{"id":11339,"date":"2019-03-15T20:41:19","date_gmt":"2019-03-15T19:41:19","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11339"},"modified":"2019-03-17T10:36:07","modified_gmt":"2019-03-17T09:36:07","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-trofee-der-zinloosheid-op-pomgedichten-deze-week-naar-een-gedicht-van-peter-posthumus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/03\/15\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-trofee-der-zinloosheid-op-pomgedichten-deze-week-naar-een-gedicht-van-peter-posthumus\/","title":{"rendered":"PETRA MARIA wint de enige echte virtuele trofee der zinloosheid op pomgedichten- Cartouche zilver en Frans Terken brons – deze week – (naar een gedicht van peter posthumus)"},"content":{"rendered":"\n
\"\"


met de eerste drie bijdragen waren de metalen wat mij betreft verdeeld vandaag – \u2018niets is me liever dan eenvoudig mooi\u2019: voor petra maria het goud vandaag – \u00a0een gewone dag daar ligt ons verlangen – een gewone dag met uren – van harte gefeliciteerd – lees mijn recensie. cartouche huppelt met het zilver weg. hij biedt onze romantische harten ondanks alle zinloosheid een nieuwe zon: een nieuwe zon, een bestaan om in ongehoorde schoonheid te vergaan. en brons voor de vijf gouden regels van frans terken: over de zoete strijd van de dichter om een broos bestaan. en dan hebben we nog het verzamelgedicht – dank aan alle dichters die hebben ingezonden – het was mooi deze week:

een lichte dag waarop het regent \u2013 ik weet er vandaag geen woorden voor \u2013 klaar voor de sprong naar een nieuwe zon \u2013 Gewonnen, verloren, verloren gewonnen \u2013 De spiegel wijst het hoofd op denken \u2013 oh boot van de liefde oh boot van de dood \u2013 Wat is de boodschap van auto\u2019s in de vangrails ?<\/em> Laat mijn schaduw los \u2013 je hebt het me ooit eens verteld toen ik nog geen oren had.<\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"


snak jij ook <\/strong>


naar een gewone dag
met uren
vol lege gedachten
terwijl de zilvermeeuw
haar vleugels vouwt


naar een lichte dag
waarop het regent
zodat wij ongestoord
langs het water lopen
en met zware natte jassen
terugkomen


gewoon een dag
waar ik naar verlang


PetraMaria


dat we de zinloosheid van het bestaan toch nog enige zin geven \u2013 daar zijn dichters voor. troost bieden, troost en nog eens troost \u2013 dichterslot! meteen al prachtig verwoord door petra maria. in een grenzeloze eenvoud het verlangen naar een gewone dag beschreven – een lichte dag waarop het regent.  hier bereikt deze romantica die prachtige eenvoud waar dichters elke dag naar streven echter door de zinloosheid van het bestaan ook bijna elke dag van af gehouden worden. onze petra vandaag niet. zie hier haar gewone dag met uren! het lijkt erop of de zinloosheid alleen bestreden kan met de eenvoud.<\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • petra maria – een lichte dag waarop het regent <\/li>
  • frans terken – ik weet er vandaag geen woorden voor <\/li>
  • cartouche – klaar voor de sprong naar een nieuwe zon <\/li>
  • marc tiefenthal – Gewonnen, verloren, verloren gewonnen. <\/li>
  • aratrios – De spiegel wijst het hoofd op denken <\/li>
  • rik van boeckel – oh boot van de liefde oh boot van de dood <\/li>
  • marten janse – Wat is de boodschap van auto\u2019s in de vangrails <\/li>
  • erika de stercke – Laat mijn schaduw los <\/li>
  • jolies heij – je hebt het me ooit eens verteld toen ik nog geen oren had. <\/li><\/ul>\n\n\n\n

    en van de gezamenlijke dichters dit prachtige zinloze regelgedicht:<\/em><\/p>\n\n\n\n

    een lichte dag waarop het regent – ik weet er vandaag geen woorden voor – klaar voor de sprong naar een nieuwe zon – Gewonnen, verloren, verloren gewonnen – De spiegel wijst het hoofd op denken – oh boot van de liefde oh boot van de dood – Wat is de boodschap van auto\u2019s in de vangrails ?<\/em> Laat mijn schaduw los – je hebt het me ooit eens verteld toen ik nog geen oren had. <\/em><\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    wie wint de enige echte virtuele trofee der zinloosheid op pomgedichten? – deze week – (naar een gedicht van peter posthumus)<\/p>\n\n\n\n

    in zijn tweewekelijkse bijdrage die hij elke week instuurt behandelt peter de zinloosheid van het bestaan op een eigen en aangename maar wel genadeloze wijze. inspirerend voor onze zondagochtendwedstrijd – dat we de zinloosheid van het bestaan toch nog enige zin geven – daar zijn dichters voor. troost bieden, troost en nog eens troost – dichterslot! u kent de regels –
    de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. <\/em> <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    al dat genadeloos gesodemieter
    \ngejakker en gesjagger
    \ndie hele helse bende
    \ndie drijft op oude angsten
    \nop gestolde stress
    \nop zinloosheid , op leegte
    \nop verpletterende overbodigheid
    \nbestemd voor de vergetelheid<\/p>\n\n\n\n

    zoiets als<\/p>\n\n\n\n

    golven die ontraceerbaar
    \nbeuken op de kust
    \nonstuimig, zonder ballast
    \nongrijpbaar, zonder houvast<\/p>\n\n\n\n

    golven zonder zin
    \nzonder verveling
    \ntegen ieder tijdsbesef in<\/p>\n\n\n\n

          peter posthumus<\/code><\/pre>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    de zinloosheid der dingen<\/strong><\/p>\n\n\n\n
    of het kamers heeft of muren
     waar we koffie drinken 
     wonen we<\/p>\n\n\n\n
    geef me een huis
    \nhet maakt niet uit welk huis
    \neen karkas met brokkelmuren 
    \nis genoeg <\/p>\n\n\n\n
    kom oude keuken kom
    \nwe koken samen om te praten
    \nik ben in veel bedreven 
    \nalleen in sterven niet<\/p>\n\n\n\n
    pomwolff<\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    snak jij ook <\/strong><\/p>\n\n\n\n
    naar een gewone dag
    \nmet uren
    \nvol lege gedachten
    \nterwijl de zilvermeeuw
    \nhaar vleugels vouwt <\/p>\n\n\n\n
    naar een lichte dag
    \nwaarop het regent
    \nzodat wij ongestoord
    \nlangs het water lopen
    \nen met zware natte jassen
    \nterugkomen <\/p>\n\n\n\n
    gewoon een dag
    \nwaar ik naar verlang <\/p>\n\n\n\n
    PetraMaria<\/p>\n\n\n\n
    dat we de zinloosheid van het bestaan toch nog enige zin geven \u2013 daar zijn dichters voor. troost bieden, troost en nog eens troost \u2013 dichterslot! meteen al prachtig verwoord door petra maria. in een grenzeloze eenvoud het verlangen naar een gewone dag beschreven – een lichte dag waarop het regent.  hier bereikt deze romantica die prachtige eenvoud waar dichters elke dag naar streven echter door de zinloosheid van het bestaan ook bijna elke dag van af gehouden worden. onze petra vandaag niet. zie hier haar gewone dag met uren! het lijkt erop of de zinloosheid alleen bestreden kan met de eenvoud.<\/em><\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    Dit is een zinloos gedicht<\/strong><\/p>\n\n\n\n
    Zou ik een boodschap hebben
    \nik weet er vandaag geen woorden voor
    \nalsof ik verdwaald in de taal van een stad
    \nmaar niet de omgeving kan lezen<\/p>\n\n\n\n
    vensters voorbijgangers
    \nze geven geen teken van leven
    \ngeen ander contact dan kortsluiting
    \nde vonk uit handen geslagen<\/p>\n\n\n\n
    dat ik de woorden wil bewaren
    \nvoor betere dagen boetseer ik ze
    \nop een stevig vel dat ertoe doet<\/p>\n\n\n\n
    houtgesneden neergezet
    \nmet rug tegen rug in strak gelid
    \nom te staan waarvoor ze staan<\/p>\n\n\n\n
    dat ik weer weet waarvoor ik het doe
    \nverzet tegen mateloos gemekker
    \nzoete strijd in een broos bestaan<\/p>\n\n\n\n
    FT 16.03.2019<\/p>\n\n\n\n
    Zou ik een boodschap hebben
     ik weet er vandaag geen woorden voor<\/em>
     <\/p>\n\n\n\n
    (tot)dat ik weer weet waarvoor ik het doe
     verzet tegen mateloos gemekker
     zoete strijd in een broos bestaan<\/em><\/p>\n\n\n\n
    die mooie tweede regel dicteert bijna deze selectie. dan kies ik voor de laatste drie regels met die ook weer werkelijk prachtig laatste regel. dat de dichters weten zich op deze site te vinden in een waar romantisch nest – 5 onvergankelijke regels in romantisch opzicht schreef frans terken.<\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    Ongehoord <\/strong><\/p>\n\n\n\n
    Mens, een tot koord gevlochten woord
    \nuit zovele mogelijke zoals een stukje
    \nvlees dat op lippen te besterven ligt <\/p>\n\n\n\n
    ze springen en breken uit zinnen
    \nbrokken van een nooit af gedicht
    \nredeloze sterren in lange leegte
    \nsuper nova eens, nooit weer\t\t<\/p>\n\n\n\n
    een glimp, een flinter hoop op leven
    \nrode reus tot witte dwerg vervallen
    \nlicht in een zwart gat gevangen <\/p>\n\n\n\n
    terwijl aan de oeverloze overkant
    \nstof in gekromde holte van
    \nruimtetijd zich bijeen-
    \nhoopt als parelzaad<\/p>\n\n\n\n
    klaar voor de sprong naar
    \neen nieuwe zon, een bestaan om
    \nin ongehoorde schoonheid te vergaan\t\t<\/p>\n\n\n\n
    \u00a9 Cartouche
     16-03-2019<\/p>\n\n\n\n
    dat we de zinloosheid van het bestaan toch nog enige zin geven \u2013 daar zijn dichters voor. troost bieden, troost en nog eens troost \u2013 dichterslot!<\/em><\/p>\n\n\n\n
    ik wilde al schrijven voor dat ik de laatste strofe las – is dat nou de troost waarop we zo lang moesten wachten – maar gelukkig cartouche presenteert die laatste strofe met die nieuwe zon waarin het vergaan in schoonheid wordt beschreven en de schoonheid ongehoord mag vergaan – ook van mij. <\/em><\/p>\n\n\n\n
    een nieuwe\nzon, een bestaan om
    \nin ongehoorde schoonheid te vergaan <\/p>\n\n\n\n
    hij flikt het elke week weer, cartouche – zinloos? het bestaan? ok – krijg je en nieuwe zon – kun je weer door. cartouche de therapeut van een verloren generatie. de therapeut voor de echte zwarte romanticus. doctor cartouche plukt een nieuwe zon voor u.<\/em><\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    Op een berg <\/strong><\/p>\n\n\n\n
    Hij stond op berg \u201cVerloren hoop\u201d,
    \nalleen, elke morgen klokslag negen. <\/p>\n\n\n\n
    Om tien uur liet hij 
    \nde verloren hoop varen. 
    \nHet werd niets met zijn dochter. <\/p>\n\n\n\n
    Hij stond op berg \u201cVerloren hoop\u201d, 
    \nalleen, het was half tien, 
    \ntoen je eindelijk aan de einder 
    \nnog een stip, 
    \ntegen kwart voor tien heel hip, 
    \nverscheen. <\/p>\n\n\n\n
    Gewonnen, verloren, 
    \nverloren gewonnen. <\/p>\n\n\n\n
    marc tiefenthal <\/p>\n\n\n\n
    de laatste vier woorden daar verlaat de po\u00ebzie het voorafgaande proza. het gedicht mag wat mij betreft uit deze laatste vier woorden bestaan. eind goed al goed.<\/em><\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    In een omzien<\/strong><\/p>\n\n\n\n
    Scherven prettige waanzin, achter het bed,
    \nonder in de kast waar je nooit kwam. Piaspak.
    \nMeegenomen van een verhuizing, het bestaat,
    \neen volgende zinloze verplaatsing naar wat beter 
    \nleek of op z\u2019n minst niet slechter.<\/p>\n\n\n\n
    De spiegel wijst het hoofd op denken, gewoon 
    \ndenken. Is dat dan zo moeilijk? Dat het leven
    \n\u00e9\u00e9n richting maar weet, \u00e9\u00e9n onthouden vergeten
    \nenkel achter de rug, waar omzien toe pijnigt.<\/p>\n\n\n\n
    Dus je houdt het op een simpel tijdverdrijf, alsof
    \ndie zich opjagen laat, anders dan in slinkstuip
    \nweer dichter bij, weer verder van.
    \nEen duwen en trekken dat tot niets leidt.<\/p>\n\n\n\n
    In een omzien heb je het huis toch aan kant,
    \nzand en glas met flinke vegen heen,
    \nvoor even de blik lichter. Zo flitst het.
    \nEn dat pak staat je fantastisch.<\/p>\n\n\n\n
    Aratrios<\/p>\n\n\n\n
    dat we de zinloosheid van het bestaan toch nog enige zin geven \u2013 daar zijn dichters voor. troost bieden, troost en nog eens troost \u2013 dichterslot!<\/em><\/p>\n\n\n\n
    te ingewikkeld – het verhaal. we moeten met de dichter mee en dat werkt hier vermoeiend. het is niet de lezer die iets moet het is de dichter die de lezer mee moet nemen. maar dan zijn particuliere verhalen niet het juiste ingredient. zeker niet als de dichter iets van logica tracht aan te brengen in de opeenvolgendheid der dingen.<\/em><\/p>\n\n\n\n
    De spiegel\nwijst het hoofd op denken\u2026<\/p>\n\n\n\n
    die gouden regel houden we vandaag toch maar mooi over – nooit meer kunnen we onbevangen voor een spiegel staan – dank u wel meneer van egmond – u heeft ons denken te grazen.<\/em><\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    Pom, hier mijn bijdrage aan de virtuele zinloosheid.
     Goed weekend, Rik<\/em><\/p>\n\n\n\n
    Uit de knoop van de knal<\/strong><\/p>\n\n\n\n
    Het leven een dodelijk sprookje
    \ndrink je of rook je
    \nhet is even zinloos
    \nnet als Pandora\u2019s doos
    \nnet als ieders dood<\/p>\n\n\n\n
    oh boot van de liefde
     waar laat je ons staan
     oh boot van de dood
     waar breng je ons heen
     langs wateren van het universum
     langs sluizen van het heelal
     geboren uit de knoop van de knal<\/p>\n\n\n\n
    daar gonsde het ritme van Al
    \nvan leven tot dood 
    \nvan morgenland tot verwonderd schemerig romantisch avondrood.<\/p>\n\n\n\n
    Rik van Boeckel
     16 maart 2019<\/p>\n\n\n\n
    dat we de zinloosheid van het bestaan toch nog enige zin geven \u2013 daar zijn dichters voor. troost bieden, troost en nog eens troost \u2013 dichterslot!<\/em><\/p>\n\n\n\n
    ook rik brengt ons weg naar schemerig romantisch avondrood. iets minder overtuigend deze week na al die beschreven  doodsbedreiging in eerdere strofen – die prachtige romantische uitroepen nemen we graag over – zo willen we sterven – zo wil iedereen wel sterven:<\/em><\/p>\n\n\n\n
    oh boot van\nde liefde
    \nwaar laat je ons staan
    \noh boot van de dood
    \nwaar breng je ons heen
    \n
    \n<\/p>\n\n\n\n
    ja hoor ik hoor het  mij zelf met de passie van een ank van de moer uitroepen op mijn sterfbed. wat een mooie en gedragen laatste woorden zullen ze zeggen  om het bed heen.<\/em><\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    Grijs dat geen grauw is<\/strong><\/p>\n\n\n\n
    Grijs dat geen grauw is
    \nwegen zonder einde
    \nen wind die waast<\/p>\n\n\n\n
    Of ik kom of ga
    \njij vult mijn gedichten
    \ntroebleert mijn hart<\/p>\n\n\n\n
    Wat is de boodschap
    \nvan auto\u2019s in de vangrails
    \nFeestelijk blauwe lichten<\/p>\n\n\n\n
    Grijns dat geen grauw is
    \nHet antwoord op mijn
    \nvragen krijg ik niet<\/p>\n\n\n\n
    Marten Janse<\/p>\n\n\n\n
    dat we de zinloosheid van het bestaan toch nog enige zin geven \u2013 daar zijn dichters voor. troost bieden, troost en nog eens troost \u2013 dichterslot! op FB lezen we midden in de nacht de recensie van jolies heij op dit gedicht – goud roept onze jolies. het goud van jolies heeft marten al binnen.<\/em><\/p>\n\n\n\n
    op dit moment zit ik max verstappen te bekijken – u begrijpt de lichte glimlach op de lippen na het lezen van de derde strofe. hij haalt net vettel in. <\/em><\/p>\n\n\n\n
    terug naar het gedicht: de romantische pijn lijkt in de tweede strofe beschreven – met een romantisch oplichtend blauw dodelijk gevolg in de derde strofe. zo blijven we achter als lezer in de vierde strofe – zonder een woord van troost – het vanghek in.<\/em><\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    Er is geen reden
    \nom het huis te verlaten.
    \nDe temperatuur is goed geregeld
    \nhet eten staat klaar. <\/p>\n\n\n\n
    Aanschuiven en toetasten
    \nover koetjes praten, zoals het hoort.
    \nPlannen maken voor de vakantie. <\/p>\n\n\n\n
    Met een smoesje verdwijn ik. Laat
    \nmijn schaduw los in de dekselputstraat
    \ndie doodloopt wanneer het avonduur valt.<\/p>\n\n\n\n
    Nooit
    \nkeer ik
    \nop mijn zinvolle stappen
    \nterug. <\/p>\n\n\n\n
    Erika De Stercke<\/p>\n\n\n\n
    erika laat haar schaduw los – een prachtige regel –  de weg uit de werkelijkheid heeft zij  betreden en een weerom is er niet meer bij. bij marten gingen we de vanghekken in – bij erika doemt de put op. <\/em><\/p>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n
    Gedachtegoed<\/strong><\/p>\n\n\n\n
    Vader was in 1980 al melancholiek
     bij hem was het melancholiek en niet melancholisch
     wat voor hem als man van de taal voor foeilelijk verguisd
     vader verfoeide alles wat uitheems
     zich in nesten probeerde te wringen
     het dorp naar zijn hand gezet
     het land naar zijn evenbeeld ontgonnen
     de bodem van de fles was niet troosteloos genoeg
     in 1980 was de bom al geplaatst
     de rus de vijand in het radio-actieve struikgewas
     in plaats van de vader die zich uitgaf voor leenman
     voor de foute man op de foute plek, geworteld in 1955
     ontworteld sindsdien, ook de plek zweeft
     tussen gedachtegoed en herinnering, in 1980 waren zijn spoken
     niet de mijne die ik nu koester
     hij beloofde me melancholie, maar op zinneloosheid
     en varen zonder zeil was ik niet voorbereid, je hebt
     het me ooit eens verteld toen ik nog geen oren had.<\/p>\n\n\n\n
    Jolies Heij <\/p>\n\n\n\n
    tsja ik weet het niet. ik houd niet van romans waarin het familieleed centraal wordt gesteld.<\/em><\/p>\n\r\n\t\t