{"id":12240,"date":"2019-07-06T14:46:54","date_gmt":"2019-07-06T12:46:54","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12240"},"modified":"2019-07-07T10:41:21","modified_gmt":"2019-07-07T08:41:21","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-naar-een-dichtregel-van-antony-oomen-hoe-alles-vanzelf-spreekt-en-wij-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/07\/06\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-naar-een-dichtregel-van-antony-oomen-hoe-alles-vanzelf-spreekt-en-wij-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele – naar een dichtregel van antony oomen – \u2018hoe alles vanzelf spreekt, en wij\u2026\u2019 trofee op pomgedichten"},"content":{"rendered":"\n

voor frans het goud vandaag – zo vanzelf licht een gezicht op van wie wij missen – mooier kan het niet geschreven.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"
Als vanzelf<\/strong>

Hoe wij elkaar in het voorbijgaan toeknikken
het is een welgemeende groet
die als vanzelf het hoofd doet buigen

het schept intens contact tussen ogen
je duikt in een diepblauwe zee
waar het raden is naar de ondergrond

met wezens die er nageslacht baren
zoals ze angstvallig waken over hun kroost
het zorgzame van moeders en vaders

of laten ze begaan \u2013 het vrije van de vis
die elke richting op instinct verkent
tersluiks omkijkt naar wie hem voortbracht

of er nog een glimp van herkenning is
zo vanzelf licht een gezicht op
van wie wij missen

altijddurend beeld op het netvlies
gezien nog met de ogen dicht

FT 06.07.2019



zo vanzelf licht een gezicht op van wie wij missen \u2026. schrijft frans terken – de foto waarop hij met joop scholten – toen nog deze twee dichters en hun tweedichten – zo mooi vaak ook – ieder kent zijn eigen verdriet natuurlijk maar dit gedicht en deze woorden brachten mij tot deze foto, deze herinnering, tot deze dichters van wie er een niet meer is maar min of meer als vanzelf toch altijd ook. dank je wel frans. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n