{"id":11540,"date":"2019-04-12T17:38:41","date_gmt":"2019-04-12T15:38:41","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11540"},"modified":"2019-04-14T19:39:44","modified_gmt":"2019-04-14T17:39:44","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-vrouwen-tongen-trofee-of-de-wat-plant-u-bij-wie-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/04\/12\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-vrouwen-tongen-trofee-of-de-wat-plant-u-bij-wie-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Max Lerou & Cartouche winnen de enige echte virtuele VROUWEN TONGEN trofee of de wat plant u bij wie trofee op pomgedichten (de sanseveria trofee!) ACG Vianen en Marc Tiefenthal brons."},"content":{"rendered":"\n
\"\"


mooie werken. alle dichters dank je wel voor het insturen – de sanseveria trofee zal naar zuidholland gaan of naar brabant deze week – brons mag naar tiefenthal – zo kort lezen we hem graag – een gedeelde derde plaats met ACG Vianen – voor de  van meerdere kanten belichte betekenis der woorden. nee moeilijk wordt de keuze tussen max lerou en cartouche – een ronduit rond gedicht van cartouche verstilde ijzingwekkende  po\u00ebzie en de heerlijk uiteenspattende zo energieke  taakstrafpo\u00ebzie van max – geen keuze deze week: 2x goud – we splijten de sanseveria zo dat de po\u00ebzie zal bloeien. max en g\u00e9rard van harte – marc en acg eveneens. een mooie dag en dat is het. <\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • ACG Vianen met groene strepen<\/li>
  • Max Lerou: desnoods duizend jaar des duivels vrouwen tongen <\/li>
  • Petra Maria achter de sanseveria <\/li>
  • Cartouche ten einde ten voeten uit door jou gezien en gelezen te worden <\/li>
  • Marc Tiefenthal- Een vrouw als deze is zij <\/li>
  • Rik van Boeckel- vrouwentongen lachen licht het glimmend goud uit hun hart <\/li>
  • Frans Terken- Zij bracht de sanseveria\u2019s in stelling <\/li>
  • Miel Vanstreels- zie ik een moeder die redelijk troosteloos in de verte tuurt <\/li>
  • Ditmar Bakker -Hoeren zien er altijd uit alsof ze Heidi heten<\/li>
  • Jako Fennek – of toch maar sliptong <\/li>
  • Jacob de Bruin – de wereld is een vrouwentong <\/li>
  • Anke Labrie- een vrouwentong verwaarloosd is ze op haar best <\/li>
  • Erika De Stercke om de lucht te zuiveren<\/li>
  • Jolies Heij – we stengelen ons om elkaar <\/li><\/ul>\n\n\n\n\n\n
    \"\"

    de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen tot zondag tot 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. <\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

    wie wint de enige echte virtuele VROUWEN TONGEN trofee of de wat plant u bij wie trofee op pomgedichten? (de sanseveria trofee!)<\/p>\n\n\n\n

    de vrouwentongen deze week in het zonnetje – ach van  vrouwentongen zijn we allemaal –  ook mannen hipsters studenten allemaal houden we van vrouwentongen –  op welke vensterbank neemt de dichter deze week plaats? de enige echte virtuele  SANSEVERIA trofee. <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

    \"\"
    het was later geworden
    en weer schonk ze koffie in
    suiker en melk? vroeg ze voor de 6e keer

    zeker zei ik opgewekt
    maat houden hoor – moet geen melk worden
    trouwens veel suiker
    is ook niet goed voor een mens

    en woon je hier al lang
    op die plantage van je?

    pomwolff<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    ACG VIANEN


    De Sanseveria weet wat en de sanseveria van ACG Vianen helemaal. welkom overigens in de show – zou mevrouw margriet krijsen in haar M – welkom ACG Vianen in de wedstrijd. het commentaar is verzekerd vandaar ook deze woorden. een kunstwerkje: papier gestald tussen de groene strepen om er groene handen van te krijgen bijna. op het papier cryptische woorden – een cryptisch gedicht bij de alledaagse werkelijkheid van de sanseveria. tussen de alledaagse werkelijkheid verborgen betekenissen. zo kennen we ACG weer.  waren zijn woorden voorheen meer een uitvergroting van dingen als een druppel of een ander woord – nu lijken de betekenissen verstopt in een wereld die op zich zelf al groot genoeg is. en als je de betekenissen nader beschouwt dan blijken deze meerdere kanten te hebben – zijn ze van binnen en van buiten, van vandaag en gisteren: zijn ze van een in te pakken en uit te pakken omkeerbaar geluk achter glas. wat zeg ik achter glas nee als het glas zelf. zie hier de nieuwe ACG Vianen voor & achter de sanseveria!<\/em>
     
     

    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"

    aan de voet van de louteringsberg
    er is meer tussen hemel en aarde
    je hoort er mensen wel eens over
    dat er een licht werd waargenomen
    en hoe dat niet kon in die duisternis

    het is daarom dat ze kaarsen branden
    in kerken en kapelletjes langs de weg
    het donker bewaren ze daar liever
    voor verdoemden naar de onderwereld

    ik zie het later wel dat van hemel en hel
    als ik er maar vanaf kom met een taakstraf
    een paar eeuwen schoffelen in de voortuin
    desnoods duizend jaar des duivels vrouwen tongen

    ml
    12 04 2019


    max lerou wast het varkentje anders dan onze ACG Vianen hierboven. recht voor zijn raap. het zwarte gat in de eerste strofe nog even nader beschouwd maar snel terug met de voeten op en in de woeste aarde in de derde strofe. waar zijn de sanseveria\u2019s? hier zijn de sanseveria\u2019s! kerken en kapelletjes aan max zijn ze niet besteed – vrouwen tongen – de tuin in met duivelse meiden – duizenden jaren lang tussen het schoffelen door – geef mij ook zo een taakstraf! dames u weet met welk kadootje u aan moet komen als u op de koffie bent genodigd in huize lerou – en de dichter lerou zal u het hof maken – van eden.
    <\/em>



    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    achter de sanseveria <\/strong>

    wees niet bang
    leef jong

    niet streng
    de glimlach
    zegt genoeg

    pas veel later
    zul je begrijpen

    de vragen
    die ik stelde

    de wenkbrauw
    gefronst
    als in een d\u00e9j\u00e0 vu

    dat zei zij ook altijd
    denk je

    bij deze liefste

    wees niet bang
    leef jong

    Petra Maria



    zoals een moeder een dochter kan toespreken zo lezen we hier vanochtend de woorden – vrouwentongen – wat plant u bij wie – het thema – ik probeer het gedicht te begrijpen in relatie tot de sanseveria. maar er lopen weinig rechte groene lijnen van de een naar de ander. moeders goede raad wordt herhaald gegeven – natuurlijk geven moeders meestal goede raad – zij weten inmiddels meer van het leven en hebben na verloop van tijd de tijd om te mijmeren achter de sanseveria\u2019s – zoiets zal het zijn – de sanseveria zal het weten. <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Onbeschrijflijk<\/strong>
     
    De enige ongeschreven regel:
    die ik ken zal sterven
     
    de dodelijke onzekerheid
    die ik in mij draag
    dag en uur derzelve
     
    waarom ik
    als een vrouwentong
    zo onbeschrijflijk
     
    me te verzwijgen sta
    achter vensterglas
     
    om alles wat voorbijkomt
    aan schoon en stekeligheid
    in mij op te nemen
     
    ten einde
     ten voeten uit door jou
    gezien en gelezen te worden
     
    als zuurstof
    plant in een aarden pot
     
    13-04-2019
    Cartouche


    zo een dramatische opening (van zaken) lees je niet vaak – zelfs op pomgedichten niet  – o dan zal het onze Cartouche wel zijn roept de buuf van drie hoog – joop komen beaamt het\/haar – want die is op bezoek – en ja hoor het is onze Cartouche. er wordt meteen in het gedicht aan het begin al stevig  gestorven en wij mogen getuige zijn – heerlijk. geef Cartouche een sanseveria in zijn hand en er vliegen ijzingwekkende woorden door de lucht – dat ie door HAAR gezien en gelezen zal worden – dat is de romantische kern het zware romantische verlangen hier op deze prachtige zondagochtend – cartouche weet de vrouwelijke snaar te raken in ons allemaal – elke vrouw zal bij deze woorden even stilstaan – het boefje Cartouche heeft zijn zin gekregen nog voor het sterven. de romantiek een gedicht. <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Ze had een punt, vaak,  zo met haar tong raak. 
    Een vrouw als deze is zij.


    —
    marc tiefenthal
    dichter essayist \/ po\u00e8te essayiste
    Sint-Niklaas
    blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)


    Tiefenthal op zijn best. dat moet gezegd. aan duidelijkheid heb ik niets toe te voegen – aan haar ook niet. ze heeft een punt vaak lees ik – zo met die tong van haar. ja het is duidelijk om wie het hier gaat – om haar. ik ga wel effe bij de buuf langs vandaag op de koffie – die staat minder nadrukkelijk op haar groene strepen. <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    De tongval<\/strong>

    De sanseveria verlegt grenzen
    haar tongval is zoet van zinnen

    ze legt woorden op lippen
    gezongen door dichters en dochters

    zonen dansen hun zonden los
    zoenen liplezend de weelde

    vrouwentongen lachen licht
    het glimmend goud uit hun hart.

    Rik van Boeckel
    13 april 2019



    een heerlijke impressie – de harde vrouwentongen in een zacht bedje gelegd in en  met een aangenaam klinkende tongval hier door de dichter met lieve woorden toegedekt. zo willen we allemaal wel vallen voor haar. in deze tongval heerst de taal der liefde. mooi gedaan zo. ik denk er dat zachte belgische bij – dat betoverende glijdende – waarin je eeuwig vallen kunt – maar dan wel zonder de woorden van erika de stercke – want voor het weet ligt bij haar  je mannelijkheid achter de sanseveria of hang je aan een vleeshaak in slagerij de stercke uit te lekken.
    <\/em>






    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"


    Groene vingers<\/strong>

    Zij bracht de sanseveria\u2019s in stelling
    eiste dat ik me terugtrok
    achter de geraniums

    ze keek me dreigend aan
    maar ik likte me een weg
    door haar woud van afweer

    masseerde haar groene vingers
    een voor een legde ik ze op haar hart
    om het kloppen aan te wakkeren

    dat opwekken van gevoelens
    met handoplegging als was
    ik een hogepriester van de liefde

    hoe het glas besloeg
    van mijn hete adem
    hijgend in haar nek

    het weerspiegelde haar afkeuring
    maar vager en vager
    tot ze brak

    FT 13.04.2019



    een verleidingsscene in de woorden van een dichter. een dichter die achter de geraniums gewenst werd mag niet onderschat worden. en ze valt voor hem. een min of meer waarachtig sprookje – waar groene vingers toe kunnen leiden. als een sanseveria nee zegt bedoelt een sanseveria geen nee. zoveel weten we nu uit de plantkunde van frans terken. nou ja zo ongeveer. bij vrouwen zul je eerst om haar geranium heen moeten om de sanseveria te bereiken – dat is menskunde. we leren elke week hier bij. <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Sanseveria<\/strong>

    Zoals mijn vader ieder jaar
    voor zijn verjaardag een nieuw
    paar pantoffels kreeg

    zo moesten we op 5 juni
    steevast naar de bloemist
    om een sanseveria te kopen
    voor m’n moeder,

    was ze d’r blij mee,
    wisten wij niks anders
    te verzinnen

    denkend aan die vensterbank
    vol vrouwentongen

    zie ik een moeder
    die redelijk troosteloos
    in de verte tuurt

    Miel Vanstreels
    (geb. 1951)
    https:\/\/fietsvarianten.blogspot.com\/


    \u2018Denkend aan Holland zie ik breede rivieren traag door oneindig laagland gaan,\u2026.\u2019 vrij naar marsman denkend aan de ronde van vlaanderen, parijs-roubaix zien we hier miel van streels dichten tussen de etappes door. welkom overigens op pomgedichten miel! \u00a0in heldere taal de herinneringen \u00a0in beeld gebracht – met een mooi slot ook – met dat beeld van moeder redelijk troosteloos de verte in turend – als de eenzame fietser \u2018die die krom gebogen over zijn stuur tegen de wind Zichzelf een weg baant\u2026\u2019 boudewijn de groot zong er een liedje van. <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Hoerenballade

    Hoeren zien er altijd uit
    alsof ze Heidi heten;
    droeve ogen, dikke huid
    door strelingen versleten,
    en hitsig maar bescheten
    loeren kerels naar hun borst
    (door zweren aangevreten
    maar de mannen hebben dorst).

    Hoeren hebben, naar verluid,
    zich van \u00e9\u00e9n taak gekweten,
    zijn ze eenmaal maagd noch bruid
    -en bij een raam gezeten-
    hoort men hen afgemeten:
    “Ach meneer, ik snak naar worst!
    Ik heb nog niet ontbeten
    en had graag wat zaad gedorst.”

    Hoeren weten van ’s mans spuit
    en loze hartekreten,
    missen meestal wel de snuit
    die mannen ’t liefste daten,
    ofschoon het vele zweten
    en de kilo’s meegetorst
    men ook niet mag vergeten
    (zo een dame dat soms dorst).

    Oh, hoeren, als proleten
    hebben mannen u bemorst,
    bewaterd, want zij weten:
    jullie bloempjes zijn het dorst.

    Ditmar Bakker


    iets teveel regels – 20 regels is de max anders raakt het einde zoek – de 20regels – regel waar onze ditmar bakker lak aan heeft – lak aan mag hebben – want ditmar is verheven boven alle regels – maar vandaag niet. want hier raakt inderdaad het einde zoek. met de eerste zeven regels van deze hoerenballade is alles wat gezegd moet worden al gezegd. zij zouden genoeg zijn voor het goud vandaag – de resterende ballast doet afbreuk aan de schoonheid, de leesbaarheid, het bakkerisme, de ditmaratiek of hoe je het ook maar wil zeggen – genug ist genug zeggen ze in berlijn – en in berlijn kunnen ze het weten. hoe dan ook mooiere zeven regels lazen we niet eerder – want wees eerlijk hoeren zien er inderdaad altijd uit alsof ze Heidi heten – hahaha.
     
    Hoeren zien er altijd uit
    alsof ze Heidi heten;
    droeve ogen, dikke huid
    door strelingen versleten,
    en hitsig maar bescheten
    loeren kerels naar hun borst
    (door zweren aangevreten
    maar de mannen hebben dorst). <\/em>






    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Hoi Pom,
    daar gaan we weer. Wens je een fijne avond. Hoop dat jullie in de lage landen mooi weer hebben. Hier prachtig, maar met een schrale noorderwind.
    Groet van Ja<\/em>ko
     
    liever lastertaal<\/strong>
     
    dat men bij alle vrouwen de tongriem weer herstelt
    het kwaad zal kwaad gedaan
    lastertaal van de senaat weer tot de kapsalon beperkt
    waar zelfs de laatste weerstand
    lijkt gebroken
     
    daarentegen zullen rundstong in madeirasaus en
    glutenvrij gepaneerde sliptong weer plaats
    nemen in restaurants van goede smaak
     
    of je van tongkussen ook de smaak te pakken krijgt
    want voor smaakloos kom je niet
    dan liever lastertaal of toch maar sliptong
     
    jako fennek


    Jako maakt er een lekker maaltje van – wel een beetje ver gezocht allemaal – we vliegen van her naar der – zitten we in de senaat zitten we in de kapsalon zitten we in een restaurant. de vrije associatie is niet voor elke lezer meteen te volgen. wat de dichter wil is wel duidelijk – lekkere hapjes hoe dan ook gelardeerd. <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n


    <\/p>\n\n\n\n

    \"\"

    Ze heeft altijd gelijk<\/strong>

    interessant
    vindt de vrijgevestigde
    we plannen snel
    een vervolgafspraak

    jullie zwijgen al jaren samen
    zo haalt ze haar gelijk
    ze heeft gelijk
    en ook

    alles wat jij denkt
    weerspreekt ze
    al jouw gedachten
    denkt ze immers beter

    de wereld is
    een vrouwentong
    van mijn moeder geleerd
    moet ik zeggen van mijn vrouw

    maar de vrouw
    die jij je daarnet gelijk gaf
    dat was je vader
    jongen

    Jacob de bruin



    bekende regels aan het einde van het gedicht – vrij naar webmasters – \u2018de vrouw die je net een hand gaf dat was je moeder jongen\u2019 – de dames en heren van schrijfnet zouden in het verleden dit onnavolgbare gedicht geprezen hebben – hoe vreemder hoe beter was daar de gouden regel –  maar bij vreemden onder elkaar was het goed toeven ook voor jacob –   ik kom vandaag  niet verder dan dat dichter de bruin tegenwoordig achter de  geraniums de sanseveria\u2019s ziet groeien – vreemde stemmen hoort in zijn hoofd en daarbij ook nog vreemde gedachten ontwikkelt. ach het moet kunnen – pomgedichten is voor iedereen, ook voor de verjaagden uit de wanhoop. <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"


    voor \u2018t eerst op kamers<\/strong>
     
    had me een fles wijn gegeven
    wat moet ik met zo\u2019n stomme plant
    die het einde van de week niet haalt
     
    ze lacht en zegt
    mijn jongen
    dit is een vrouwentong
    verwaarloosd is ze op haar best
     
    ik zet haar in de vensterbank
    zwaai m\u2019n moeder uit
    en vind bij het uitpakken
    tussen m\u2019n ouwe langspeelplaten
    die andere tong   
    die mannentong
    die ik heel lang verwaarloosd heb
     
    hij blijkt het ook nog best te doen
     
    anke labrie 
    (13-04-19)


    anke schetst met verlichte geestigheid de laatste tijd situaties in woorden  – in de serie hoe het was –  las ik eerder deze week nog meer verlichte geestigheid van haar hand:
     
    mijn bolsjewiek uit Beverwijk
    bij nader inzien ben jij toch
    de ware existenti\u00eble liefde niet
    stond op die ansichtkaart
    poststempel Parijs
    die je me pas na weken stuurde
    maar ook al heette zij Simone
    hoorde ik later van je vrienden
    een Sartre ben je nooit geworden
    zag ik toen ik je onlangs googelde


    anke labrie<\/em>
     
      <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    een hot-mail-gedicht

    groezelig <\/strong>

    net een opengeschoven gordijn
    aan het raam
    naast onthaarde benen

    zweet een plant
    die weet hoe een mannenleven
    met opstoten verloopt

    waar minuten kostbaar zijn
    volgt de bloempot
    de handelingen uit losse pols

    onder het gekreun dat uitsterft
    en een vrouw die slapen gaat
    werken de bladeren door

    als ridders
    op weg naar kruistochten
    om de lucht te zuiveren

    Erika De Stercke



    ha daar hebben we erika! en natuurlijk zonder mannen geen gedichten bij erika. de vrouwentongen ingezet om de lucht te zuiveren als de mannen vertrokken zijn – grappig beeld – maar het is me net teveel anekdote. en al die details ook – onthaarde benen,  zwetende planten, uitstervend gekreun. mannen we weten weer dat we mannen zijn. ridders op kruistocht dat zijn mannen bij erika de stercke – hahaha. zoals het altijd was het idee zo zal het altijd blijven zo is het in ieder geval altijd verwoord in de gedichten van onze erika. ik ga aan mijn ontbijtje. <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    zonnig bloesemend in het hart<\/strong>
     
    grootbloemig zaaiend tot onvertakte stengel aan gele bloem
    liefst met donker hart, de zaden zijn eetbaar
     
    tot drie meter hoog groeit zijn vlassige tong met groene longen
    ademen de aarde tot volwaardig bloesemen
     
    we stengelen ons om elkaar, we baren omtploppende knoppen
    en noemen het lentewaar, de kop naar de zon gekeerd
     
    die leert zichzelf te beschijnen, je hoeft niet brandpunt te zijn
    alleen het goudgeel te laten vallen, ik raap het mais
     
    en koren en alles wat er strogeel hoedend knispert
    ik geef het aan jou om te bekoren, laat me niet weten
     
    wie je bent, ik hoop dat je naar behoren de huls
    die ik naar je breng van inhoud voorziet, dat je mijn sporen
     
    vergewist, in je gedachten prent en je af en toe herinnert
    dat ik bevoorrecht en levensecht ben, de pit in je hart
     
     
    Jolies Heij


     
    in een adem geschreven –  dat is wel duidelijk – een duivelskunstenaar in taal dat is jolies heij – maar veel te gekunsteld – echte liefde echt verlangen behoeven slechts die ene onontkoombare blik – niet 1000 woorden in elkaar gestoken als een gekunsteld bloemboeket. <\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\r\n\t\t