{"id":11998,"date":"2019-06-06T06:41:46","date_gmt":"2019-06-06T04:41:46","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=11998"},"modified":"2019-06-06T06:41:48","modified_gmt":"2019-06-06T04:41:48","slug":"hoe-de-heren-meersman-en-von-solo-dachten-in-2013-een-neo-dadaistisch-venster-op-de-problematiek-van-alledag","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/06\/06\/hoe-de-heren-meersman-en-von-solo-dachten-in-2013-een-neo-dadaistisch-venster-op-de-problematiek-van-alledag\/","title":{"rendered":"hoe de heren meersman en von solo dachten in 2013 – een neo-dada\u00efstisch venster op de problematiek van alledag"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
hoe de heren meersman en von solo dachten in 2013 – een neo-dada\u00efstisch venster op de problematiek van alledag <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

POMgedichten presenteert de\ndonderdag column:<\/strong>
\n
\nVON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
\nOpenhartige openbaringen van de Jeff Koons van\nde vaderlandse powezie.<\/strong>
\n
\n
\nEen heerlijk gevoel. Vrijdagochtend rond tien uur de trein pakken op Rotterdam\nCentraal naar Brussel. Heerlijker nog als dat ding ook nog eens op tijd rijdt.\nEn zo stond ik rond kwart voor twaalf op mijn bestemming. Na eerst de verkeerde\nuitgang gepakt te hebben was is na een korte omzwerving dan toch in de hal van\nBrussel Centraal beland. Aldaar stond mijn contact al te wachten. De befaamde\norganisator van onder andere Poetry Slam Belgi\u00eb en neo-dada\u00efst avant la lettre\nPhilip Meersman. De vraag wat het plan was? Lunch uiteraard! Want daar zijn ze\nhier goed in. Philip stelde voor om te gaan lunchen bij La Fleur en Papier\nDor\u00e9, of voor de wat minder francophonen onder ons Het Goudblommeke in Papier.\nEen voormalig trefpunt voor artiesten en dada\u00efsten. Hier had Hugo Claus zijn\nhuwelijk met actrice Elly Overzier nog gevierd in bijzijn van sterren als Louis\nPaul Boon en Simon Vinkenoog. We zouden dus ongetwijfeld in gezelschap zijn van\neen stel interessante geesten. Maar aleer daar te geraken moesten we nog een\nritje met Philip\u2019s Skoda Fabia met kinderzitjes door de bovenstad van Brussel\nmaken. En zo kwam het dat ik in 10 minuten meer van Brussel gezien heb dan in\nalle voorgaande bezoeken daarvoor. En dat met tekst en toelichting. Mijn oren\nstonden al zowat te klapperen. Aangekomen in de nabijheid van het Goudblommeke\nparkeerden we de wagen. En na een korte wandeling kwamen we een etablissement\nbinnen dat zich best als een sanctus santorum zou laten omschrijven. Met een\nmenukaart. En zelfs de bediening sprak accentloos Vlaams. Na de menukaart kort\ningezien te hebben bestelde Philip balletjes in tomatensaus en ik de kleine\nspaghetti. Wat we er bij wilden drinken? Zegt u het maar. Kriek Girardin dan,\nomdat het kan. De toon was gezet. Kortom, tijd voor het grote Philip Meersman\ninterview op POMgedichten!
\n
\nDichter onder de oppervlakte, deel 4 : Philip Meersman
\n
\nVon: Philip, eerst een praktisch vraagje, kun je mijn exemplaar van jouw bundel\n\u2018Manifest voor de Po\u00ebzie\u2019 nog signeren? Ik vind het een fijne bundel. Heb je er\noverigens bezwaar tegen dat ik de vrijheid neem bepaalde gedichten eruit ook op\nte nemen in mijn eigen voordrachten?
\nPhilip: Nee, geen enkel bezwaar. Zelf neem ik ook vaak gedichten van anderen op\nin performances. Je kunt als dichter geen egotripper zijn. Het is heerlijk om\nook te ervaren waar anderen mee bezig zijn.
\n
\nIntussen signeert Philip, die naast zijn dichterschap tevens bezig is met zijn\nproefschift Kunstwetenschappen en Archeologie, de bundel met een keur aan\nschijnbaar onsamenhangende tekeningen en vormen. Hij doet dit echter met zo\u2019n\nconcentratie dat ik vermoed dat er een idee achter zit.
\n
\nVon: Je staat bij mij bekend als een avant-gardistische dichter. Hoe zou je\nzelf je powezie omschrijven?
\nPhilip: Het is niet alleen de traditionele powezie. Het zijn ook visuele en\nklankelementen. Bijna klankpartituren. Misschien een groot woord, maar ik ben\ntoch van mening dat het een zeker iconisch karakter heeft. Een representatie\nvan veel wat er achter zit. Een gedicht is een langspeelfilm
\nHet zijn geen kortfilms. Je moet onder de oppervlakte duiken. Als je een icoon\nziet, dan zit daar een hele wereld achter. Wat dat betreft poog ik mij gerust\nDuchampionaans te noemen.
\nVon: Als in Marcel Duchamp?
\nPhilip: Inderdaad. Je moet het zo zien. Wat daar ligt (Philip wijst naar zijn\nbundel) is niet meer van mij.
\nDe lezer doet de interpretatie. Het is The Creative Act (http:\/\/eunchurn.com\/mvio\/Duchamp_Creative_Act.pdf<\/a>).\nEen kunstwerk heeft een maker nodig en een publiek. Pas in de geest van het\npubliek ontstaat de kunst. Het is een partituur waar bij wijze van spreken\ntwintig verschillende mensen twintig verschillende interpretaties aan gaan geven.
\n
\nVon: In je bundel bespeur ik regelmatig een maatschappelijke betrokkenheid. Wat\nis daar de achtergrond van?
\nPhilip: Het is een continue strijd voor geweldloosheid. In Belgi\u00eb liggen de\nverschrikkingen van de Groote Oorlog, of wat jullie de Eerste Wereldoorlog\nzouden noemen, sterk verankerd in de cultuur. Nog dagelijks worden blindgangers\nen botten opgeploegd in Flanders Fields. Ook heeft dat het landschap blijvend\nveranderd. Het was massaproductie ten top gedreven. Mensen massaal op de\nlopende band om kapot geschoten te worden.
\nVon: Hoe reflecteer je dat aan het nu?
\nPhilip: Wat wil je dat ik daar op zeg? Kijk om je heen. Oost Kongo, de Centraal\nAfrikaanse Republiek, Somali\u00eb, Darfur, het Midden Oosten. Het houdt niet op.\nHet gaat om wat er niet in het nieuws komt. Hele volkeren worden afgeslacht.\nOntwikkelingssamenwerking die eigenlijk geen samenwerking is, maar eigen\nbedrijven sturen voor winst. Chinezen zijn daar dan nog redelijk straight in.\nDie vliegen eigen mensen in en laten tenminste nog een infrastructuur achter\nals de zaken gedaan zijn. Wij verpakken dat hier als ontwikkelingshulp. Ik kan\ner niets aan veranderen, maar ik kan wel een stem zijn.
\n
\nPhilip: Ik durf zelfs nog verder gaan. Gedeeltelijk heb ik wel respect voor de\ninternationale Syrische strijders. Je kan daar een parallel met Spaanse\nBurgeroorlog trekken. De geschiedenis maakt achteraf toch uit wie gelijk had.\nHet is het volgen van een ideaal. In uitzichtloze posities gaan mensen ook rare\ndingen doen. Als een zoon ten strijde trekt om daarmee te verzekeren dat zijn\nfamilie tien jaar verschoond zal zijn van de ergste armoede, dan lijkt dat\neerder altru\u00efsme dan politieke overtuiging.
\nIn 2007 was ik in Isra\u00ebl op een Po\u00ebziefestival. De rit erheen duurde 4 uur.\nDeelnemer uit de Gazastrook deden over dezelfde rit 9 uur.
\nVon: Dus ga je nu ook strijden in Syri\u00eb?
\nPhilip: Nee, het is niet dat ik wil gaan strijden in Syri\u00eb, maar het blijft\ncontroversieel allemaal. Het lijkt wel of de grootmachten er gewoon een\ntestveld van maken. Wij hebben nieuwe raketten, jullie een nieuw raketschild.\nLet\u2019s play. E\u00e9n Amerikaan staat gelijk aan twintig Afrikanen in menselijke\nwaarde.
\nIk breng dat in het gedicht \u2018Stroming\u2019 uit de bundel ook naar voren. Uw mond\nniet opendoen is ook schuld in mijn optiek.
\n
\nVon: Maar wat is nou waar? Ik vertrouw de media niet.
\nPhilip: Je moet meerdere media raadplegen om een idee te vormen. Stel jezelf de\nvraag of de waarneming die je doet de werkelijkheid is. Bekijk meerdere zenders\neens over hetzelfde probleem. Raadpleeg CNN, raadpleeg Al Jazheera, neem een\nlokale zender. Pak ook France 24 erbij en je hebt een evenwichtiger beeld. Je\nbent je als burger verplicht te informeren in de liberaal verlichte\nmaatschappij. Ik zie mezelf soms als op het bekende schilderij van Delacroix.\nLinks van de dame met de ontblootte borst staat een linkse liberaal met hoge\nhoed en donderbus. Dat ben ik. Een soort anarchistische liberaal. Het gaat om\nde absoluutheid van de vrijheidsrechten van het individu. Elke macht\ncorrumpeert. Bush Jr zou vervolgd moeten veroordeeld worden voor\noorlogsmisdaden met zijn Weapons of Mass Distraction. The Roman Empire is back\nagain. Of het nou Chinezen of Amerikanen of Russen zijn.
\n
\nVon: En hoe ziet de wereld er dan over 20 jaar uit?
\nPhilip: Realiteit of Utopia? Tsjah, hoop het beste, vrees het ergste.
\nVon: En wat zou je dan als ergste omschrijven?
\nPhilip: Het ergste. Armageddon. Geen grondstoffen meer. Weer een wereldoorlog.\nAlsof die nog niet aan de gang is.
\nVon: Ik heb nog niet het gevoel dat er \u00e9\u00e9n aan de hand is.
\nPhilip: Awel, ik denk dat we klaargestoomd worden om terug te vallen in een\nNeanderthalerstadium
\nVon: Komt alle scifi dan nu uit?
\nPhilip: De aarde is op. We leven te geconcentreerd. Er zijn gebieden waar,\nexcus\u00e9 le mot, veel Lebensraum is, maar wacht maar tot Fukushima leegloopt, dan\neten we allemaal vissen met twee koppen. Neem nou Paaseiland. Ooit stond daar\nde laatste boom. En als die gekapt zou worden zouden er nooit meer bomen\nteruggroeien. En toch heeft men die boom gekapt. Trek dan even de parallel met\nde voorgestelde winning van schaliegas en de exploratie en voorgenomen\nexploitatie van de poolgebieden. Bereidt u voor op een nieuwe ijstijd!
\nVon: Ik zit helemaal op je lijn. Ik ga me voorbereiden.
\n
\nDe serveuse haalt intussen de lege borden weg en vraagt of het heeft gesmaakt.\nPhilip charmeert de serveuse door te zeggen dat het te g\u00eanant zou zijn het bord\nverder uit te likken. Even kijken we elkaar aan, en ik besluit mijn mond voor\n\u00e9\u00e9n keer te houden. We denken allebei hetzelfde. Tijd om voort te gaan.
\n
\nVon: Maar we zijn inderdaad redelijk diep op de wereldproblematiek ingegaan.\nWat was er ook weer nog meer in de wereld. Oh ja, powezie! Wat is in jouw\noptiek nou het wezenlijke verschil tussen de Nederlandse en de Belgische\npowezie?
\nPhilip: Geschiedenis. De manier waarop taal wordt gebruik. Rooms Katholiek of\nProtestant gebruik. De donderpreek van de dominee tegen het centralistisch\npaapsisme van de priester. Of je gelooft in het feit dat verbetering mogelijk\nis, of alles al vaststaat. Maar de ontwikkelingen staan niet stil. Er is\nnatuurlijk de meer academische klankpowezie versus de slamcultuur. Powezie die\ngrammaticaal symbiologisch is. Taal die taal onderzoekt. In contrast met de\nsterke opkomst van de sociale, socialistische en urban powezie die veel meer\nuitgaat van maatschappelijke gegevens. Ook in (Noord) Frankrijk neemt deze\ncultuur een grote vlucht. Zelf zou ik me ertussenin plaatsen. Powezie gaat ook\nover communicatie of het gebrek aan communicatie of het niet willen of kunnen\nbegrijpen.
\nVon: Maar is er echt wel zo’n groot verschil?
\nPhilip: Ja. Het is een contextualisering die totaal anders is. Nederland is\nopgegroeid met programma\u2019s als RUR. Daartegenover staat een soort\nwereldvreemdheid in Vlaanderen. Men heeft geen idee wat er in de wereld\ngebeurt. Het is nog nooit zo lokaal geweest. De grootste stap ooit voor mij\npersoonlijk was van Sint Niklaas naar Brussel verhuizen. Van Brussel naar de\nwereld was de stap maar klein.
\nEn powezie is wat mensen samen brengt. Laatst trad ik op tijdens een\ninternationaal neo-dada\u00efstisch spektakel in het Bismarck Centre in Parijs. Daar\nwaren mensen en artiesten van over de hele wereld. En in een avond van krap\ndrie en half uur trekt dan een wereld voorbij en zijn er geen grenzen meer.
\n
\nVon: Hoe staat het eigenlijk met de avant-garde dichterij in Nederland?
\nPhilip: Die is er. Denk daarbij aan dichters als ACG, Rozalie Hirs (http:\/\/www.rozalie.com<\/a>), Jaap\nBlonk (http:\/\/www.jaapblonk.com<\/a>)\nen Jan Bais (http:\/\/www.uitgeverijdebrouwerij.nl\/mond-is-spruitje\/<\/a>).
\nVon: Die laatste drie zoeken we even op.
\nPhilip: Maar het is ook lastig. Wat is avant-garde? Ik trek liefst de\nvergelijking met het experiment van Schroedingers kat. In het kort komt het er\nop neer dat je een kat in een kartonnen doos doet met een flesje gif. Als het\nflesje valt is de kat dood. Dat kun je echter pas vaststellen als je het deksel\nvan de doos haalt. Daarmee wordt je als observator automatisch onderdeel van de\ntest. Zo wordt avant-garde ook meestal avant la lettre bepaald. Avant-garde is\neen oud begrip waarvan je je mag afvragen of het sowieso nog houdbaar is. Jij\nschrijft nu nog een column, maar je kunt je afvragen of automatische column\ngenerators of drones niet gewoon de avant-garde van tegenwoordig zijn.
\nHet is net zo met dada\u00efsme. Er kan hoogstens sprake zijn van neo, want alle\ndada\u00efsten zijn al dood. Von: Ja, daarom kan ik ook nooit meer dan een\nNeo-Beatnik zijn.
\n
\nVon: Zijn er dingen waar je je aan stoort in het huidige powezie klimaat?
\nPhilip: Er is te veel publiekspowezie. Geschreven naar het publiek toe. Meer\ngebaseerd op consensus dan op uiting van kunst. Zo van tussen-het-rukken-door-pleeg-ik-wel-even-een-gedichtje.\n
\nVon: Haha, en dat vertel je de ongekroonde Koning van de Schlagerpowezie? Nou\nja, we zitten hier niet voor mij vandaag.
\nPhilip: Je kunt stellen dat er een duidelijke tweedeling is tussen schrijf- en\nvoordrachtspoweten.
\nIk zal geen namen noemen, maar sommigen zet je beter niet op een podium. Toch\nwinnen die slams waar vakjurys bestaande uit schrijfpoweten de dienst uitmaken.\nTerwijl slam juist veel meer is.
\nDe tekst moet iets zeggen, maar je doet vooral een totaal performance. De\ngeschreven taal alleen is niet meer het belangrijkste. Kunst en powezie is\nzoveel meer. Po\u00ebzie is een pentagram waarbij inhoud onlosmakelijk verbonden is\nmet de vier verschillende verschijningsvormen van po\u00ebzie, namelijk de\ngeschreven, de gesproken, de gehoorde en de gelezen vorm van po\u00ebzie. Of zoals\nRoubaud in 2009 al zei: een gedicht vormt (a) quartet of forms and a score. Het\niconiserende karakter van het gedicht ligt in het door de ontvanger\ngereconstrueerde icoon uit de partituur zelf en de daarachter liggende\npo\u00ebtische viereenheid.
\nVon: Zo, Ik heb nog een lange weg te gaan in powezieland. Wat zeg ik? Ik ben zo\ngoed als net uit het ei gekropen!
\n
\nVon: Heb je na alles wat al de revue gepasseerd is nog een pakkende uitsmijter\nvoor de lezers van POMgedichten?
\nPhilip: Ik durf wel te stellen dat alles dat nu gemaakt wordt kan teruggebracht\nworden op een werk van Duchamp. Wat daarin belangrijk is, is de spectator. Die\nmaakt de kunst. Een collega student van me zei dat het dringend tijd wordt dat\ner een nieuwe Duchamp opstaat.
\nVon: Ga jij dat zijn?
\nPhilip: Nee.
\n
\nDe lunchtijd is duidelijk voorbij. Het lokaal is bijna leeg. Intussen is de\nstereo aangezet en \u2018Life in the fast lane\u2019 van The Eagles staat over de\nspeakers. We zijn ettelijke uren verder, en nog steeds brand het vuur van\nconversatie. Maar mijn hoofd zit zo vol dat we wel naar buiten moeten om al die\ngedachten wat ruimte te geven. We rekenen af en Philip rijdt me over de\nHausmanniaanse Anspachlaan naar Brussel Noord. Ik had nog uren kunnen luisteren\nen was graag de discussie aangegaan over een keur aan onderwerpen, maar dat zal\nmoeten wachten tot een andere tijd en plek in Powezieland. Ik heb vorige week\nop de Poetsclub in ieder geval nog een gedicht van Meersman uit Manifest voor\nde Po\u00ebzie ten beste gegeven. Zo breng je de wereld toch weer wat dichterbij.
\n
\nLinks:
\n-Philip Meersman
\n-Duchamp
\n-Delacroix
\n-Courbet
\n
\nHet vervolg van dit neo-dada\u00efstische venster op de problematiek van alledag\nelke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE\nLAND!!!<\/p>\n\n\n\n

\"\"
VON SOLO vanavond geheel vernieuwd hier op de pom <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
Gepost door Pom Wolff<\/a> op 2013\/10\/9 23:00:00 (1097 keer gelezen) <\/td><\/tr>


<\/td><\/tr><\/tbody><\/table>\n\r\n\t\t