschikking staan. \u2018Om weg te zweven naar de hoge bergen.\u2019 is echt zo een merik regeltje – buiten elke ordening. <\/p>\n\n\n\n Jeanine: <\/strong>Merik van der Torren – Zo is het, laat buiten die storm maar razen. Al ben ik een fervent tegenstander van het vermorzelen van ouden van dagen, dit moet gezegd. Het gedicht leest prettig, ik krijg van alles voorgeschoteld en het waait.<\/p>\n\n\n\n Toegestaan, stand van zaken <\/strong><\/p>\n\n\n\n Boter smokkelen doen we niet meer. De lage landen liggen klaar Nous autres, les Belges, Een man uit Rotterdam Haar vader smokkelde boter. <\/p>\n\n\n\n (Pom, dit vers is uiteraard vrij, al rijmt het op het laatst. Het associeert geheel uit zichzelf en meandert van de een naar de ander, wat een onderliggende betekenis geeft aan het werkwoord meanderen. Me anderen\u2026 je est un autre)<\/em><\/p>\n\n\n\n — <\/p>\n\n\n\n marc tiefenthal pom: <\/strong>toestanden! ik houd het verder bij het commentaar dat tiefenthal zelf meestuurde.<\/p>\n\n\n\n jeanine: – <\/strong>marc tiefenthal dichter essayist – Aangezien het \ncursieve gedeelte enkel aan pom gericht is lees ik het wel maar doe er niets \nmee. Ik vind het niet netjes andermans berichten te lezen en ook niet netjes om \nniet te worden genoemd aangezien toch ook ik het gedicht voorgelegd krijg. Ik \nmeld dit maar even, anders piept dadelijk de tante van Bregje tevoorschijn en \ndie is heel wat ongezoutener in haat conclusies cq oordelen dan \nik.<\/p>\n\n\n\n Ik speel het nog, \nboter kaas en eieren, ik heb pas nog van mezelf verloren en vond dat best een \naparte ervaring.<\/p>\n\n\n\n Een man uit \nRotterdam die aanspoelde zonder ham. Dan is het een Rotter (met voor de am een h \nin het gedicht). Helemaal vatten doe ik het gedicht niet en tegelijkertijd snap \nik het wel geloof ik. Spek noch bonen maar honger des te meer, ja, als hij spek \nen bonen had gehad dan had hij geen honger gehad, is wat ik denk en ook denk ik, \nvedorie, daar heb je tante. ergens <\/strong><\/p>\n\n\n\n ergens hebben wij iets Vlaams het lijkt alsof die streek hongerig als wij zijn ergens stroomt iets Vlaams zo vanzelf<\/p>\n\n\n\n Petra Maria<\/p>\n\n\n\n pom:<\/strong> de elementen aangenaam verwerkt en tot po\u00ebzie gerangschikt. liefde van de man gaat door de maag. zo patatje met is nooit weg. een bolleke, een pleintje, petra maria in de buurt en het leven wordt al snel aangenaam. jahoor ik heb ook iets vlaams – ik hoor het me zo zeggen. die spataderen mogen wel uit het gedicht verwijderd – klinkt me net te oudnederlandsch en neerlandsch bloederig. nee een patatje m\u00e9t en vluchtige zoenen rond enige bollekes. zo mag het leven.<\/p>\n\n\n\n jeanine: <\/strong>Petra Maria – Onze zachte G. Vooral n het Westen denken ze soms geloof ik dat die Brabanders nooit goed leerden spreken. Zachte mensen. De Vlamingen begrijpen dat beter. Bovendien hebben ze daar hele lekkere frieten. In puntzakken en met liefde gebakken. Ja, Petra, kom, we gaan.<\/p>\n\n\n\n Brugse Zot<\/strong><\/p>\n\n\n\n Dat ik aan het Minnewater hadden aan een halve maan genoeg hoe goesting ons naar het hoofd steeg hijgde ze nog \u2018maar gij zijt toch een Ollander\u2019 FT 04.01.2019<\/p>\n\n\n\n pom:<\/strong> maakte petra maria hierboven de voorzichtigheid nog het hof – frans laat er geen gras over groeien – over de aanstormende liefde die het gehele terras opvult – in een vlaag, in een slok kan ze toeslaan – ongeacht de wijze woorden die cornelis vreeswijk ooit ons toezong: de liefde is een vreemd soort wijn – maar neem je een slok teveel dan schiet het gal je in de keel\u2026\u2019 zo ongeveer. dat is voor later. nu is het een heerlijk genieten dit gedicht.<\/p>\n\n\n\n jeanine: <\/strong>FT 04.01.2019 – Ollander, is het \neerste wat me opvalt en ik denk meteen aan de ha voor am bij Tiefenthal. Haha, \nnee hoor ik bedoel het niet flauw, ik weet het wel dat van die \nh.<\/p>\n\n\n\n Even naar het \nbegin, die regel \u2018wij zouden als konijnen\u2019 ik vraag me af of ik het goed \ninterpreteer maar zie al snel dat ik het uitstekend lees. Leuk gedicht, lekker \nwarm. <\/p>\n\n\n\n\n\n De Vlaamse wind<\/strong><\/p>\n\n\n\n Zoals de wind waait in Oostende zo zij uitzwermt over het Vlaamse land de Gentse wieven in Bijloke zo wil ik daar zijn met een handvol Rik van Boeckel pom:<\/strong> rik neemt meteen het gehele vlaamse platte land mee in zijn beschouwingen – van de kust het land in – er kan gedronken, gezongen en gefeest.<\/p>\n\n\n\n jeanine: <\/strong>Rik van Boeckel – 5 januari 2019 – Oei Rik, een hand vol mayonaise uitgestald \u2026. Hier zit ik toch echt even een beeld te zoeken waarin ik de hand bevrijd weet en de mayonaise op de juiste plekken zie. Vlot gedicht vol Vlaamse ingredi\u00ebnten.<\/p>\n\n\n\n Mechels nieuwjaar<\/strong><\/p>\n\n\n\n De dag is opgeschoten, pleinsluipers vragen naar al verbeurd. Mijn compagnon in zacht sterven heeft door we het vuurwater opslurpen. Hij zegt maar het jaar, maar we voelen ons nergens thuis We duiken onder in elkaars armen. Hij wil Jolies Heij<\/p>\n\n\n\n pom: <\/strong>onze heij weet altijd wel ergens iets van ellende te vinden. maar het mag gezegd ze beschrijft het menselijk tekort best wel mooi. met regeltjes als:<\/p>\n\n\n\n onze dorst is natter dan een dweil – Hij wil in haar hoofd ik onder zijn\nhuid. We willen niet hier zijn in deze abdij van uitgestorven plezier\u2026 een gedicht met net teveel compacte ellende om van de mooie regels te kunnen genieten.<\/p>\n\n\n\n jeanine: –<\/strong>Jolies Heij – Heerlijk Jolies, die regel; pleinsluipers vragen naar de datum. Daarna vlieg je wat uit de bocht, onze dorst natter dan een dweil, droger dan de kater\u2026hmm Dan weer de schitterende regel, mijn compagnon in zacht sterven waarna de dichter opnieuw de vaart onvoldoende ment. In dit gedicht \nverdrinken die prachtige regels een beetje, dat is erg jammer. Op de vierde \nstrofe heb ik weinig te zeggen, het is een prima strofe, echt een gedicht om \nnog eens naar te kijken. Dank je voor deze reis.<\/p>\n\r\n\t\t
\ndaar moet ge toch heel wat aan geregen hebben
\ntrachtte ik in mijn beste vlaams<\/p>\n\n\n\n
en weer terug ook weer duizend
deed spontaan mijn duizendkralen gedicht:<\/p>\n\n\n\n
houden we duizendkralendag en rijgen we
vullen we huisjes met po\u00ebzie<\/em><\/p>\n\n\n\n
\nom deze op je hart te leggen<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n
\nLaat buiten de storm maar razen.
\nPannen en planken van daken scheuren,
\nBomen ontwortelen, ouden van dagen vermorzelen.<\/p>\n\n\n\n
\nBollekes Keizer Karel.
\nWe zien het Lam Gods herrijzen en
\nSioux-indianen onder de kloosterbogen.<\/p>\n\n\n\n
\nOm weg te zweven naar de hoge bergen.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n
\nWe spelen ook geen kaas, boter en eieren meer.
\nWe versluizen zelfs geen geld meer. <\/p>\n\n\n\n
\nom overspoeld te worden,
\nalsnog houdt Nederland stand,
\nin het Frans. <\/p>\n\n\n\n
\nnous maintiendrons aussi. <\/p>\n\n\n\n
\nspoelde \u2018s nachts aan zonder ham.
\nSpek noch bonen droeg hij mee,
\nhonger des te meer.
\nZijn hart heeft hij verpand
\naan dit andere lage land. <\/p>\n\n\n\n
dichter essayist<\/p>\n\n\n\n
Het is me wat met dat taalspel van Tiefenthal. \nSpreekwoorden, gezegdes, spelletjes, verwijzingen die je moet zien te \nsnappen\/vinden en dan een totaal dat vaak helemaal niet onaardig uit de strijd \nkomt. Je gedicht komt wel binnen bij me maar waarschijnlijk \nanders.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n
\nmisschien het zachte glooien
\nvan de eerste omarming
\nde vluchtige zoenen<\/p>\n\n\n\n
\nons toezingt
\nde oude pleinen
\nmet warme caf\u00e9\u2019s <\/p>\n\n\n\n
\ngelijk dampende frieten
\nkom laten wij ons
\nonderdompelen in genot<\/p>\n\n\n\n
\nin onze aderen
\nhoe anders
\nzoveel liefde<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n
\nhaar om het recept voor liefde vroeg
\nwij zouden die als konijnen
\nop Vlaamse wijze op smaak brengen<\/p>\n\n\n\n
\nom elkaar tot in de nacht af te tasten
\nde hand die schuim van de lippen wiste
\nwe bruisten en gistten als blond bier<\/p>\n\n\n\n
\ngeen houden aan \u2018ik zie u graag\u2019
\nwe wachtten niet tot Lievekesdag
\nkropen in het donker weg op kot <\/p>\n\n\n\n
\nze dronk me als een Brugse Zot<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n
\nde geur van frietekes uitstalt
\nlangs de contouren van \u2018t Kroegske<\/p>\n\n\n\n
\nnaar terrassen met Leffe Blondjes
\nen luidkeelse Duvel toejagers<\/p>\n\n\n\n
\nhun oorkussenslopen schoon poetsen
\nzingend met de bravoure van Brel<\/p>\n\n\n\n
\nmayonaise uitgestald over zakjes
\nbakjes vol vretende frietoorlogjes.<\/p>\n\n\n\n
5 januari 2019<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n
\nde datum. De vadderik op drie broden dorst
\nnaar zee, onze dorst is natter dan een dweil
\nen droger dan de kater. Hier zijn de uitspatten<\/p>\n\n\n\n
\nhet er moeilijk mee, het is niet alleen het keren van
\nde tijd, er gaan evenveel korrels in een zandloper
\nals dagen in een jaar en hoop is de strohalm waar-<\/p>\n\n\n\n
\ndat haar wereld op slot zit, wat me liever is dan
\ngeen toegang tot de tijd. Hij wil in haar hoofd
\nik onder zijn huid. Het is de eerste dag van<\/p>\n\n\n\n
\nhetzij bij hem of haar. We willen niet hier
\nzijn in deze abdij van uitgestorven plezier
\nvan virtuele wensen hebben we onze bekomst.<\/p>\n\n\n\n
\ntrouwen en een kind, ik ben blind voor zijn gewin.
\nGewetenloos denk ik aan mijn schaduwman. Nacht
\ntreedt in. Nog even en het borreluur begint. <\/p>\n\n\n\n
\n
\n<\/p>\n\n\n\n
We duiken onder in elkaars armen
Nog even en het borreluur begint.<\/p>\n\n\n\n