{"id":11330,"date":"2019-03-14T08:39:33","date_gmt":"2019-03-14T07:39:33","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11330"},"modified":"2019-03-14T08:39:34","modified_gmt":"2019-03-14T07:39:34","slug":"abraham-von-solo-40-voor-het-eerst-voelde-geluk-niet-zwaar-en-broos-maar-veilig","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/03\/14\/abraham-von-solo-40-voor-het-eerst-voelde-geluk-niet-zwaar-en-broos-maar-veilig\/","title":{"rendered":"Abraham von Solo 40! – ‘Voor het eerst voelde geluk niet zwaar en broos, maar veilig….’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"


VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, \u00a0PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van\u00a0VON SOLO\u00a0op www.vonsolo.nl<\/a>
\u00a0<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

Deel 328. Veertig<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Een aluminium, stervormig constructieprofiel. De koelte die\nhet gaf als ik er met mijn wang tegenaan stond, terwijl ik naar de spelende\nkinderen keek. De paaltjes, die vlekken maakten op mijn broek, in de zomer als\nhet teer smolt. Het smalle gootje van zand tussen diezelfde paaltje bij het\nknikkerkuiltje, waarvan ik altijd dacht wel te weten hoe het balletje zou\nrollen en een ander het altijd beter bleek te weten. De angst voor grote\npestkoppen, die ik niet snapte, omdat ik pesten niet begreep. En de\nverdovingsspuit midden in de wond en het uitschreeuwen van de pijn onder het TL\nlicht bij de huisarts, nadat mijn moeder tijdens het middageten ontdekte dat ik\neen gat in mijn been had. Ik had bij het oversteken een fiets niet gezien,\nomdat mijn capuchon te ruim was. Het regende hard. De meester die zei dat toen\nhij jong was, ze vochten met messen, terwijl hij het jongetje dat brutaal was\ngeweest het liefst op zijn donder zou geven, maar niet verder ging dan het\nventje aan zijn arm de klas uit sleuren. Dat zijn mijn herinneringen aan de\nlagere school. Een paar maanden geleden werd ik op het dorp van mijn ouders\ngewaar dat het gebouw er niet meer stond. Dat deel van mijn jeugd was nu ook\nvoorgoed verdwenen.<\/p>\n\n\n\n

Wat vaag overblijft zijn de gedachten zoals ik ze op kan\nschrijven. Daaruit kan ik enkel concluderen dat het geen vrolijke gedachten\nzijn. Er zijn ook niet veel herinneringen uit die tijd die ik koester. Voor mij\nis er niets herkenbaarder dan wanneer ik mijn zoontje langzaam in een ongeremde\nextase zie vervallen, die onvermijdelijk moet eindigen in een huilbui. Geluk is\nvanaf mijn jongste herinnering iets breekbaars geweest. Iets waar de vloek van\neen zelf vervullende profetie van neergang aan verbonden moest zijn. Geen\nvoorspoed zonder de altijd aanwezige dreiging van verval. Tot de onbewuste\nwetenschap dat gelukkige momenten altijd hetzelfde slot kennen. Hoe ik de\nwereld door mijn kleine ogen heb leren kennen heeft mij niet tot een vrolijk\nkind gemaakt. Vaak vervloekte ik in mijn vroege tienerjaren mijn denken en wilde\nik niets anders dan al mijn gedachten stilzetten, zodat ik rust zou hebben. Of\nwat ik dacht te kunnen noemen, gewoon gelukkig zijn. Zelfmedicatie met alcohol\ndomineerde de decennia daarna. Maar ook dat kan niet aanhouden. Je maakt nieuwe\nmensjes. Waar jij niet de last voor mag vormen. De voorspoed die me ten deel viel,\nvoelde lang als schuld. Toch is er nooit zoiets als een depressie geweest.\nNooit dat gevoel dat er geen uitweg meer was. Het was meer een gemis. Een\nongeleden verlies. De altijd aanwezige dreiging van het moment van inlossen van\nhet onzichtbare krediet.<\/p>\n\n\n\n

Tot ik op mijn veertigste met mijn gezin bij Brasserie\nWepler zat op de Place de Clichy. We waren net bij de Sacre Coeur geweest en\nmijn kinderen aten zeebaars, wat ze anders nooit zouden doen. Voor het eerst\nvoelde geluk niet zwaar en broos, maar veilig. Op dat moment hield het verleden\nop zich te vormen zoals het altijd had gedaan. Waarom dat zo lang heeft geduurd\nweet ik niet. In de buik van mijn moeder duurde het negen maanden om verder te\nkomen. Eenmaal op eigen benen veertig. Je hebt het ook niet door tot het\ngebeurt. En het enige dat je dan ineens weet, is dat je nog niks weet. En dat\nlucht gigantisch op. Zonder dat je er direct voor hoeft te sterven. <\/p>\n\r\n\t\t