{"id":10959,"date":"2019-02-07T08:26:51","date_gmt":"2019-02-07T07:26:51","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=10959"},"modified":"2019-02-07T08:26:52","modified_gmt":"2019-02-07T07:26:52","slug":"de-von-solo-uit-2015","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/02\/07\/de-von-solo-uit-2015\/","title":{"rendered":"de VON SOLO uit 2015"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Tien\n jaar geleden nam mijn carri\u00e8re een vlucht. Ik was van baan gewisseld en\n trad toe tot de middenklasse. Er werd aardig op gepusht dat ik zou gaan\n golfen. Want iedereen deed dat. Uitgerekend \u00e9\u00e9n keer heb ik afgeslagen.\n Het heeft me nooit kunnen boeien. De nut en noodzaak om er sociaal \nmaatschappelijk mee vooruit te komen ook niet. Golf is wat dat betreft \npass\u00e9. Nu hebben we hardlopen\u2026<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Deel 84. Road to nowhere<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Intussen\n mag ik van tijd tot tijd borrelen met directeuren en managers. En zo \nkwam het dat ik vorige week met magistraal uitzicht over de stad een \npaar biertjes stond te drinken. Door een collega werd ik voorgesteld aan\n een paar managers die ik enkel kende van horen zeggen. Zij waren met \neen aantal directeuren in druk gesprek over hardlopen. En als \ndirecteuren praten, luisteren mensen. En praat men elkaar naar de mond. \nDe directeuren hadden duidelijk hardlooplijven. Lang, slank en \natletisch. Duidelijk niet aangetast door een veeleisend gezinsleven dat \nalle zelfontplooiing verstikt. De managers waren dat niet. Die waren wat\n ouder en licht gedrongen. Te weinig tijd aan zichzelf besteed. Maar dat\n maakten ze nu goed. Er werd gepraat over de marathon in estafette. En \nmentaal was ik al weer afgehaakt van zo weinig vreugde en zoveel \nambitie. Toch luisterde ik nog even. Want dat doe je dan. En op een \ngegeven moment hoor ik \u00e9\u00e9n van de managers zeggen: \u2018Ik heb eigenlijk \ngeen hardloopconditie, wel veel uithoudingsvermogen, maar als ik veel \nhardloop gaan mijn knie\u00ebn pijn doen.\u2019 Hierop wachtte ik het moment van \nstilte af en sprak plechtig: \u2018Ach, pijn is ook maar een emotie\u2026\u2019. Deze \nuitspraak werd met een langere stilte onthaald en met blikken als zag \neen team biologen een nieuwe keversoort die ze niet eerder zagen. De \ntoon was gezet. Even later toen het over de Bruggenloop ging, die langs \nde nieuwe Markthal gaat, stelde ik voor om het dan niet \u2018Operation \nMarket Hall\u2019 te noemen, omdat anders het risico te groot zou zijn dat ze\n misschien een brug te ver zouden lopen. Wederom de ongemakkelijke \nstilte. In mijn ooghoek zag ik de financi\u00eble man gniffelen. Die kende \nzijn klassiekers tenminste wel. Het bleek achteraf dan ook geen \nhardloper. Mijn kansen bij deze mensen ooit nog in het gevlij te komen \nhad ik in ieder geval om zeep geholpen. Maar dat was allengs beter dan \nelke borrel weer die hardloopverhalen te moeten aanhoren.<\/p>\n\n\n\n

En dan \nwat ik van hardlopen vind. Simpel. Iedere boerenlul kan het. Net als \ngolfen. We zijn er op gebouwd. Korte stukjes tenminste. Als we tien \nkilometer hardlopen, dan geeft ons lichaam gewoon aan dat dat niet de \nbedoeling is. Als je dan nog verder loopt, dan luister je in ieder geval\n niet naar je lichaam. Grenzen verleggen noemen ze dat dan. En dan vraag\n je je af waarom iedereen zo gestresst is. Omdat niemand het meer rustig\n aan doet. Hardlopen om te ontspannen. Veel tegenstrijdiger krijg je het\n niet. Vroeger liep een enkeling de marathon. Tegenwoordig moet je hem \nwel gelopen hebben, of minstens op de bucket list hebben staan, anders \ntel je niet meer mee in gesprekken op borrels en verjaardagen. Het is \neenvoudigweg een prachtig voorbeeld van nieuw Angelsaksisch populistisch\n proletarisme. Als je maar genoeg ambitie hebt en competitief ingesteld \nbent, dan kan je alles bereiken. Alleen jammer dat mensen dat dan niet \ngewoon toepassen op de gebieden waar ze talent voor hebben of voor in de\n wieg gelegd zijn. En kiezen voor het dogma hardlopen. Ze zouden ook \ngewoon muziek kunnen gaan maken, tuinieren, spelen met de kinderen, \nklussen of een gedichtje schrijven. Nee, liever lopen we onszelf massaal\n voorbij. Onder de streep blijft de sociaal maatschappelijke omgeving \nwaar we in leven er nog steeds \u00e9\u00e9n waar eigenlijk alleen telt wie de \ngrootste heeft. En dat laten de aapjes elkaar nu dan weer zien door heel\n hard rondjes te gaan lopen. Of zijn het schaapjes?<\/p>\n\n\n\n

Ik begin er \nniet aan en ga er al helemaal niet harder door lopen. Momentum cre\u00eber ik\n wel op een andere manier. En toch loop \u00f3\u00f3k ik soms achter de feiten \naan. Ik vertelde mijn vader dat ik een smalende column over hardlopen \nging schrijven. Hij wist me te vertellen dat dat ook al op televisie was\n geweest afgelopen weekend. Dat kon ik niet weten. Ik kijk net zo min TV\n als dat ik hardloop. Ik doe gewoon zo hard mogelijk waar ik goed in \nben. <\/p>\n\n\n\n

\u2026
In the day we sweat it out on the streets of a runaway American dream
At night we ride through the mansions of glory in suicide machines
Sprung from cages out on highway nine,
Chrome wheeled, fuel injected,and steppin’ out over the line
H-Oh, Baby this town rips the bones from your back
It’s a death trap, it’s a suicide rap
We gotta get out while we’re young
`Cause tramps like us, baby we were born to run
\u2026

(1975, Bruce Springsteen)<\/em>
<\/p>\n\r\n\t\t