{"id":10702,"date":"2019-01-17T07:34:29","date_gmt":"2019-01-17T06:34:29","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=10702"},"modified":"2019-01-22T12:48:47","modified_gmt":"2019-01-22T11:48:47","slug":"von-solo-met-een-gevoel-van-weemoed-en-verwondering-realiseerde-ik-me-dat-ik-nu-dus-ook-echt-zon-vader-ben-geworden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/01\/17\/von-solo-met-een-gevoel-van-weemoed-en-verwondering-realiseerde-ik-me-dat-ik-nu-dus-ook-echt-zon-vader-ben-geworden\/","title":{"rendered":"VON SOLO: ‘Met een gevoel van weemoed en verwondering realiseerde ik me dat ik nu dus ook echt zo\u2019n vader ben geworden…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"


VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, \u00a0PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van\u00a0VON SOLO\u00a0op www.vonsolo.nl<\/a><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Deel 321. Blik<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het was vrijdagavond. Ik zat in de knutselwerkplaats aan de\nvoorzijde van onze woning en deed een poging de fiets van mijn dochtertje te\nrepareren. De achterband was lek en de voor rem remde niet meer. Een echte\nvader repareert dat soort dingen. En dat doet hij dan vooral graag na zo\u2019n\neerste werkweek na de vakantie. Zo\u2019n werkweek die aanvoelt als een\nnieuwjaarsduik. Je springt als bij Scheveningen het koude water in en worstelt\nvervolgens drie dagen om weer boven te komen. Boven gekomen breek je door het\noppervlak. Met je hoofd boven water kijk je rond. Het eerste dat je ziet is\nweer zo een golf die op je afkomt. Je gaat weer kopje onder. En voor je het\nweet zit je om negen uur \u2019s avonds op vrijdag nog een fiets repareren.<\/p>\n\n\n\n

De buitenband zat erg strak, wat het lichten ervan met mijn\noude metalen bandenlichters niet gemakkelijk maakte. De binnenband bleek lastig\nuit de buitenband te halen. Dat kwam door de schuifrem. Die moet eerst los,\nalvorens je het wiel weer vrij kunt bewegen. Het kostte me ruim vijf minuten om\ndaar achter te komen. Ik vond al snel het lek. De oorzaak was een stukje glas\nin de buitenband. Ik plakte de band en legde hem er met de nodige moeite weer\nop. Pompte de band op en hoorde het sissen. Weer opnieuw de band eraf, om tot\nde conclusie te komen dat er nog een lek in zat. Ook geplakt, band opgepompt en\ndeze bleef wonderwijl hard. <\/p>\n\n\n\n

Het stellen van de voor rem leek zo gebeurd. De rem bleek\nechter niet te werken omdat de kabel in de knijper los was gegaan. Toen ik de\nknijper demonteerde sprong er een veertje uit, dat er voor zorgt dat de knijper\nna inknijpen ook automatisch de uitgangspositie weer inneemt. Na zeven pogingen\nlukte het om zowel de kabel te bevestigen als het veertje weer op z\u2019n plek te\nkrijgen.<\/p>\n\n\n\n

En toen klonk er een geluidje. Ik was nog zodanig\ngeconcentreerd, dat het geluidje op de tweede band binnenkwam. Er begon een\ntandwiel in mijn hoofd te kraken. Het was het geluid van een blikje. Een leeg\nblikje. Een leeg blikje dat in een fietskrat viel. In een fietskrat vlak voor\nmijn deur. Mijn fietskrat dus. Als ik zie dat iemand slinks zijn rommel in mijn\nfietskrat heeft gemieterd, word ik altijd boos. Dit proces speelde zich dus\nhalfbewust in mijn hoofd af in een spanne van tien seconden. De conclusie, die\nzich ineens bewust aandiende was duidelijk. \u2018Iemand heeft zojuist een blikje in\nmijn fietskrat gegooid, en daar word ik boos van!\u2019<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ik sprong op en rende naar de voordeur. Deed deze open en\nkeek in mijn fietskrat. Daar lag een leeg blikje energie drank. Twintig meter\nverderop liepen drie jongemannen. Ik griste het blikje uit de krat en riep:\n\u2018Heeee!!!\u2019 De jongens keken om terwijl ik in hun richting beende. Tot mijn\nverbazing zetten ze het op een lopen. Ik zette zelf ook een sprint in. E\u00e9n van\nde jongens vloog rechtdoor en de twee anderen schoten een zijstraatje in. Ik\nging het tweetal achterna. Het was een hele toer ze bij te houden en toen we de\nbocht naar de volgende straat om gingen schatte ik mijn kansen goed ze in te\nhalen. Maar ik had ook mijn voordeur open laten staan, en dat zat me niet\nlekker. Ik riep ze na dat ze zoiets niet nog een keer moesten flikken en\nstaakte de achtervolging.<\/p>\n\n\n\n

Ik liep terug het zijstraatje in. Een hipsterstelletje kwam\nuit het duister en liep met me mee op. \u2018Is er iets ergs gebeurd?\u2019, vroeg een\nmeisje in een bruin su\u00e8de jas met een knot op haar hoofd. \u2018Nee,\u2019 zei ik \u2018ze\nhadden een blikje in mijn fietskrat gegooid en ik vind dat dat niet hoort. Dat\nwilde ik ze duidelijk maken.\u2019 \u2019Oh, een van die jongens ging daar in dat bochtje\naardig op zijn plaat, dat moet wel zeer gedaan hebben.\u2019 Toen ze dat zei voelde\nik me een beetje schuldig. Het enige dat ik wilde was uitleggen dat ik niet\ngediend ben van afval in mijn fietskrat. Toen bedacht ik me dat ik me net mijn\nvader voelde. Die heb ik, toen ik jong was, om zoiets kleins ook ooit uit zijn\nslof zien schieten jegens enkele plaaggeesten uit de buurt. Dat vond ik\nindrukwekkend en stoer en ook wel een beetje spannend. <\/p>\n\n\n\n

Met een gevoel van weemoed en verwondering realiseerde ik me\ndat ik nu dus ook echt zo\u2019n vader ben geworden. Ik kan me nauwelijks\nvoorstellen waarom drie jongens in de bloei van hun leven op de loop gaan voor\neen klein ouder mannetje. Wat was ik van plan geweest? Of misschien is dat toch\neen beetje oer magie. Net als de laatste keer bij de po\u00ebzie avond in de Schouw\niemand me vertelde dat ik veel groter lijk als ik voordraag, dan wanneer je\nnaast me staat. Dat er toch meer aan de mens is, dan enkel zijn fysieke lichaam.\nDat het een geheel is van lichaam en geest dat je op bijzondere momenten als\ncompleet laat zien.<\/p>\n\n\n\n

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, zat de voorruit van\nons huis er nog in, mijn fiets was onbeschadigd en de fietskrat leeg. Er was\nook niet in onze portiek gepist. De achterband van de fiets van mijn dochtertje\nstond weer plat. Zo\u2019n supermens blijk ik dan toch ook weer niet te zijn.  <\/p>\n\r\n\t\t