{"id":11952,"date":"2019-05-30T15:57:07","date_gmt":"2019-05-30T13:57:07","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11952"},"modified":"2019-05-30T15:57:08","modified_gmt":"2019-05-30T13:57:08","slug":"abraham-von-solo-stel-je-voor-dat-er-een-ongeluk-gebeurt-en-het-is-de-laatste-keer-dat-je-elkaar-ziet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/05\/30\/abraham-von-solo-stel-je-voor-dat-er-een-ongeluk-gebeurt-en-het-is-de-laatste-keer-dat-je-elkaar-ziet\/","title":{"rendered":"Abraham Von Solo: “Stel je voor dat er een ongeluk gebeurt, en het is de laatste keer dat je elkaar ziet….”"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Deel 339. Perfect<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Vanochtend heb ik mijn gezin\nop het vliegtuig naar Amerika gezet voor familiebezoek. Je probeert zo\u2019n\nochtend perfect te laten verlopen. De reden is, dat je de herinnering als een\nsoort schild wil kunnen gebruiken in geval van calamiteit. Stel je voor dat er\neen ongeluk gebeurt, en het is de laatste keer dat je elkaar ziet. Dan wil je\ntoch minstens dat de laatste keer een smetteloze herinnering vormt. Maar is iets\nooit helemaal smetteloos?<\/p>\n\n\n\n

Na afscheid genomen te hebben\nbij een poortje op het vliegveld en me er van vergewist te hebben dat alles\nvlekkeloos was verlopen, liep ik wat verloren door de gangen van het vliegveld\nop weg naar de parking. Ik wilde zo min mogelijk mensen aankijken. Als je je\nnet emotioneel hebt opengesteld en je laat de deur op een kier staan, dan\nkunnen mensen naar binnen kijken. Ook mensen, waarvan je dat niet wil. Ik had\ngeluk. Pas bij de parking moest ik contact maken, omdat de looproute van een\nDeen, mijn pad kruiste en we elkaar onhandig lachend ontweken. Dat mag dan weer\nwel, dan is alles nog steeds in orde. Maar je wil niet dat een blik van\ndroefenis de jouwe kruist.<\/p>\n\n\n\n

Eenmaal in de auto zette ik\nkoers naar mijn vriend \u2018De Jood\u2019 in Nieuw-Vennep. We hadden elkaar lang niet\ngezien en ik had besloten onverwacht op de thee te gaan. Zijn dochter en vrouw\nverwelkomden mij en niet veel later kwam hij met zijn andere dochter en de hond\nterug van een wandeling. We praatten en dronken thee. Na een uurtje kondigde\nzijn vrouw aan dat we even broodjes gingen halen. Ik stelde voor dat wij ook\nmee zouden gaan. We belanden in een winkelcentrum op een christelijke feestdag.\nEen dag dat alle normale winkels vroeger dicht waren. <\/p>\n\n\n\n

Onwennig wandelde ik door de\nJumbo. Ineens viel mijn blik op de hand van een man die bij de broodjes stond.\nHoe de vingers zich raar en zenuwachtig kronkelden. Toen ik de rest van de man\nbekeek, ontwaarde ik iemand die ik als volgt zou taxeren. IQ tachtig,\ngeestelijk beperkt, alleenstaand, sociale werkplaats, op Hemelvaartsdag in de\nJumbo, potentieel kinderverkrachter. Snel wendde ik mijn blik af. Ik was blij\ndat we het winkelcentrum weer uit waren. Dat soort waarnemingen en gedachten\nprobeer ik altijd te vermijden en als ze me toch overkomen, van me af te\nschudden. De lunch verliep verder in een aangename sfeer en na het eten koerste\nik weer naar Rotterdam.<\/p>\n\n\n\n

Zojuist kwam ik thuis in een\nleeg huis. Na een hoofdstukje te hebben gelezen in een verhalenbundel van\nMaartje Wortel, voelde ik aandrang mijn blaas te legen. Staand aan de Wc-pot,\nterwijl het water klaterde, dacht ik een kort moment aan de vorige eigenaar van\nonze woning. Ook dat is een spook, dat nog steeds rondwaart. Niet in echt het\nhuis naar ik vermoed, maar wel in mijn hoofd. Een man met nare eigenschappen en\neen slechte gezondheid. Die gedachte probeerde ik door te spoelen met een druk\nop de knop.   <\/p>\n\n\n\n

Wat mijn geest telkens\nprobeert, is alles in het leven een perfect verhaal te doen zijn. Maar elke\nkeer doemen er weer gedachten en dingen of mensen op die een smet werpen op de\nonbevlektheid van mijn wenswereld. Die zaken hebben allemaal geen enkel direct\nverband met alles dat goed gaat. Het is angst. Het is de vrees die me bekruipt,\nomdat ik weet dat het grote alles nooit helemaal perfect zal zijn. Dan ik\nprobeer mijn vrees te materialiseren in een ander, opdat ik me daarvan af kan\nkeren, zodat hij verdwijnt. Bovenstaande legt pijnlijk de rillende neuroot in\nme bloot, die telkens maar probeert met trucjes, alles perfect te laten zijn,\nmaar telkens de angst voor verlies langszij ziet komen. <\/p>\n\n\n\n

Vanachter mijn toetsenbord, in\neen leeg huis, kan ik maar tot \u00e9\u00e9n conclusie komen. \u2018Het leven is al perfect,\nzolang het maar niet de dood nodig denkt te hebben om er zin aan te geven.\u2019<\/p>\n\r\n\t\t