{"id":11133,"date":"2019-02-21T07:53:17","date_gmt":"2019-02-21T06:53:17","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11133"},"modified":"2019-02-22T06:04:08","modified_gmt":"2019-02-22T05:04:08","slug":"von-solo-maar-onder-de-streep-geloven-we-en-leven-we-het-meest-in-dingen-die-we-niet-kunnen-doorgronden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/02\/21\/von-solo-maar-onder-de-streep-geloven-we-en-leven-we-het-meest-in-dingen-die-we-niet-kunnen-doorgronden\/","title":{"rendered":"VON SOLO: ‘Maar onder de streep geloven we en leven we het meest in dingen die we niet kunnen doorgronden…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Deel 325. Maandag<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Om kwart over zes was ik opgestaan. Soepel en redelijk fit,\nvoor die tijd van de dag. Op het gemak de keuken schoongemaakt. Boterhammen\nvoor de kinderen gemaakt. Ochtendgymnastiek. Rustig aan. Ontbijttafel dekken en\ngezamenlijk ontbijten in harmonie. Douchen, frismaken, kinderen de deur uit en\ntas inpakken. Met de klink al in mijn hand realiseerde ik me mijn inbussleutels\nvergeten te zijn. Ik liep naar de kast met mijn gereedschapskist en trok deze\nruw uit de kast. Daardoor kwam een metalen strip los. De schuld lag mijns\ninziens bij de krakkemikkige stellingkast. Ge\u00efrriteerd pakte ik een schroevendraaier,\nsloeg de strip weer op zijn plek en borgde deze met de schroevendraaier.\nOpgefokt liep ik de deur uit. <\/p>\n\n\n\n

Op de Kleiweg ging er niets mis. Mijn fiets maakte met pas\ngestelde en gesmeerde ketting geen enkel geluid. Soepel zoefde ik de Albert Heijn\nvoorbij richting de Kruising met de Straatweg, met de intentie deze rechtdoor\nover te steken. Het lukte om rakelings de fietsers van links te ontwijken, die\nklaarblijkelijk geen bekendheid hadden met de basale voorrangsregels. Het geluk\nwas met me want een auto van rechts gunde me vrije doorgang, en zo was de\nkruising overbrugd, de luwte in op de Kootsekade. Het was een fijne lentedag om\nte beginnen. Bij de kruising van de Bergse Rechter Rottekade met de\nMistreelstraat kun je het fietspad op dat je de A20 onderdoor brengt. Het is\neen listige kruising, omdat hij onoverzichtelijk is. Ik had mijn koers al\ningezet om de bocht te nemen toen er een robijnrode Renault aankwam, waardoor\nik links langs de verkeersheuvel moest passeren. Stoppen was ook een optie geweest.\nMaar dat kwam niet in me op. Vanuit tegenovergestelde richting naderde op de\nfiets een vrouw.<\/p>\n\n\n\n

Er was meer dan voldoende ruimte om elkaar te passeren.\nPraktisch deden we dat dus ook. Bij het passeren keek ik haar aan. Mijn\nsystemen vertelden me dat ik aan de andere zijde van het fietspad behoorde te\nrijden. De vrouw was rond de zestig. Kort zwart, waarschijnlijk geverfd, haar.\nHaar ogen waren verscholen achter een blauw getinte bril. Het soort dat\nwaarschijnlijk beschikt over mee kleurende glazen. Haar blik was\nuitdrukkingsloos. Ogen zonder kleur. Zonder knipperen. Een seconde na passeren\nvloekte ik hevig en riep nog wat voor me uit over iets wat de uitdrukking\n\u2018teringmuil\u2019 had kunnen bevatten. Verder fietsend zonder om te kijken verbaasde\nik me. De dag was nochtans zo ontspannen begonnen. Van waar deze boosheid?<\/p>\n\n\n\n

De dag bleef verder doorspekt met momenten dat ik mijn\nwoorden in moest slikken en mails moest hertikken alvorens ze te verzenden. Ook\nop korte gesprekken moest ik mij telkens even extra voorbereiden om niet te\noffensief over te komen. Maar ik kwam de dag zonder kleerscheuren verder door\nen was blij rond vijf uur weer naar huis te fietsen met de wind mee.\nThuisgekomen zette ik mijn fiets op slot en keek genoegzaam naar de voorgevel\nvan ons huis op de Kleiweg. De lamp in de vorm van een kabouter die in de\nvitrine staat was al aan en het schemerde. De keuken inlopend ontstond er net\neen ruzie tussen mijn zoon en dochter. Duidelijk om niets. Mevrouw Solo\nprobeerde op een weinig constructief, succesvolle manier de plooien glad te\nstrijken. <\/p>\n\n\n\n

Bijna had ik de neiging er iets van te zeggen, maar zweeg en lacht wat in mezelf. Het klopte. Onderweg naar huis had ik de grote volle maan zien opkomen door de bomen. Er is zoveel, waarvan we denken dat we het de baas kunnen. Er zijn zoveel dingen die we met ons begrip wel denken te kunnen beheersen. Maar onder de streep geloven we en leven we het meest in dingen die we niet kunnen doorgronden. Die een verklaring geven, die nooit onomstotelijk sluit. Die altijd wel wat ruimte laat, om als het moet, te doen wat we niet snappen. <\/p>\n\n\n\n

\"\"

Even geen politiek vandaag

XxxV

Beste groet,

Von Solo

www.vonsolo.nl<\/a>

Verstuurd vanuit intergalactische broodjesbar Smos Eisley<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\r\n\t\t