{"id":11217,"date":"2019-03-01T20:20:59","date_gmt":"2019-03-01T19:20:59","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11217"},"modified":"2019-03-03T12:44:43","modified_gmt":"2019-03-03T11:44:43","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-wat-roept-het-huis-waarin-je-groot-geworden-bent-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/03\/01\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-wat-roept-het-huis-waarin-je-groot-geworden-bent-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"CARTOUCHE wint de enige echte virtuele – wat roept het huis nog waarin je groot geworden bent – trofee op pomgedichten – max lerou zilver, frans terken brons."},"content":{"rendered":"\n
\"\"
berichten uit de samenleving deze week. uit de diepte dat mag gezegd. veel dichters nemen ons mee en berichten op werkelijk spectaculair prachtige wijze. ‘mensen met diepte’ dat zijn dichters.

dank jullie wel.

aan mij de eer om de metalen uit te reiken. bij de oprechtheid van de ingezonden werken past voor een ieder het goud. resteren de gedichten die mij het meest aanraakten – CARTOUCHE goud en MAX LEROU zilver. op zijn verjaardag FRANS TERKEN brons – Van harte!



Twee-in-een


Dit huis met zijn blinden en zijn traliewerk
Da Vinci\u2019s Christus aan de muur, zijn geloken ogen, een blik van mededogen


granieten aanrecht, ijsbloem op het raam
kolenkachel, uittrektafel en gordijnen van zwaar velours, hier leefde ik op
water en genade, mijn dagelijks brood



ik zie de beelden, proef de klanken in een vreemd-vertrouwde taal
die ik per se leren wilde – nooit ten volle zal beheersen
ze laten zich niet slijpen tot wetsteen of tot po\u00ebzie


ze blijven drijven \u2013 druppels in een rode beek, een zee
van weelde en van waan – waar geen ontkomen en geen wonen is


01-03-2019
Cartouche <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Frans Terken – zweeft er nog de geur van eierkolen<\/li>
  • <\/li>
  • Cartouche – ze laten zich niet slijpen tot wetsteen of tot po\u00ebzie<\/li>
  • Lisan Lauvenberg – Paradiso zat bomvol<\/li>
  • Petra Maria – waar ik kind was ligt bewaard <\/li>
  • Marc Tiefenthal – Wij wisten veel, soms beter. <\/li>
  • Rik van Boeckel – moeders sambal bood geen troost <\/li>
  • Aratrios – je woonde daar hoog in de leegte weet je (over het (gesloopte) huis  waarin in ben grootgebracht Henk Henri\u00ebtstraat )<\/li>
  • Erika de Stercke – in de kleine kamer brandt een stoof
    de kolen rood <\/li>
  • Anke Labrie – Van verre ruik ik nu de wee\u00eb lucht van anjelieren <\/li>
  • Max Lerou – en ze lagen er altijd wel mooi bij in het kamertje voor <\/li>
  • Jolies Heij – niet de plek is schuldig maar de onverbiddelijke tijd <\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"
    foto: L. K\u00f6hler<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    wie wint de enige echte virtuele –  wat roept  het huis nog waarin je groot geworden bent – trofee op pomgedichten?<\/p>\n\n\n\n

    ergens heeft het gestaan dat huis, die kamer, een plek om nooit te vergeten – dat ene huis waarin je groot geworden bent – en wat roept dat huis nog? – in je op? geef dat gevoel asjeblieft weer in prachtige po\u00ebzie – dat we even met je mogen mee wonen – over toen en wellicht ook over het heden – over hoe het was – en bleef –  je kent de regels:
    de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. <\/em> <\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    de boulevard of broken dreams
    \nnu tussenpad afdeling groenten
    \nter hoogte van de kerstomaten<\/p>\n\n\n\n

    de rode wijn alvast geladen
    \nlood voor vader om te vissen
    \nsporen van herinnering<\/p>\n\n\n\n

    zo\u2019n dag was het
    \nkassa meisje lege vulling
    \neen langzaam brokkelend geheel en kale muren<\/p>\n\n\n\n

    pom wolff<\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    Zoals de mijn<\/strong><\/p>\n\n\n\n

    Dat de mijn gesloten
    \nhet zwart niet langer op de lakens
    \nde voordeur niet meer open getrild
    \ndoor bruinkoolwagens<\/p>\n\n\n\n

    zweeft er nog de geur van eierkolen
    \nhet poeder dat neerdwarrelen bleef
    \nals je de kolenkit de keldertrap afsleepte
    \nstruikelde je over de aardappels <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    hoe je ondergronds beschutting zocht
    \ntegen wat nieuw gebouwd in de stad
    \nhet begon met breken dat slopen werd
    \nstofwolken vulden elk gat in de grond<\/p>\n\n\n\n

    maar niet die in het geheugen
    \nde ogen gehaakt aan zonderlinge leegte<\/p>\n\n\n\n

    FT 02.03.2019<\/p>\n\n\n\n

    frans neemt ons terug de mijnstreek in – de mijn – het land ook van mijn \u2018opa limburg\u2019. dat ze gesloten werden en hoe de wereld onderin op zijn kop ging. de stoflongen – tata steel in het kwadraat – en dat de mensen altijd zich aan het wassen waren en aan het wassen waren. altijd schoon. de aardappels en de weckflessen in de kelder – de trap af het donkere gat in – overal lagen mijnen. alles voor het oprapen. hoe alles in het geheugen is gegrift. het kleine mijnlampje van koper als standbeeld in de huiskamer.  frans schetst nog enige contouren. dat het bestaan heeft. en prachtig begin van een prachtige serie gedichten deze week – we gaan de diepte in met de dichters – wat roept  het huis nog waarin je groot geworden bent? het huis roept nog heel heel veel.  wij als lezers mogen mee de diepte in – het is een eer om deze week de commentaren te mogen schrijven.<\/em><\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    Twee-in-een<\/strong><\/p>\n\n\n\n

    Dit huis
    \nmet zijn blinden en zijn traliewerk
    \nDa Vinci\u2019s Christus aan de muur, zijn
    \ngeloken ogen, een blik van mededogen<\/p>\n\n\n\n

    granieten aanrecht, ijsbloem op het raam
    \nkolenkachel, uittrektafel en gordijnen
    \nvan zwaar velours, hier leefde ik op
    \nwater en genade, mijn dagelijks brood<\/p>\n\n\n\n

    ik zie de beelden, proef de klanken
    \nin een vreemd-vertrouwde taal
    \ndie ik per se leren wilde<\/p>\n\n\n\n

    nooit ten volle zal beheersen
    \nze laten zich niet slijpen
    \ntot wetsteen of tot po\u00ebzie<\/p>\n\n\n\n

    ze blijven drijven \u2013 druppels
    \nin een rode beek, een zee
    \nvan weelde en van waan <\/p>\n\n\n\n

    waar geen ontkomen
    \nen geen wonen is<\/p>\n\n\n\n

    01-03-2019
    Cartouche<\/p>\n\n\n\n

    kolen kolen kolen – hoe de huizen werden gestookt – hoe de kolen weerom keren in de gedichten. in tijden van warmtepompen. hoe het eigenlijk altijd hetzelfde blijft en de mensen zich moeten behelpen. dat de mooiste warmte die te vinden is toch de warmte is die je bij elkaar vindt. cartouche weet een heel persoonlijk beeld op te hangen in de tijd die zowel wel als niet verloren ging. hoe de tijd ook van graniet was maar niet het graniet van in de yuppenwoning – het graniet van water en brood schuld en boete – cartouche schetst die \u2018vreemd vertrouwde’ wereld – het milieu van het zuiden. dat hem tot de dag van vandaag beheerst waaraan ook de dichter niet kan ontkomen. hoe de tijd en de persoon hier in elkaar gevloeid zijn. prachtig.<\/em> <\/p>\n\n\n\n

    oja cartouche moet het gedicht natuurlijk gewoon terugbrengen in een 8 regels vorm – en niet zo raar doen met die 19 regels, maar dat terzijde<\/p>\n\n\n\n

    Twee-in-een<\/p>\n\n\n\n

    Dit huis met zijn blinden en zijn traliewerk
    \nDa Vinci\u2019s Christus aan de muur, zijn geloken ogen, een blik van mededogen<\/p>\n\n\n\n

    granieten aanrecht, ijsbloem op het raam
    \nkolenkachel, uittrektafel en gordijnen van zwaar velours, hier leefde ik op
    \nwater en genade, mijn dagelijks brood<\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    ik zie de beelden, proef de klanken in een vreemd-vertrouwde taal
    \ndie ik per se leren wilde – nooit ten volle zal beheersen
    \nze laten zich niet slijpen tot wetsteen of tot po\u00ebzie<\/p>\n\n\n\n

    ze blijven drijven \u2013 druppels in een rode beek, een zee
    \nvan weelde en van waan – waar geen ontkomen en geen wonen is<\/p>\n\n\n\n

    01-03-2019
    \nCartouche<\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    Paradiso zat bomvol.
    \nDe mis was prachtig.
    \nDe mannen ook.
    \n35 jaar geleden of meer. <\/p>\n\n\n\n

    Ik ben een heleboel gelukkig
    niet vergeten,
    zodat ik wat ik vergeten ben
    niet mis <\/p>\n\n\n\n

    en dat blijkbaar ook niet nodig had
    \nom gelukkig te zijn.<\/p>\n\n\n\n

    @Lisan Lauvenberg
    28 februari 2019<\/p>\n\n\n\n

    over de tijd na limburg, het land van haar jeugd, in een paar pennenstreken geschilderd – hoe een nieuw begin ook geluk brengt in een mensenleven – kan brengen in een mensenleven – en hoe amsterdam altijd rijker werd door de mensen die van ver kwamen en amsterdam omarmden – van amsterdam werden.<\/em><\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    Rogier van der Weydenstraat<\/strong><\/p>\n\n\n\n

    zal ik dan maar knarsend door de straat lopen
    \nlangs het huis waar ik woonde
    \nalle onrust van mijn huid stropen
    \nloop maar mee, daar was de kleuterschool
    \nwaar alles onbesproken bleef <\/p>\n\n\n\n

    dan klim ik weer omhoog
    \nin de brandgang waar we speelden
    \nhoger en hoger en dan de sprong
    \nren ik met mijn spillebenen
    \niedereen voorbij <\/p>\n\n\n\n

    zal ik dan maar met een zacht hart door mijn straat lopen
    \nlangs het huis waar ik woonde
    \npiept de schommel in de tuin
    \nkijk daar is het luikje in de deur
    \nmet de witte gordijntjes<\/p>\n\n\n\n

    dan draag ik weer de vlechten
    \nkam ik thuis mijn lange haren glanzend
    \nkleur ik grote bloemen op de stoep met krijt
    \ndat kan, maar dan dien ik te beseffen<\/p>\n\n\n\n

    waar ik kind was ligt bewaard
    \nniets verandert door de tijd <\/p>\n\n\n\n

    PetraMaria<\/p>\n\n\n\n

    \n