{"id":10962,"date":"2019-02-07T12:52:03","date_gmt":"2019-02-07T11:52:03","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=10962"},"modified":"2019-02-07T12:52:04","modified_gmt":"2019-02-07T11:52:04","slug":"de-von-solo-van-vandaag-we-worden-beoordeeld-op-onze-shareholder-value","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/02\/07\/de-von-solo-van-vandaag-we-worden-beoordeeld-op-onze-shareholder-value\/","title":{"rendered":"DE VON SOLO van vandaag: ‘We worden beoordeeld op onze \u2018shareholder-value\u2019. ‘"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Deel 323. Professioneel<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Een verplicht verjaardagsfeest, bedrijfsfeest,\nnetwerkborrel noem maar op. Mensen die elkaar eigenlijk weinig tot niets te\nzeggen hebben. Die voor het fatsoen elkaar wat obligate vragen stellen. Telkens\ndezelfde vraag. Niet: \u2018Wie ben je?\u2019 of \u2018Wat vind je leuk om te doen\u2019, maar \u2018Wat\ndoe je?\u2019 En dan denken over het antwoord. Wat je doet? Men bedoelt vast welke\ndienstbetrekking ik heb bij een werkgever. En je antwoord dat dan. Degene die\ntegenover je staat, repliceert dat hij een succesvolle eigen zaak heeft met\ntien man personeel en weken van tachtig uur draait. Je voelt je klein worden.<\/p>\n\n\n\n

Eigen baas van een succesvolle onderneming staat wel\nbovenaan. Daarna de medici, juristen en commerci\u00eble academici. Economen en\npolitici draaien ook mee, maar dat zijn meer de parvenu\u2019s. Dan de hele trits\nnietszeggende middenklasse banen. Met aan de onderkant de ambtenaren, leraren\nen het zorgpersoneel. Die brengen niets op. Die kosten alleen geld. Ergens\ndaaronder bungelen nog de ZZP-ers. Mensen die geen baan konden houden en de\nellende zochten, gestimuleerd door allerlei mooie valse marketing vanuit de UWV\n\u2018s en werkgeversorganisaties. Je zou bijna vergeten dat er mensen zijn zonder\nbaan. Tenminste\u2026<\/p>\n\n\n\n

Het is ziekelijk dat we op de sociaal maatschappelijke\nladder worden afgerekend op onze kostendekkendheid. Dat we \u2018wat op moeten\nleveren\u2019 in termen van euro\u2019s. We worden beoordeeld op onze\n\u2018shareholder-value\u2019. We zijn al zo ver gedegenereerd dat we elkaar er zelfs al\nop lopen af te rekenen. En onszelf een schuldgevoel aanpraten als we niet\ngenoeg monetaire waarde vertegenwoordigen. Onze identiteit is gevormd door de\neconomische waarde die wij en de wereld om ons heen aan ons toekent. Het is\nniet meer zozeer maatschappelijke verdienste, ecologisch activisme,\nmedemenselijkheid, ethiek of esthetiek, die je waarde bepaalt. Het zijn enkel\nnog de euro\u2019s. En het zit ons dieper onder de huid dan we zouden willen\ntoegeven. Triple A en niet minder.<\/p>\n\n\n\n

Een grappig bijverschijnsel is het volgende. Mijn moeder\nwas vroeger huisvrouw. Dat kon, als je man voldoende verdiende. Dan kon je je\ndagelijks met huishouden en kinderen bezighouden. Ook kon je sporadisch een\nkopje koffie drinken met buren of naaste familie en op het gemakje een gesprek\nvoeren bij de bakker of de slager. Er waren zelfs hier en daar slimme mannen\ndie hun tijd ver vooruit waren, die zagen dat ook de vrouw de hoofdkostwinner\nkon zijn. Het was een luxe waar de huidige generatie jaloers op zou behoren te\nzijn.<\/p>\n\n\n\n

Maar dit blijkt dus niet het geval. In die veertig jaar is\ner niet zo heel veel veranderd. Er zijn nog steeds, zij het wel wat minder\nvrouwen die onderhouden worden door hun echtgenoot, of het nou is binnen het\nhuwelijk of via een vorstelijke alimentatieregeling. Maar huisvrouwen zijn er\nnauwelijks meer. Er zijn wel heel veel yoga instructrices tegenwoordig. En life\ncoaches, wandelcoaches en orthomoleculaire geneesvrouwtjes. Meestal zijn ze op\nsocial media ook nog directeur of eigenaar van hun eigen bedrijfje waar ze de\nenige werknemer zijn. Tenzij ze het samen doen met nog een paar van dezelfde\ngesitueerden. Ze hebben het zo druk, want het huishouden doen ze er \u2018ook nog\nbij\u2019. Erbij ja. Want daar wil je niet op getaxeerd worden. We houden onszelf\nvoor de gek met de naampjes die we onszelf en anderen geven. <\/p>\n\n\n\n

Als iemand mij op een verjaardag vraagt wat ik doe, dan zeg\nik dat ik dichter, columnist en cineast ben. Kijk maar op het podium, lees mijn\ncolumns, check mijn films en je weet dat het klopt. Mijn geld verdien ik als\nambtenaar. Zo lever ik spreekwoordelijk een wederdienst aan de maatschappij\nvoor de riante subsidie die ik maandelijks ontvang. En daar ben ik in zekere\nzin ook nog trots op ook. Maar ik weet ook, dat daarmee het gesprek verder gauw\nafgelopen zal zijn. Mijn waarde is te laag. En daarbij ben ik ook nog een\nklaploper.<\/p>\n\n\n\n

Het is jammer dat het in onze \u2018ranking the stars meets\nwhatever next top flopper\u2019 zo werkt. Het dwingt mensen in keurslijven, die niet\nzitten en daarbij vaak ook nog eens helemaal niet staan. Maar dat is natuurlijk\npuur een waardeoordeel van een lang vergane orde.<\/p>\n\r\n\t\t