{"id":11720,"date":"2019-04-30T06:32:53","date_gmt":"2019-04-30T04:32:53","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11720"},"modified":"2019-04-30T06:32:54","modified_gmt":"2019-04-30T04:32:54","slug":"jolies-heij-de-tuin-stond-vol","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/04\/30\/jolies-heij-de-tuin-stond-vol\/","title":{"rendered":"Jolies Heij – De tuin stond vol"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Over veldsla & energiebanen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De vogels kwinkeleerden dat het een lieve lust was. De tuin stond vol anjers, rozen, tulpen, margrieten, paardebloemen, maar ook veldsla, rucola, basilicum en radijsjes die liefdevol door het servokroatische leraresje werden begoten. Op de patio zat de natuurgenezer in de schaduw van de palmboom, fris geschoren met een hagelwit tuniek aan en een rieten hoed op zijn gekortwiekte energetische knot. De bulldog wroette met haar neus in de aarde en hapte in een aardappel. Nee maar, riep ik verbaasd uit, heb je het leraresje toch maar weer in het tuinhuis opgenomen, Radovan? <\/p>\n\n\n\n

Nou ja, grijnsde hij, aangezien mijn geilsoldate nog steeds de gort op is met die boef van een Arkan die mij tijdens de oorlog al dwarszat door dorpen en steden uit te moorden terwijl ik als de vredesduif die ik ben get Servendom langs diplomatieke weg probeerde te verspreiden en gij toen uit wraak ook al achter mijn geilsoldate aanging, bijna gad gij gaar mantelpakje opengerukt en gaar doorboord met zijn speer, maar nu geeft zij zich vrijwillig naar zijn roversgol begeven en zit ik nog steeds zonder guisgoudster. En get leraresje miste gaar ouwe vriend zo erg, dus ach… Moet jij niet levenslang achter de tralies zitten, Radovan? gaf ik scherp. Welnee, ik mag gier rustig blijven, glimlachte hij, er is toch geen land dat mij wil opnemen. O? gaf ik verbaasd. Ik meende dat je weer voortvluchtig was, het leraresje had je een paar weken geleden bij de Biltsche Hoek gespot, waar jij duister praktijk hield in een martelkelder, billen aan flarden slaand om boze geesten uit te drijven. <\/p>\n\n\n\n

Zijn ogen schoten plots vuur. Dat was ik niet, dat was mijn dubbelganger! Sinds jouw column is de natuurgenezerij ongemeen populair en wil iedereen mij zijn. Ze laten gun baard en energetische knot maar staan alsof get niets is, alsof daar een magnetische uitwerking vanuit zou gaan, maar get is gard werken, jaren van studie gaan erin zitten om de juiste drukpunten te kunnen vinden en de energiebanen de juiste kant op te leiden. Is al goed, suste ik, ik ben blij dat jij het niet was. We maakten ons al zorgen, want die figuur leek danig in de war. Natuurlijk was gij in de war! <\/p>\n\n\n\n

Dat word je wel als je je voor mij uitgeeft zonder je in de natuurgenezerij of mijn persoon te verdiepen. Wat ik al niet geb uitgestaan met oorlog, bezetting, onuitstaanbare leiders en diplomaten, vervolging, processen… Maar nu ben ik weder opgestaan, ik voel mij als gerboren. Zoals je ziet geb ik een moestuin aangelegd, dat doen wij allemaal op de Balkan nadat we de buurman van zijn land gebben afgeknald. Er is niets rustgevender dan met je ganden in de aarde wroeten en toe te kijken goe de plantjes groeien. O? gaf ik. Ik zie nu anders het leraresje in haar eentje wroeten. Get is ook geel rustgevend om naar gaar kontje in de strakgespannen denimbroek te kijken, grijnsde hij, en ik oogst de plantjes als ze volgroeid zijn. Geel zen. Zou jij ook moeten doen. Ik vind het heel rustgevend om over vertaalproblemen na te denken, gaf ik leunend met mijn kont tegen het hek rond de patio, aangezien de natuurgenezer me nog steeds geen stoel had aangeboden, ik vertaal regelmatig werken uit jouw taal. Dit leek hem te interesseren. <\/p>\n\n\n\n

Kun jij dan ook mijn gedichten vertalen? Alleen als je me een stoel aanbiedt. Hij wees uitnodigend naar de zetel naast hem en de rest van de middag brachten we keuvelend in de schaduw van de palmboom door. Ik ben net terug uit het Zeeuwse, vertelde ik. We hebben een rondreis gemaakt van Goes door de tunnel naar Zeeuws-Vlaanderen naar Belgi\u00eb en kwamen door plaatsjes met po\u00ebtische namen als Philippine, Posthoorn, Maagd van Gent, Sas van Gent en Assenede. Dat vind ik nou zo fijn aan jou, glunderde de natuurgenezer, ik kan nergens heen, maar dankzij jou kom ik overal.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

mozes door de westerschelde<\/strong><\/p>\n\n\n\n

dit is een schaal uit wind met verre randen
het dak bestaat uit zilt nat waarin hier en daar<\/p>\n\n\n\n

ijsvogelblauwe gaten dat de populieren bekladt
met gifgroen, hier bestaat geen kilometerteller<\/p>\n\n\n\n

alleen de borden schrijven op de weg en in de lucht
we zijn vogels op de vlucht in een nauw lijf<\/p>\n\n\n\n

we pikken met onze snavels in doorzichtige zijde
vergeten dat er glas tussen zit, laat de doornstruik maar branden<\/p>\n\n\n\n

de schoolslag kennen we niet noch het drijven, de gewichtloosheid
verleerd zuigt de kleigrond zich snikkend aan ons vast<\/p>\n\n\n\n

de doodsklok reikt ver, het caf\u00e9 is alleen op vrijdag open
de accordeonist is versteend, de tijd staat fier rechtop<\/p>\n\n\n\n

als waterwanden van klokken zonder harteklop, de wijzers
gekruisigd, hier ben jij ver, je vergeten gezicht blanco in de ruit<\/p>\n\n\n\n

er is maar \u00e9\u00e9n weg terug, die voert onder het wier
en de vissen door, je graaft je een doorgang door het zwart<\/p>\n\n\n\n

in die onderwatercapsule, complimenteert de tollenaar
aan de overkant, mevrouw, nooit was er een<\/p>\n\n\n\n

mooier kattegat en een gestroomlijnder tunnel dan die van u
bedankt dat u aan het einde het licht opgehangen hebt <\/p>\n\n\n\n

Jolies Heij<\/p>\n\r\n\t\t