![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2019\/04\/von10.jpg\")
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, \u00a0PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van\u00a0VON SOLO\u00a0op www.vonsolo.nl<\/a>
\u00a0<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
Deel 333. Eiland<\/strong><\/p>\n\n\n\n De lente was van oudsher de\ntijd dat iedereen weer begon de zaken in orde te maken voor het seizoen.\nBootjes meerden weer aan op de eilandjes in de Bergse Achterplas. Buren\ngroetten elkaar en hielpen elkaar met kleine reparaties. Kinderen maakten de\ntuigage van hun kleine zeilbootjes weer in orde en maakten afspraakjes voor de\neerste onderlinge wedstrijdjes ronde de eilandjes. In de avond fonkelden over\nde plas de lichtjes op de eilandjes. Zelfgemaakte hutjes op het veen, die van\naanloop tot uitloop van het zonnige seizoen kleine paradijsjes vormden voor\nhele families, die dan op hun beurt ook weer een hele familie vormden van\neilandbewoners.<\/p>\n\n\n\n Mijn buurvrouw van vierentachtig\nkijkt naar buiten door haar ruitje van enkel glas in een houten sponning, waar\naan de buiten- en binnenkant de verf langzaam afbladdert. Haar man loopt krom\nover het eilandje met een jerrycan om het motortje van het bootje bij te\nvullen. Bij het belendende eilandje meert een sloep aan. Een grote, nieuwe,\nopen boot met zo\u2019n kabeltouw rondom. Wit met een Nederlands vlaggetje. Twee\nyoga vrouwen en een man in een polo met opgezet kraagje gaan aan land. E\u00e9n van\nde vrouwen ziet mijn buurvrouw en werpt een kushandje. Even later komt er een\nwaterscooter aan gescheurd met daarop een zongebruinde man.<\/p>\n\n\n\n Op het eiland is het jaar\ndaarvoor een uit de kluiten gewassen tiny villa opgetrokken in stemmig grijs,\nwit en zwart. Met een groot terras en aansluitend een aanlegsteiger. De glazen\nschuifwanden staan open en op het terras houden de mannen zich bezig met het\nbraden van een c\u00f4te de boeuf van slager Tol op de Green Egg BBQ. Ibiza lounge\nmuziek golft over het water naar het eilandje van mijn buren. Puck en\nFloris-Jan heten ze. De nieuwe buren. Puck is lifecoach en werkt aan een reisroman.\nFloris-Jan werkt bij een grote verzekeraar en zijn functie is een afkorting,\ndie blijkbaar een algemeen bekende functie beschrijft. Ze hebben het eilandje\nvia een tussenpersoon op de kop getikt. Ver boven de vraagprijs natuurlijk,\nwant dit is z\u00f3 uniek. Ze hadden geluk dat ze de kans hadden. Iets met oude\nmensen en overlijden of zo.<\/p>\n\n\n\n Het is bijna juli. Vroeg in de\nmiddag. Mijn buurvrouw zit op haar vlondertje en kijkt over het water. Haar man\nzit er ook en is ingedut. Vroeger waren ze hier met hun vier zonen. Later\nkwamen daar kleinkinderen bij. Door de weeks werkt iedereen en is er weinig\naanvaart. Maar in het weekend is het een komen en gaan van bootjes. Puck en\nFloris-Jan zijn sinds mei niet meer gezien. Wel een tuinman, die de tuin is\nkomen doen op hun eilandje. Elke twee weken. En ook is er nog een\nschoonmaakster geweest een keer. Puck is op wereldreis, voor haar boek.\nFloris-Jan werkt ook veel en als hij tijd heeft vliegt hij Puck graag even\nachterna. Maar begin augustus komen ze weer naar het eiland. Beloofd. Zeker een\nweekend.<\/p>\n\n\n\n Geld koopt je alles. En geld\nkan je alles afkopen van degenen zonder geld. Onze buurvrouw weet het ook. Al\ndie yuppen, die eilandjes kopen voor een paar ton en dan voor een paar ton een\nhuisje op gooien om drie weekends per zomer zichzelf te bevestigen dat ze de\nrijkdom inderdaad voor zichzelf hebben. En het is niet dat het ze niet gegund\nis. Het is meer dat het zoveel anderen nooit meer gegund zal zijn. Waar vroeger\nfamilies en generaties konden genieten van de gezamenlijkheid, is het nu een\nschaars goed voor de rijken geworden. Die met alles wat ze kunnen kopen\nhetzelfde omgaan. Ze consumeren en gooien weg, of laten verrotten. Maar oh wee,\nals je eraan durft te komen.<\/p>\n\n\n\n Mijn buurvrouw kijkt naar de\nvogels die aan en af vliegen om nestjes te maken. En met leven en wel wezen zal\nze het seizoen weer zien veranderen na de zomer. Voor haar staat het eiland\nvoor een stukje geluk en een schatkamer aan herinneringen. Ze vertelt ons\nerover, met twinkelingen in haar ogen. Die herinneringen houdt ze bij zich. Als\neen reddingsvest. <\/p>\n\r\n\t\t