{"id":12347,"date":"2019-07-13T18:10:29","date_gmt":"2019-07-13T16:10:29","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12347"},"modified":"2019-07-13T18:14:27","modified_gmt":"2019-07-13T16:14:27","slug":"wilfred-alloy-beleeft-etappe-8-za-13-7-macon-saint-etienne-200-km-heuvels-in-cafe-eijlders","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/07\/13\/wilfred-alloy-beleeft-etappe-8-za-13-7-macon-saint-etienne-200-km-heuvels-in-cafe-eijlders\/","title":{"rendered":"WILFRED ALLOY beleeft Etappe 8 za 13-7: M\u00e2con \u2013 Saint \u00c9tienne (200 km, heuvels) in caf\u00e9 eijlders"},"content":{"rendered":"\n
\"\"


Etappe 8 za 13-7: M\u00e2con \u2013 Saint \u00c9tienne (200 km, heuvels)<\/strong><\/a>

Als aangekondigd: de Bontegezelschappenavond! Wilfred Alloy met een gevarieerd voorprogramma: veel po\u00ebzie, onderbroken door vrolijke entr\u2019actes: een meezinglied en filosofische beschouwingen vanuit het circus dat Tour de France heet. Ik zit er in De Kantenaar vanzelfsprekend lijvig bij. Om lijve verslagen gaat het immers op onze D\u00e9tour. Begrijpelijkerwijs kan ik niet alle teksten hier zwart-op-witwassen. Da\u2019s te veel van het goede. Maar namen, toenamen, titels, eventuele rugnummers moeten te doen zijn. Dus ga ik genieten en af en toe iets noteren over\/van de optredende taalkunstlieden.
\u00a0
Altonice Rieding opent het bal, licht nerveus, in heur karakteristiek klassieke stijl met een gedicht uit de bundel \u2018Verleden vergetelheden\u2019, getiteld \u2018Vriendschap nu en dan\u2019, direct een melancholieke toon zettend: Hoe mag onze vriendschap zijn? \/ Zal die ooit gaan zingen? \/ Vraag het niet den kastelein. \/ Hij weet and\u2019re dingen. \/\/ Zitten wij dan bij den Waag, \/ Eindelijk verbonden, \/ Of bezwachteld als vandaag \/ Door der minne wonden? \/\/ Hoe mag onze vriendschap zijn? \/ Zal die ooit gaan blinken? \/ Vraag het niet den kastelein. \/ Hij geeft slechts te drinken.<\/em> Ranke Nelis staat achter de tap met ogen vol verbazing te luisteren. Van rond een tafel met o.a. dichters die zich regelmatig in litteraar caf\u00e9 Selderij laten zien en horen wordt gelijk gemopperd, iets als dat het niet prettig is de avond zo wereldsmartelijk en zienzuchtig te beginnen. Altoos\u2019 afsluitende kwatrijn maakt gelukkig alles goed: We hesen ongekend. \/ We bliezen onzen bubbel. \/ We zagen op het end \/ Chileen en Leffe dubbel. <\/em>Ilse knikt goedkeurend, zo van: net het dranklustbruggetje dat we nodig hadden, nu het plastische fysiek nog. Er gaan sidderingen van angst en verwachting door Des Kantelaars zuipkajuit.

De eerste po\u00ebzie van genoemde tafel. De sidderingen houden aan. Een blok erotische, \u2018erodynamische\u2019 (die houe we d\u2019r in, Herb) wielerpo\u00ebzie om u tegen te zeggen. Of \u00fa? Niks u! Je klapt gewoon dicht van ontzetting of prompte uitputting. Je kunt ook geen boe of ba meer zeggen. Uit Drenthe zijn voor een klein weekje de drijvende schrijfkrachten Sari Uwehitser en Marie Relbed de kroeg in gerold, landelijk beroemrucht geworden om hun erodynamische wielerbundel \u2018Winnesinne\u2019. (O, zij scholen natuurlijk laatst achter die kreet \u2018En nu in het Drents\u2019!) Sari draagt in algemeen beschoft Nederlands \u2018Winnen is binnen\u2019 voor. Ongeveer de titeltrack. De wijze waarop daarin heuvelop en heuvelaf wordt gegleden is niet geschikt voor verslaglegging in de D\u00e9tour. Marie doet even verstaanbaar \u2018Met\u00a0 waaierlust op de kant gelegd\u2019. Niks mis met de titel. Die durf ik te noemen. Maar het gedicht zelf, oi-oi-oi. Van hetzelfde laken\u2026 Gezamenlijk brengen ze \u2018Van kop af\u2019 en \u2018Stevens Kruijswerk\u2019. De kajuit piept en kreunt. Bij de kreet \u2018Nu alles in het Drents!\u2019 vallen de eerste caf\u00e9gasten flauw. De dames zien er wijselijk van af.
\u00a0
Wilfred moet hebben geweten wat ons te wachten stond. Voorprogrammatisch doordacht getimed is het zangintermezzo van Immanie Kompaan in chique masculiene outfit (Pannekoek op wulps gestemde tingeltangel). Om even bij te doen komen. Maar we komen niet meer bij. Toch goed bedoeld. Immanie doet de meezinger \u2018Janus heb jij je hoedje op\u2019, bekend van optredens van het 7e Regiment Infanterie o.l.v. Joh. Zaagmans in de Tolhuistuin boven het IJ: Ik ging laatst op visite \/ Bij kennis en patroon \/ \u2018k Dronk hier en daar een borrel, \/ En was niet meer brandschoon. \/ De kou had mij bevangen, \/ Voor \u2018t eerst zoolang ik leef \/ Viel bijna van \u2019t stoepje \/ Mijn hooge hoed stond scheef. \/ Toen riepen me weldra, de jongens achterna: \/\/ [Refrein:] Janus heb jij je hoedje op, \/ Janus wat doe jij met zoo\u2019n dop, \/ Janus heeft op z\u2019n kanus, \/ Zijn hooge zij, nou is ie blij \/ Janus wat heb je op je kop. \/ Janus is nou de zuurkool op, \/ Janus heeft op zijn kanus, \/ Zijn hooge hoed, \u2018t staat hem goed, \/ Die apen snoet.<\/em>
\u00a0
Na de meezinger \u2013 het zong niet massaal mee, menig Kantelaarder zocht verhit geraakt verkoeling in extra bierconsumptie \u2013 draagt de Amersfoortse Ilse Hoejij uit de bundel \u2018Voorbij de meet gekomen\u2019 het vers \u2018E\u00e9n been van gisteren, \u00e9\u00e9n van vandaag en alles ertussen\u2019 voor en het werkelijk niets verbloemende \u2018Met twee vingers in een gat naar keus\u2019. Nelis kan de bestellingen nauwelijks aan. Immer, de hoed nog op, komt \u2018m een handje helpen achter de bar, als Ilse na de tweede voordracht heesfluistert: \u2018En nu in het Vies\u2019. Wat?!! De vaste parlevinker van De Kantelaar levert extra vaten bier.
\u00a0
Frenk Snater uit Schin op Geul. Een po\u00ebet die wat lucht geeft. Zuidzuivere lucht. Wel over de tour, maar gewoon beschaafd beschouwend: Hoe het bergop gaat \/ dat het malen je in staalvrije roes brengt, \/ alsof de Franse aarde naar je framestaven \/ de maat van het verzet bepaalt, \/ op een zachter blad, \/ zoals jij zelf het bewegen wordt \/ en de stilte, de voldane stilte erna<\/em><\/a>. <\/em>De laatste regels kunnen erodynamica verraden, maar dat is niet des Frenks. Schitterend. Raak. Nee, die komt wel even binnen.
\u00a0
Een aantal voordragers van Genoemde Tafel is ook te bewonderen in het reeds aangestipte litterare caf\u00e9 Selderij, gesitueerd nabij de Grote Markt, die beruchte poel des verderf. (Herstel: verderfs. Maar laat ik geen ronkende honden wakker maken.) De Selderijdichters gaan er prat op, misschien iets t\u00e9 prat, dat zij \u2013 het zijn h\u00fan woorden, h\u00e8 \u2013 De Beweging van Labeto-Tachtigers voortzetten. De huidige Beweging heeft inmiddels, toegegeven, een enorm bereik. Meestal per bus. Dat wel. Want ja: zij, De Beweging, wordt stilaan toch minder. Ze brengt tegenwoordig \u2018slowezie\u2019 als het ware. Hoe het ook zij, goed verzorgd vervoerd reikt De Beweging inmiddels tot in Belgi\u00eb. En wat het caf\u00e9 zelf betreft: schrijvers die hem wel lusten aldaar gelaten is Selderij an sich gewoon een fijn innemend drinkablissement en qua uitstraling om door een ringetje te halen. Je waant je in zwierig artistieke sferen van weleer. Mensen tutten zich \u2018s weekends thuis urenlang op voor een bezoek. Dat doen ze niet zomaar. Je wilt er goed voor de dag of de avond komen. Zelfs een hond gaat er pico Bello gekleed. Qua bediening staat het in een bijna vergeten horecatraditie: ze komen naar je toe, ze weten je te vinden, kortom: je wordt er aan je tafel hoogstpersoonlijk afgeserveerd. Waar maak je dat nog mee?
\u00a0
Dit terzijde geschoven zijnde is het tijd voor de volgende (dubbele) entr\u2019act. Wielerbespiegelingen van Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot. Commentatoren bij de Tour de France, moet u weten. De heren berichtten wegens contractueel vastgelegde journalistieke werkzaamheden ter Fransen plekke helaas niet lijvig\/scharminkelig op de bonte avond aanwezig te kunnen zijn. \u2018Een volgende keer misschien,\u2019 mailde de heer Dijkstra. \u2018Dat zegt wel iets.\u2019 Nee, dat zegt niets. Gelukkig hebben we de woorden nog:
\u00a0
HvdD: \u2018De moulin staat er wel, maar Tom is er niet.\u2019<\/strong>
DK: \u2018En nu gaan de beulen het rad ronddraaien.\u2019<\/strong>

(Ik krijg net een diepe overdenking op mijn mail van de Belgische ex-wielrenner en oneline-snuiver Gilbert Tantpissalopes, naar aanleiding van het gebeuren in de etappe van vandaag: \u2018Als je \u00e0 la Philippe koerst, doe je het goed\u2019. Kennelijk solliciteert die Vandejammerwijven ook naar een fulltime kwootfunctie in de D\u00e9tour. Ik overweeg een ander mailadres.)
\u00a0
Tot slot de Terborgse dichter Jan L.S. Hemdelink. Hij brengt uit zijn rakelings door wielererodynamica geprikkelde uitgave \u2018Stijgingspercentage\u2019 het (schaam)streekvervoerende po\u00ebem \u2019Code rood\u2019, dat\u00a0 ook de toehoorders locaal fysiek blozen doet, maar hun tevens een jeugdig groene glimlach ontlokt.
\u00a0
De zaal schudt lijf en leden uit voor de afsluiting (lees: hoofdprogramma), naar gewoonlijk gebruikelijke usance verzorgd door de man om wie uiteindelijk alles draait. Alstublieft, publiek, hou het beschaafd\u2026

ROEPT U MAAR<\/strong>

\u201cEen kwak geven!\u201d<\/em>

Het peloton maalt soepel. Het koerst behoorlijk strak.
Maar zoekend naar posities geeft men and\u2019ren soms een kwak.
Een duwtje of een beukje. Ook dat hoort bij de tour.
Wie zoiets niet vindt kunnen fietst maar huilend naar z\u2019n moer.
Hier kwam onlangs een Vlaming, die om zo\u2019n kwak zelfs vr\u00f3eg.
Wat douwen later wist men dat dat op iets anders \u2018sloeg\u2019.
U ziet maar in welk bierschuim u masochistisch bijt.
Maar we zitten hier gebeiteld en we zitten hier geheid!
\u00a0
[klapklapklapklapklap]<\/em>
\u00a0
[Top 3 algemeen orangement: 7. Kruijswijk +1.27, 19. Mollema +2.45, 49. Kelderman +26.40] <\/figcaption><\/figure>\n\r\n\t\t