{"id":11905,"date":"2026-02-12T07:20:39","date_gmt":"2026-02-12T06:20:39","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11905"},"modified":"2026-02-12T07:20:39","modified_gmt":"2026-02-12T06:20:39","slug":"abraham-von-solo-de-mens-heeft-als-soort-nog-nooit-een-bijdrage-geleverd-aan-het-leven-op-deze-planeet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2026\/02\/12\/abraham-von-solo-de-mens-heeft-als-soort-nog-nooit-een-bijdrage-geleverd-aan-het-leven-op-deze-planeet\/","title":{"rendered":"Abraham Von Solo: ‘De mens heeft als soort nog nooit een bijdrage geleverd aan het leven op deze planeet…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

de column van mei 2019 –<\/em><\/p>\n\n\n\n

Deel 338. Maatstaf<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De Rotterdamse wijk Ommoord.\nDe bomen zijn groen, de flats zijn grijs, net als de coupes. Op mijn fiets ben\nik onderweg naar een bedrijf waar ik zaken heb. Ik rijd snel. Voor me doemt een\nkleine opstopping op en een gevoel van ongenoegen maakt zich meester van me. Het\nzijn twee scootmobielen, die naast elkaar rijden en zo zorgen voor een\nvaatvernauwing in mijn infrastructuur. Ik wacht het juiste moment af, totdat er\ngeen tegenligger komt en werp met een sierlijke zwaai mijn fiets om de\nvervoersmiddelen van de onmachtigen heen. En denk.<\/p>\n\n\n\n

Dit zijn mensen die beter ook\nhadden kunnen fietsen. Ze zien er niet kreupel of lam uit. Hoogstens wat verkalkte\naderen, hoge bloeddruk en misschien een beetje emfyseem. En als je je evenwicht\nniet had kunnen houden was een driewieler ook een optie geweest. Ik zie de\nstickers van \u2018Welzorg\u2019 op het spatbord van \u00e9\u00e9n van de scootmobielen en weet dat\ndit apparaat gefinancierd is via de Gemeente. <\/p>\n\n\n\n

Stel je voor dat deze mensen\nop de fiets zouden rijden. Erg snel zou het niet gaan. Heel ver zouden ze\nmisschien ook niet komen. En met een beetje pech zouden ze verongelukken en\nomkomen. Maar als gemeenschap willen we dat niet laten gebeuren. We stellen een\nmensenleven boven alles en ook het behouden en verlengen daarvan. Maar hoe ging\ndat dan toen er pakweg twintig jaar geleden nog geen scootmobielen waren? En\nhoe zou het gaan in landen, waar niet bedrijven als Shell en Unilever de\nscepter zwaaien. Waar niet pers\u00e9 genoeg consumenten hoeven te zijn?<\/p>\n\n\n\n

De reden dat er iets als een\nscootmobiel bestaat is dat we onszelf wijsgemaakt hebben dat we een mensenleven\nals heilige maatstaf moeten stellen. Een mensenleven is een excuus voor een\nheel circus aan consumptieartikelen en hele holle dienstensector. Let wel, we\nhebben niet het leven als maatstaf gepakt, maar een mensen-leven. Hoewel we\nvoor onze hond of kat ook nog wel wat willen produceren en consumeren. Maar die\nbeschouwen we dan soms ook en beetje als \u00e9\u00e9n van ons.<\/p>\n\n\n\n

De mens heeft als soort nog\nnooit een bijdrage geleverd aan het leven op deze planeet. Dat klinkt een\nbeetje bizar, maar al sinds we zijn begonnen met beschaven, zijn we de\nleefruimte van andere dieren en planten direct en indirect teniet gaan doen.\nTer creatie van comfort voor de mens. Hetgeen intussen bizarre, bijna\nclownesque, maar wel breed geaccepteerde kunstgrepen zoals de scootmobiel heeft\nopgeleverd. De mens levert enkel nog loze bijdragen aan meer en langere mensenlevens.\nHoe inhoudsloos deze ook mogen zijn. En ik zeg niet dat iedereen meteen dood\nmoet nu, maar ik denk wel dat we er best eens over na mogen denken, wat in deze\nwereld w\u00e9l een goede maatstaf zou kunnen zijn.<\/p>\n\r\n\t\t