{"id":11912,"date":"2019-05-24T20:39:13","date_gmt":"2019-05-24T18:39:13","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11912"},"modified":"2019-05-26T12:01:07","modified_gmt":"2019-05-26T10:01:07","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-zo-groen-als-het-gras-groen-is-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/05\/24\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-zo-groen-als-het-gras-groen-is-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Jako Fennek wint de enige echte virtuele zo groen als het gras groen is trofee op pomgedichten – Erika de Stercke zilver en Rik van Boeckel brons."},"content":{"rendered":"\n
\"\"
nog even langs de amstel gereden met de e-bike om het groen te controleren – en ja er was groen en gras en alles door elkaar heen aan de oevers van die altijd weer zo kwikzilverige amstel met zijn roeiers. en op de pom vandaag prachtige gedichten – jako deed de PC Hooftstraat aan waar zij grasgroen – niet voor hem maar voor haar vriendinnen. het grasgroen van jako goud vandaag. alle inzenders dank jullie wel – een dag als deze verdient mooie gedichten – en er waren mooie gedichten. impressionistische zelfs van erika de stercke zilver als het water van de amstel en brons voor rik van boeckel – van harte<\/strong>!<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Jako Fennek zij noemt het graag pelouse <\/li>
  • Frans Terken over groentje<\/li>
  • Petra Maria over de geur van de jasmijn <\/li>
  • Erika De Stercke op het groene, de koeien <\/li>
  • Cartouche waren we koeien <\/li>
  • Marc Tiefenthal De spar mag donker kijken <\/li>
  • Rik van Boeckel een zwaan door groen <\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"
    we houden het eenvoudig deze week – wie wint de enige echte virtuele zo groen als het gras groen is trofee op pomgedichten?

    en er was gras
    zo schaamteloos groen
    dat er grond was
    om aan te nemen
    dat zelfs god zich schaamde


    pomwolff<\/strong>

    de dichters kennen de regels:
    de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd. <\/em>

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Hoi Pom,
    Vandaag een keertje echt op tijd en niet op de valreep. Een wonder!
    Ik doe overigens verdomd graag mee, maar het lukt me niet altijd. Het ouder worden heeft zijn prijs.
    Wens je vandaag een fijne dag, zonnig als het zo wil.
    Heb het goed, groet van Jako.<\/em>
     
    in gedachten<\/strong>
     
    voor hem is gras gazon
    zij noemt het graag pelouse
    een woord nog in haar hoofd
    van dagen in parijs
     
    hij houdt van kort gemaaid
    plaatst holes in de grond
    voor een dagje golfen in de tuin  
    met vrinden
     
    als de heren zoet zijn
    gaat zij shoppen in de pc hooft
    met als doel
    een grasgroen jurkje  
    voor vanavond met de dames
     
    jako fennek


    wij van hier koesteren Jako en met hem Het Wonder – dat ook deze week weer verhaalt van het mondaine leven en van haar. we zien haar lopen in de PC Hooftstraat – in haar door jako beschreven jurkje – het is de eenvoud aan al haar goddelijke schoonheid meegegeven die hier hoogtij viert – hoe de peperdure amsterdam-zuid en zuidas-chique in jako\u2019s po\u00ebzie met beide benen op de grond terug gebracht – paradeert in een grasgroen jurkje. prachtig gewoon – die onbeschreven hoge hakken ook.
      <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Groentje<\/strong>

    Laat mij de herder zijn
    die je neerlegt in deze grazige weide
    voer ik na\u00efef als een groentje aan

    bemerk ik in je ogen een blik
    die eerder troebel dan helder is
    om niet glazig te zeggen

    jij vraagt wat de bedoeling is
    maakt een gebaar van liever niet
    dan met mij het perk te betreden

    het gras al weggemaaid
    voor ik een woord van verleiding
    aan je voeten kan leggen

    een boodschap van ziel tot ziel
    in stil water gevallen en ondergegaan
    blijft mij niets dan de afdruk in het gras

    FT 25.05.2019


    het is meer een blauwtje lopen – een groentje die een blauwtje loopt dat is het. de woorden ziel en herder in dit verleidingsspel laten de goede verstaander aan cornelis vreeswijk denken – de dat dat gras verboden was –  scene uit zijn bekende lied van de nozem en de non. maar als ik me het goed herinner gooide daar meneer agent roet in het groene gras en niet de dame. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    ZOMER<\/strong>

    kruin aan kruin liggend
    kijken we de wolken voorbij
    als verschoten klaprozen

    onthoud de geur
    van de jasmijn
    en vraag mij nog eens
    wat voor bloem is dit

    want als de winter komt
    zullen wij nooit meer
    het gras maaien

    Petra Maria


    ik lag al naast je in de eerste twee strofen petra weg te dromen – kruin aan  kruin – uitgenodigd om vragen te stellen – en ik stelde de vragen – ik bleef vragen stellen en jij maar antwoorden – krijg ik plotsklaps de derde strofe als een deksel op mijn neus – de winter over me heen – dat gaat me echt veel en veel te snel in \u00e9\u00e9n gedicht. zo mogen dromen niet ineens bevroren worden. zo ga je niet met mensen om – niet met de liefde – niet met mij. koud hier brrrr. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Veldstress <\/strong>

    Het hoofd boven het ma\u00efsveld
    alsof hij de natuurkrachten met
    zijn blik wil bedwingen

    de koeien laten begaan, een stel
    kauwen over de velden naar
    een dak van avondrust

    zijn handen volgen de wolken
    dreigend in het oogstseizoen
    hij blaast strontvliegen weg

    Paardenbloemen overwinnen
    op het groene, de koeien, loom
    door zware uiers laten begaan

    Erika De Stercke


    ja dit gedicht bevalt me – een impressionistisch schilderijtje – die strontvliegen ook weg ermee – precies op het goede moment van de lezer afgeslagen. een rare engelse titel erboven – rare strontvliegen ook – zware uiers allemaal merkwaardige ingredi\u00ebnten die bij elkaar gebracht een prachtig werkje worden. erika ga zo door. je kunt zo de galerie in. dit is po\u00ebzie. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Van heester tot spar <\/strong>
     <\/strong>
    Wie loopt daar, wie drentelt hier,
    blootsvoets over het gazon,
    uitgelaten, haren in de wind,
    kordaat en tegelijk gezwind?
     
    De voetzolen slaan groen uit,
    niemand slaat terug.
     
    De heester ziet er niet naar om,
    eeuwig groen is wat ik brom.
     
    De spar mag donker kijken
    en toch zo groen.
     
    Nee, ik ben het niet.
    Misschien was ik het ooit
    of jij, wie weet.
     <\/strong>


    —
    marc tiefenthal


    tiefenthal laat het in het midden. stelt zijn vragen – ik krijg even de behoefte om de eerste vraag in de eerste strofe te beantwoorden met – het is vreemde zeker die verdwaald is zeker – ja hoor grijze haren in de wind – het is sinterklaas kan niet missen.  onee het is de spar een omgekeerde evolutie heeft plaatsgevonden hier in het gedicht – de mens tot spar de dichter tot spar zijn geliefde tot spar. een heel bos bij elkaar.
     
    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Als gekende exoot
    doe ik het vandaag
    in twee\u00ebn, geen
    hai- maar nepkoe<\/em>

    Jij en ik zijn \u00e9\u00e9n
    soort woekerende exoot<\/strong>
    I
    Gras is eeuwig groen
    de bal gaat rond, altijd voort
    als gespannen draad
     
    staan ronde palen
    op de weg naar ooit een keer
    een echte omhaal
     
    uit je slof schieten
    woest en in het wilde weg
                het doel zoekende
     
    godenzoon te zijn
    is alles wat we dachten
    hoe snijdend de pijn
     
    als de maaier komt
    ons het mes in de hals zet
    opslokt in zijn kooi
     
    wij de geest geven
    in een laatste siddering
    het wit voor ogen
     
    en hoe licht en groen
    leven had kunnen lopen
    in een weidegang
     
    II
    waren we koeien
    met een goede melkopbrengst
    van begin tot eind
     
    op een groot stuk land
    de vaste wisselspeler
    voor- of achterin
     
    maar wij zijn alleen
    zus en broer, hoeders
    van het onnoemelijke
     
    bouwers van woorden
    stallen om in te wonen
      groot in hun kleinheid  



    gebogen ruggen
    die overspannen willen
    de smalle marges
     
    van mens, plant en dier
    tussen kunst- en levend gras
    als veldgewas  gedijen
     
    zo hard en zo zacht
    groen als gras maar groeien kan
    hoe zou dat komen?
     
    25-05-2019
    Cartouche


    tuurlijk zijn we de noemers van het onnoemlijke – wij dichters cartouche – daar hoef je niet meer dan dertig jeaninehoedemakertjes voor uit je po\u00ebtische kast te trekken – had ik je zowel kunnen vertellen – wat de dichter met dit levenswerk wil blijft toch een beetje raadselachtig – de mooie taal woekert voort – als gras waar toch ook weer steeds de maaimachine overheen moet – hier wordt het menselijk tekort beschreven – het dichterschap dat dat tekort niet kan opheffen – de goede resultaten van ajax zijn cartouche een beetje naar het hoofd gestegen zo kan het ook gezegd.
     
    en cartouche weet natuurlijk best dat we hier op de pom geen vragen stellen aan het einde van zoveel strofen – en zeker niet de vraag hoe het allemaal gekomen is – dan ben ik de hele zondag bezig met antwoorden – dat kan niet de bedoeling zijn. ik houd het kort. hoe het komt? omdat u dichter bent – dat is het antwoord. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Synthese in het park<\/strong>

    In het park wandelt een zwaan
    door groen als was het een stoplicht

    dansen futen tegen achtergrond van wit
    lelijke eendjes vertellen sprookjes

    ze zullen nooit mooier zijn dan de pauw
    de trots daalt neer op het gras

    hun snavels kwetteren klanken
    vleugels van hoogmoed

    zwevend langs dampend groen
    tillen de dageraad op

    brengen haar naar de randen
    van vertederende synthese.

    Rik van Boeckel
    26 mei 2019


    ik dacht even dat de woorden richting foto-synthese gingen – de biologieles van weleer in po\u00ebzie gevangen – maar nee – het is een prachtig min of meer impressionistische voortzetting van het gedicht van erika de stercke hierboven. rik zou rik niet zijn als hij niet wat natuurgeluiden zou toevoegen – ik ga het rijksmuseum maar eens even bellen – een zaaltje van boeckel de stercke inrichten graag – mijnheer.
    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t