{"id":10814,"date":"2019-01-25T09:27:04","date_gmt":"2019-01-25T08:27:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=10814"},"modified":"2019-01-25T17:52:49","modified_gmt":"2019-01-25T16:52:49","slug":"lisan-lauvenberg-herinneringen-god-wat-ken-ik-veel-doden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/01\/25\/lisan-lauvenberg-herinneringen-god-wat-ken-ik-veel-doden\/","title":{"rendered":"Lisan Lauvenberg – herinneringen – ‘God wat ken ik veel doden.’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Zoals beloofd, dagboek aantekeningen en verslagen van gesprekken uit 1998 en begin 2000, alweer bijna 20 jaar geleden. Haast onzichtbare vulpen aantekeningen uit de nacht, afgewisseld met pogingen tot gedichten en verslagen van volkomen uit de hand gelopen avonden, waar dan op een hele pagina onzin, \u00e9\u00e9n goede zin tevoorschijn piept. Ook zijn er zinnen die losstaand, na al die jaren een betekenis krijgen, die ze toen niet hadden. Ook omdat veel mensen die in de verslagen voorkomen zijn overleden. God, wat ken ik toch veel doden. Maar gelukkig nog genoeg levenden om delen verleden mee te delen en oude woorden, nieuwe glans te geven en ze aan de onleesbare vergetelheid te ontrukken. <\/p>\n\n\n\n

Vandaag ben ik tot missen gekomen
\nWe delen het weten van de verloren tijd.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Ik heb je namen verzameld
\nin mijn gezicht.
\nVoor eeuwig mijn moeder.
\nIk ben de lijnen in je gelaat,
\ngebroken. <\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Uit een gesprek met Menno Wigman, Nacht-Caf\u00e9 de Doffer januari 2000<\/p>\n\n\n\n

Elke letter alleen is eenzaamheid betekent niets
\nonderdeel van een alfabet waarin het zich niet thuisvoelt.
\nVerlaten door zijn broertjes uit andere talen.
\nSamen met de anderen voegt het betekenis toe aan de wereld
\nalthans in de juiste volgorde geplaatst. <\/p>\n\n\n\n

Nietszeggend wordt betekenisvol
\nnet als jij, als je je mooie ogen
\nniet gebruikt om te kijken
\nmaar om bekeken te worden.
\nGenomen en niet gebruikt. <\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Als het zomer wordt kunnen we weer samen
\nin de rozentuin gaan snuffelen, samen met je baasje.
\nJij kwispelt met je staart en hij met zijn wenkbrauwen. <\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Jij belt aan op mijn mooiste nachtmomenten
\nNeemt de heerlijkste wijnen mee,
\ndrinkt de vrolijkheid eruit
\ntot jankens toe.
\nEn wordt misselijk van de emoties. <\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Ierland zomer 2000<\/p>\n\n\n\n

A low sunset,
\nA golden one
\nTo write with the tip if your pen
\nInto the white paper
\nFor it will never return to you.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

I left my face in the mirror
\nI grew a new one
\nfor the world to see. <\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Ik heers over mijn rimpelrijk <\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In deze jaren tussen 1998 en 2000 ben ik teruggekeerd naar mijn dichterschap. Ontstond de dichterscirkel waarin Dichters in Helmers kon groeien.
Leerde ik Pom Wolff kennen die in een bomvol Caf\u00e9 Helmers, tijdens een gedicht op zijn hurken ging zitten en de zwarte kater aaide, die dat toeliet. Het publiek keek ademloos toe. In de stilte was het mooi. Zo zonder woorden. Zonlicht op het podium.
En ergens hebben we de woorden steeds gevonden. De letters tot kunst gemaakt.
Nu hebben mijn hervonden woorden een nieuwe toekomst. Bij jullie. <\/p>\n\n\n\n

\u00a9 Lisan Lauvenberg
\n24 januari 2019 <\/p>\n\r\n\t\t