{"id":10888,"date":"2019-02-01T05:36:05","date_gmt":"2019-02-01T04:36:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=10888"},"modified":"2019-02-01T05:36:20","modified_gmt":"2019-02-01T04:36:20","slug":"lisan-lauvenberg-over-dit-alles-en-heel-het-heelal-van-pim-te-bokkel-over-florence-tonk-over-doodgaan-en-doorgaan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/02\/01\/lisan-lauvenberg-over-dit-alles-en-heel-het-heelal-van-pim-te-bokkel-over-florence-tonk-over-doodgaan-en-doorgaan\/","title":{"rendered":"LISAN LAUVENBERG over ‘Dit alles en heel het heelal’ van Pim te Bokkel, over Florence Tonk – over doodgaan en doorgaan"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Gevaarlijke tochten<\/p>\n\n\n\n

Op pad geweest met de dichters vandaag. Naar Scheltema waar Pim te Bokkel een werkelijk prachtige nieuwe bundel ten doop hield.
\nTitel: Dit alles en heel het heelal
\nEen vader van vier! kinderen, die in het verre Schoorl in de stilte van de nacht, als de kindjes slapen het heelal ziet door de ogen van zijn net geborenen. Aan de keukentafel. En niet aan zere caf\u00e9 tafels. Maar Gewoon thuis, na een lange dag.
\nDichtersvrienden die optraden, een lief meisje dat prachtige liedjes zong. Biertjes, wijn, zoute stengels en borrelnootjes. En massa\u2019s oude bekenden. In mijn ogen allemaal twintig jaar ouder geworden, maar dat zal de zwaarte van het dichtersleven wel veroorzaakt hebben. Of het verdriet om dichtersvrienden die dit jaar en masse zijn overleden. Zo oud zijn we nog niet, maar toch al veel te veel begrafenissen.
\nDat doet mij wederom denken dat het dichtersleven gevaarlijk is voor hart, lever en lijf. Soms voor je portemonnee en je liefdesleven kan ook te lijden hebben, maar we schrijven maar door. De dichtspier rust niet wanneer wij dat wel zouden willen.<\/p>\n\n\n\n

Ik zelf heb drie keer kanker gehad en drie deadlines voor de dood ruimschoots overschreden. Toch doet mij dat niet stoppen met dichten, of minder vrolijk zijn in het levende leven. Maar als ik schrijf, komt er een verborgen melancholie mee naar buiten, een zeer, een zwak, een wens vaak tot verlichting. Maar ook een verborgen kracht, die zin geeft aan wat was en me doet verheugen op het komende tijden. <\/p>\n\n\n\n

Afgelopen week, wederom dagboek teruglezend en oude gedichten uit de la opdiepend, kwam ik een ballade tegen die ik ooit voor Florence Tonk heb geschreven. Die had ik al heel lang niet gezien, maar lang geleden veel mee gelachen en zwaar gediscussieerd over wat po\u00ebzie moet zijn. Geen toeval dus dat ik haar vanavond wederzag. Ik beloofde haar de opgediepte tekst toe te sturen, maar veel leuker is het om die met iedereen te delen.
\nBallade, omdat het ( overdreven) verheven is, omdat het me aan Rilke doet denken, omdat het ook een eigen melodie lijkt te hebben. Omdat we toen waren, wie we waren en een deel van onze dromen nooit meer waargemaakt zal worden.
\nMaar soms dan treffen we elkaar en weten weer van die lange nachten.
\nToen we po\u00ebzie leefden, zoals we dachten dat wij die moesten beleven. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ballade voor een Po\u00ebte<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Is dat je idee van het leven vieren
\nmet de woorden en de dichters tot laat
\ndoor de stad, het leven in. <\/p>\n\n\n\n

Je voelt dat er iets broeit onder de teksten
\nDe onrust is onrustbarend
\nDe drank dempt maar niet genoeg
\nBij iedere volgende kroeg winnen de woorden
\nEn verliest de liefde terrein<\/p>\n\n\n\n

Dat is de kracht van de po\u00ebzie
\nDat het je herinneringen lichter maakt
\nJe op wonderen voorbereid
\nDat het zin geeft aan alles wat ooit was
\nDat niets blijft als een diepe sombere klacht
\nMaar dat het je kracht zal geven
\nVoor de rest van je zwervende letter voor letter
\nVoor je leven. <\/p>\n\n\n\n

24 november 2000, feestje bij Florence Tonk<\/p>\n\n\n\n

\u00a9Lisan Lauvenberg
\n31 januari 2019<\/p>\n\r\n\t\t