{"id":12007,"date":"2019-06-08T06:47:18","date_gmt":"2019-06-08T04:47:18","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12007"},"modified":"2019-06-09T10:44:15","modified_gmt":"2019-06-09T08:44:15","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-hoe-onbereikbaar-zij-hij-ook-was-of-geworden-is-in-poezie-kunnen-we-tenminste-liefdevol-terug-kijken-trofee-op-pomgedichten-kortom-wie-wint-de-onbereikbaar","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/06\/08\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-hoe-onbereikbaar-zij-hij-ook-was-of-geworden-is-in-poezie-kunnen-we-tenminste-liefdevol-terug-kijken-trofee-op-pomgedichten-kortom-wie-wint-de-onbereikbaar\/","title":{"rendered":"PETRA MARIA wint de enige echte virtuele – hoe onbereikbaar zij\/hij ook was (of geworden is) – in po\u00ebzie kunnen we tenminste liefdevol terug kijken – trofee op pomgedichten? kortom wie wint de onbereikbaarheidstrofee op pomgedichten? en voor CARTOUCHE het zilver"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
dichters dank jullie wel! de wedstrijd gesloten lieve lezers – we ontvingen prachtwerken over onbereikbare liefdes van voorbij om welke reden dan ook. er werd gehuild. en ach ja waarom ook niet. er werd geschreven passievol dat de stukken er van afvlogen. lees de commentaren onder de gedichten dan begrijpt u waarom ik deze week goud aan petra maria geef en cartouche het zilver. wensen we jako nog de mooiste dingen die we hem kunnen wensen. danken we jolies voor haar drieregeligheid. en herhalen we een keer iets van de poetica van deze site:

moralisme liever niet is natuurlijk geen algemeen geldende regel – van henriette roland holst tot aan \u00a0vinkenoogtijden vierde moralisme hoogtij in de po\u00ebzie. op de pom hier niet. niet dat we de l\u00e1rt pour l\u00e1rt aanhangen – nee dat asjeblieft ook niet – wij van hier propageren de kracht van de taal – dat die de harten zal raken – dat de lezers diep geraakt zullen omvallen en niet meer gereanimeerd kunnen worden. dat is waar we het allemaal voor doen.


HET VERSTE WEG<\/strong>

er zijn soms dagen
dat het lijkt alsof
we weer samen zijn
zomaar

de hemel zo blauw
het kan niet anders
dan bedoeld

dan fiets ik langs het huis
een hand schuift het gordijn
alsof ik word verwacht

bij de voordeur sijpelt
het besef
van alles wat ik ooit
verloor
ben jij het verste weg

Petra Maria
8 juni
te Mechelen, Limburg no less


onze petra maria struint wat af in de vakanties en op pinksteren. om geheel verlicht weerom te keren. maar het verste weg blijft toch die ene geliefde. mooi beeld. die drie laatste regels die dodelijk aankomen:
\u00a0
van alles wat ik ooit
verloor
ben jij het verste weg
<\/strong>
ja zo doe je dat – zo weten dichters onmogelijke thema\u2019s in een paar woorden weer te geven. vanaf vandaag mag petra maria zich dichter noemen. deze regels neemt niemand haar ooit nog af. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Petra Maria:<\/strong> van alles wat ik ooit verloor ben jij het verste weg<\/li>
  • Frans Terken:<\/strong> en nergens een echo om je dichterbij te halen <\/li>
  • Jolies Heij: <\/strong> ik zocht de jij in jou <\/li>
  • Rik van Boeckel:<\/strong> van eenheid naar verdeeldheid <\/li>
  • Marc Tiefenthal <\/strong>in de dapperstraat<\/li>
  • Anke Labrie: <\/strong> je kent mijn naam<\/li>
  • Cartouche:<\/strong> zo onbegrijpelijk grijpbaar jou nabij <\/li>
  • <\/li><\/ul>\n\n\n\n

    Hoi Pom, Wilde graag meedoen, maar redde het niet. Teveel vervelende dingen aan mijn hoofd. Volgende keer weer.\u00a0 Fijne Pinksterdagen nog. Heb het goed. Groet van Jako.
    ai jako ik hoop niet TE vervelend ziekte stress ellende familie jijzelf? ik wens je liefs toe en dat dat mag helpen – pomgedichten kan eigenlijk niet zonder jako xxx <\/em><\/p>\n\n\n\n

    • <\/li><\/ul>\n\n\n\n
      \"\"
      wie  wint de enige echte virtuele – hoe onbereikbaar zij\/hij ook was (of geworden is) – in po\u00ebzie kunnen we tenminste liefdevol terug kijken –  trofee  op pomgedichten? kortom wie wint de onbereikbaarheidstrofee op pomgedichten?<\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

      ja dichters het thema onbereikbaarheid is aan de orde – een voor veel onrust in een leven zorgend themaatje. zeker in het leven van dichters. de tot mythische proporties uitgegroeide onbereikbare liefste – hoe het in hoofden spoken kan – totdat het over is en voorbij. totdat je niet meer kunt begrijpen dat zo een personage iets in je leven betekende. een fenomeen om voor altijd op terug te kijken maar dan wel liefdevol. U kent de regels – Uw webmaster is juryvoorzitter deze week met menselijk commentaar. <\/p>\n\n\n\n

      de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd. <\/em> <\/p>\n\n\n\n

      \"\"

      zand<\/strong>
       
      om het zo te schrijven
      dat het niet opgaat in de tijd
       
      soms nog bang
      om door te ademen
      het weg te blazen
       
      zoals alles
      wat in zand geschreven is
      weer zand wordt
       
      zoals het was
      los en in alles machteloos
       
      pom wolff <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"
      HET VERSTE WEG<\/strong>

      er zijn soms dagen
      dat het lijkt alsof
      we weer samen zijn
      zomaar

      de hemel zo blauw
      het kan niet anders
      dan bedoeld

      dan fiets ik langs het huis
      een hand schuift het gordijn
      alsof ik word verwacht

      bij de voordeur sijpelt
      het besef
      van alles wat ik ooit
      verloor
      ben jij het verste weg

      Petra Maria
      8 juni
      te Mechelen, Limburg no less


      onze petra maria struint wat af in de vakanties en op pinksteren. om geheel verlicht weerom te keren. maar het verste weg blijft toch die ene geliefde. mooi beeld. die drie laatste regels die dodelijk aankomen:
       
      van alles wat ik ooit
      verloor
      ben jij het verste weg
      <\/strong>
      ja zo doe je dat – zo weten dichters onmogelijke thema\u2019s in een paar woorden weer te geven. vanaf vandaag mag petra maria zich dichter noemen. deze regels neemt niemand haar ooit nog af.
        <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"
      Echo<\/strong>

      Dat ik hier vastgeklonken
      aan wortels en huis
      terwijl jij een pelgrimstocht
      op weg naar een vermeende god

      een geest die je met vurige tong
      inpalmt en zo over je beschikt
      het snoert mij de mond
      nu hij het voor het zeggen heeft

      ik hoor het gras groeien
      hoe het je voetafdrukken vult
      het spoor overwoekerd
      onder al het onkruid amper te zien

      zoals jij er al niet meer was
      toen je naast me op de bank
      je stem stiller dan eerder nog
      op afstand zuiver te horen

      en nergens een echo
      om je dichterbij te halen

      FT 08.06.2019


      frans heeft vandaag de pech na petra maria gelezen te zijn. en natuurlijk wordt hier ook een menselijk drama weergegeven op een uitzonderlijke manier – maar net tussen een teveel aan woorden – als het ware in een verklarend verhaal daar waar po\u00ebzie op zich al indringend genoeg en compact genoeg is – bijna geen verhaal om zich heen verdraagt:
       
      zoals jij er al niet meer was
      toen je naast me op de bank

      <\/strong>
      de laatste 6 regels verdragen de eerste drie strofen niet:
       
      zoals jij er al niet meer was
      toen je naast me op de bank
      je stem stiller dan eerder nog
      op afstand zuiver te horen
      en nergens een echo
      om je dichterbij te halen

      <\/strong> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"
      tegen beter weten in<\/strong>
       
      ik zocht je onder kiezels en korrels
      en onder het bladgoud
      het stof op de staande klok
       
      ik zocht je in glazen bollen
      pandora\u2019s doos
      pijpenlades en piratenkisten
       
      ik zocht je op affiches
      op sneeuwende schermen
      in schreeuwerige koppen
       
      ik zocht je in verhalen
      verzinsels, leugens, illusies
      de lege zalen na het applaus
       
      ik zocht je met een lantaarntje
      met een wichelroede in een hooiberg
      ik zocht de jij in jou
       
      je wilde niet gevonden worden
      kwijt is liever dan rijk
      het omhulsel werkelijker dan het lijf
       
          
      Jolies Heij 


      jolies is vandaag lekker drieregelig bezig. bijna tegen  beter weten in – lezen we in  de titel van het gedicht –  ze is koppig – en zie daar een heerlijk leesbaar gedicht – vol in de juiste vorm gezette emotie – een heel ander mens deze jolies heij en deze week is dichteres zoekende –  ze heeft niet gevonden – een heerlijk drama. liever zoekende dan de allesweter die het zo goed weet voor zichzelf en voor ons allemaal. toch nog net in de laatste strofe het moralisme dat we liever niet tegenkomen in een gedicht. \u2018ik zocht de jij in jou\u2019 de laatste regel in de voorlaatste strofe is een prachtige afsluiter.

      moralisme liever niet is natuurlijk geen algemeen geldende regel – van henriette roland holst tot aan  vinkenoogtijden vierde moralisme hoogtij in de po\u00ebzie. op de pom hier niet. niet dat we de l\u00e1rt pour l\u00e1rt aanhangen – nee dat asjeblieft ook niet – wij van hier propageren de kracht van de taal – dat die de harten zal raken – dat de lezers diep geraakt zullen omvallen en niet meer gereanimeerd kunnen worden. dat is waar we het allemaal voor doen. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"
      Dansend geheugen
      <\/strong>
      Zoals ik met jou danste
      in de bossen voorbij het geluk

      het ritme dreunde na in ons
      vertrokken van eenheid naar verdeeldheid

      aan het strand huilen schelpen
      als elke streling herinnering wordt

      de dagen schuldbewust verder trekken
      naar een wachtende oneindigheid

      het geheugen danst met jou
      nu de foto troebel tranen steelt.

      Rik van Boeckel
      9 juni 2019


      ‘voorbij het geluk dansen’ dat is mooi gezegd rik. en dan de beschreven teloorgang van een zeldzame liefde. niet meer uit een hout gesneden deze liefde is voorbij – we zijn weer twee. en het wordt steeds erger – de schelpen huilen – de foto steelt de tranen. net over de top de woorden. tussen die regels wel weer een hele mooie waarneming: ‘als elke streling herinnering wordt …’
      <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"
      Ongewoon gelukkig <\/strong>

      Ik reik je mijn hand, 
      krijg hooguit een tand. 

      Nooit reik jij je voet. 
      Laat staan aan mij. 

      Droog kraakt de tak. 
      Een enkele traan volgt 

      —
      marc tiefenthal

      nog meer tranen. en de tandarts kan ook uitrukken. de orthopeed erbij, de boswachter voor de afgewaaide takken en zie daar we wandelen domweg ongelukkig in de dapperstraat.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"


      het zoeken moe
      heb ik besloten
      voor jou 
      blijf ik altijd bereikbaar
       
      waar ik ook naartoe zal gaan
      of nog even blijf
       
      je kent mijn naam
      en meer nog
      je kent mij 
       
      anke labrie


      anke schrijft in een soort van overgave de woorden op. de machteloosheid vorm gegeven in een paar machteloze woorden. de vermoeidheid spreekt als de krachten het begeven.
       
       
        <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"

      Hoe mijn mond het schot
      en de keel het mes niet vreest
       
      hoe ik het niet uit mijn hoofd krijg
      die hele hoogzomer lang door leefde
      dat dag nacht werd en nacht hemel
      deken die al mijn smachten dekte
       
      het woordenloos verpozen waarin
      we ons goudvis wisten \u2013 bewogen
      naar zuurstofschuld en ademnood
      tot de bodem gingen en beschonken
       
      van het hoog gehalte liefdesvocht
      ons opstuwden en -joegen in de roes
      van roodborst en nachtegaal, de vogel
      die zich niet kooien noch roven laat
       
      hoe we ons met huid en haar, nauw
      nader nog dan spiegelbeeld en water
      kwamen – niet uit te vlakken vlekken
      in het lijf brandden – het gat in de tijd
       
      dat ik alleen uitwonen en \u2013 zingen mag
      blijven zal als dichter zo onbegrijpelijk
      grijpbaar jou nabij
      in handgesneden vel
       
      09-06-2019
      Cartouche

      de passie – modern woord – iedereen gebruikt ineens het woord passie – de passie spat er van af. wordt het niet eens tijd dat we CARTOUCHE in een bundel kunnen lezen. strak geredigeerd dat wel – uitzonderlijke talenten laten zich niet in de regie stoppen – weten we ook – maar anders krijgen we nog een micha wertheimpje – 2 en een half uur briljante comedie zag ik gisteren in de meervaart – doodvermoeiend – anderhalf uur is echt veel sterker – en doet niets af aan de briljantheid. zo is het ook met Cartouche en eigenlijk ook met dit gedicht.

      hoe ik het niet uit mijn hoofd krijg
      die hele hoogzomer lang door leefde
      dat dag nacht werd en nacht hemel
      hoe we ons met huid en haar, nauw
      nader nog dan spiegelbeeld en water
      kwamen – niet uit te vlakken vlekken
      in het lijf brandden – het gat in de tijd
       
      dat ik alleen uitwonen en \u2013 zingen mag

      prachtig!<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n


      <\/p>\n\r\n\t\t