{"id":12070,"date":"2019-06-13T07:55:45","date_gmt":"2019-06-13T05:55:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12070"},"modified":"2019-06-13T07:55:45","modified_gmt":"2019-06-13T05:55:45","slug":"abraham-von-solo-terug-van-vakantie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/06\/13\/abraham-von-solo-terug-van-vakantie\/","title":{"rendered":"abraham von solo terug van vakantie"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Deel 340. Boze mensen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het regende, zoals het dat in\nNederland wel vaker doet. Op mijn ov-fiets peddelde ik over een de nagenoeg verlaten\nVleutenseweg in Utrecht, onderweg naar een afspraak. Op een afstand van vijftig\nmeter zag ik een jongen oversteken. Snel gerekend kon ik inschatten dat onze\npaden exact zouden kruisen. Verkeerstechnisch zou ik op het moment van kruisen\nvoorrang hebben. Het moment kwam steeds dichterbij. Twee deeltjes in de ruimte.<\/p>\n\n\n\n

Een paar seconden later\nkruisten onze paden. Ik reed vlak voor hem langs. De afstand kan niet meer dan\neen meter zijn geweest. In die korte tijd bekeek ik zijn gezicht. De jongen had\neen andere etniciteit dan ik. Hij droeg een capuchon over zijn hoofd, hetgeen\nbij dit weer niet vreemd hoeft te zijn. Ik droeg zelf ook een capuchon. De blik\ndie ik ontmoette was een boze. We hadden een echte  \u2018gangster\u2019 aan de hand. <\/p>\n\n\n\n

Terwijl ik doorfietste stelde\nik me voor dat ik doorlaadde en hem een paar kogels door zijn knie\u00ebn zou jagen\nalvorens hem na wat monumentale laatste woorden een voet op de nek te zetten en\nzijn gezicht aan flarden zou schieten. Want zo eindigen gangsters doorgaans. Dit\ngebeurde niet, want ik had geen pistool bij me. Ik heb namelijk helemaal geen\npistool en schiet ook geen mensen neer. Wat ik intussen wel geleerd heb, is dat\nik zo niet in elkaar steek. Er is wel een groot gevoel van bereidheid, maar\nmijn praktische verstand houdt me van dat soort daden af. Nog even afgezien van\nhet feit dat ik gewoon een heel zacht karakter heb.<\/p>\n\n\n\n

Wat ik wel in zijn blik\nherkende en ook waarom de gedachte in me opkwam, was een spiegel. Zijn boze\ngezicht herinnerde me vooral aan de zinloze boosheid die in mensen heerst. Een\nboosheid die vaak niet nodig is en niet ondersteund wordt met het nodige\nvermogen om er echt daden mee te stellen die iets goeds vertegenwoordigen. Het\nis een boosheid die vaak alleen leidt tot zielige toestanden. Het met een grote\ngroep een zwakkere enkeling in elkaar slaan, een oud vrouwtje beroven, een weerloos\nmeisje aanranden, de wereld uitschelden, omdat alles zo onterecht is. Het is\neen boosheid die gelijkstaat met machteloosheid en zwakheid, zich enkel uitend\nin verderfelijke boosaardigheid en latere spijt.<\/p>\n\n\n\n

Dat zie je helder als je\nveertig bent geweest en zonder bezwaar door de regen kan fietsen. Als je\ntwintig bent, denk je waarschijnlijk nog dat het zin heeft. En toch heb ik\ngisteren mijn fiets omgedraaid en ben teruggefietst en heb de jongen\nteruggeroepen. \u2018Vuile tyfusleier!!! Kom \u2019s effe terug jij!!!\u2019 Hij draaide zich\nom en liep mijn kant uit. Daar stonden we tegenover elkaar in de regen. Ik gaf\nhem een duw tegen zijn borst. Hij gaf mij een duw. We weken niet. En toen\nlachte hij ineens. Ik volgde zijn voorbeeld. Daar stonden we dan, nergens, in\nde regen. Stoer te doen. Half half verwachtte ik nog wel een rechtste hoek,\nmaar die kwam niet. De jongen draaide zich om en liep weg. <\/p>\n\n\n\n

Er is nog hoop voor mij. <\/p>\n\r\n\t\t