{"id":12525,"date":"2019-07-27T23:00:36","date_gmt":"2019-07-27T21:00:36","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12525"},"modified":"2019-07-28T11:08:30","modified_gmt":"2019-07-28T09:08:30","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ja-wat-knaagt-er-eigenlijk-in-het-vooronder-trofee-op-pomgedichten-vrij-naar-dylan-vd-torren","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/07\/27\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ja-wat-knaagt-er-eigenlijk-in-het-vooronder-trofee-op-pomgedichten-vrij-naar-dylan-vd-torren\/","title":{"rendered":"JAKO FENNEK wint de enige echte virtuele – ja wat knaagt er eigenlijk in het vooronder – trofee op pomgedichten (vrij naar dylan\/vd torren)"},"content":{"rendered":"\n

als een duveltje uit een doosje – zomaar uit het zwitserse vooronder verrast jako fennek ons met een opwekkend gedicht – waar de liefde een mens niet toe brengen kan – dat we het weer weten – tot op hoge leeftijd beschrijft jako fennek het opverend vermogen van de mens waarin de liefde huishoudt en heeft huisgehouden. als een wonder hoort hij haar lach – van harte jako fennek het goud deze week voor jou. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
Dag Pom,
Na weken keihard knokken tegen Mr. Parkinson, vandaag de roep van Moeder Powezie toch maar weer gevolgd. Ze lokt als mijn eigen moeder met een bord warme havermout met suiker. Ja, pap kreeg je – in ieder geval ik – en dat was het. Nu trek je je neus op als er een granalencocktail op tafel wordt gezet. Moet ik er bij zeggen, dat die beesten soms al duizenden kilometer onderweg zijn. Vliegend natuurlijk, geen garnaal zwemt nog, dan ga je maar voor de haaien.
Goed, powezie, laten we het daar over hebben. Fijne dag, Pom, heb het goed.
Groet van Jako.
 
 
pilaren
 <\/strong>
hij heeft het land aan zee
aan voorpiek en vooronder
zijn kni\u00ebn worden week
als hij de eerste golfslag voelt
 
aan hem is alleen de zekerheid besteed
rotsvast als die van bergen
maar wie dit alles overheerst is zij
met een lach die rustloos
aan zijn wezen knaagt
een liefde
die hem niet in koude kleren gaat
die zijn geest als zeilen bolt
 
nu staat hij op de piek, trotseert
het wiegen van de zee
zijn benen zeker als pilaren
in\u2018t vooronder hoort hij als een wonder
gierend als de wind haar lach
 
jako

nou parkinson leidt de dichter in ieder geval tot een hogere vorm van po\u00ebzie. dat mag gezegd: hoe de geliefde zijn geest als zeilen
  bolt. ja wie dit alles overheerst is zij — prachtig — of zij loes heet hier of dat de nimf is beschreven aan de rechteroever van de rijn bij de lorelei – we weten het niet – maar dat de weke knie\u00ebn hem bij de gedachte aan die heerlijke liefde weer stevig overeind doen laten komen is een vertederend en tegelijk adembenemend beeld.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"
hoog bezoek vanmiddag in het vooronder bij de wolfjes – het is 37 graden achter in de tuin maar doe toch maar een dekentje – met een blik van nou effe niet storen leest de koningin van amsterdam west – gerdin linthorst –
de eerder in een zekere mate van onmin gevallen palmen (‘ja ze schrijft altijd boeken over dode mannen maar die boeken gaan toch vooral over limburgse connie zelf’) terug op de leestafel! en nu van deze grachtengordel-roos weer terug naar onze wedstrijd.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • FRANS TERKEN we stellen ons zelf geen moeilijke vragen <\/li>
  • PETRA MARIA na de hitte de lange zomer is alles voor ons <\/li>
  • RIK VAN BOECKEL in het vooronder zingen stemmen <\/li>
  • CARTOUCHE aan dek met de ontheemden<\/li>
  • JAKO FENNEK zijn kni\u00ebn worden week als hij de eerste golfslag voelt <\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n
      <\/ul>\n\n\n\n

      wie wint de enige echte virtuele – ja wat knaagt er eigenlijk in het vooronder – trofee op pomgedichten? nu willen we het weten ook.<\/p>\n\n\n\n

      de vraag stellen is al po\u00ebzie het antwoord geven zal ook van de po\u00ebzie moeten zijn. nu alles afloopt – de broeihitte, de hittegolf, de tour de force van alloy, de tour de france in en met de eeuwige sneeuw versmolten, worden de dichters weer teruggeworpen op zichzelf en op het immer aanwezige vooronder. merik van der torren ging ons voor door het stellen van de vraag:<\/p>\n\n\n\n

      \"\"
      Voorspoed
       
      We maken plannen voor de toekomst,
      bouwen een huis op de Azoren,
      surfen naar alle wereldzee\u00ebn.
       
      We bevaren de voorspoed als
      Vliegende Hollanders,
      driekleur in top.
       
      Er zijn geen Engelsen die ons bestoken,
      bij ons geen scheurbuik, noch tbc.
       
      Maar wat knaagt daar in het vooronder;
      Er is iets aan de knikker,
      en je weet niet wat het is of wel, Meneer Jansen ?
      zong Loek ooit in zijn hertaling van Dylans
      \u201cBallad of a thin man\u201d,
       
      dacht ik bij mezelf schuilend voor een stortbui,
      domweg onder de Munttoren
       
      .
       
      Merik van der Torren

      u kent de regels: de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"

      ten overvloede<\/strong>
       
      en dan heb je nog van die dichters die schrijven
      wat me nu toch overkomen is – ik weet het niet
      ik deed mijn ogen dicht en toen ik ze weer opende
      zag ik dit
       
      vervolgens sturen ze hun gedicht in
      voor de zondagochtend wedstrijd
      met weinig eb en heel veel vloed
      er komt maar geen eind aan
       
      deze zee is geen zee denk ik dan ten overvloede
      blind typen een geschenk van god
      het is maar goed
      dat de jury voorzitter nergens een punt van maakt
       
       
      pw <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"
      Hitteplan<\/strong>

      Hoe we hittebestendig de uren doorkomen
      doen alsof pensioen van alle dagen is
      er is een fonds om het gelag te betalen

      we laten de boel de hele boel
      de zon de felle zon met schijn
      van een luie uitstraling

      stellen ons zelf geen moeilijke vragen
      als hoeveel eb gaat er in een vloed
      of wat er meer is dan zee

      geen stap teveel zetten geen voet
      tussen welke deur dan ook
      we houden die voorlopig gesloten

      een tropische douche is genoeg
      om het hoofd te koelen
      of plotse sneeuwval in een Alpendal

      FT 27.07.2019

      frans weet de actualiteit op ingenieuze wijze  te verwerken met de  actualiteit van het gegeven thema. wat huist er allemaal in het vooronder. voor mevrouw linthorst is het limburgse connie met der dooie mannen. voor frans staan pompensioen en alpensneeuw uit de tour opgenomen in frans\u2019 hitteplan. en dat hij dan daarbij ook en passant nog een antwoord formuleert op de eb en vloed passage in het gedicht ten overvloede. knap dichterschap. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"
      LANGZAAM

      de grijze kat sluipt
      tergend
      langs het raam
      de krant valt zwaar
      op de mat

      aan de overkant
      schuift een hand
      het gordijn

      is dit het huis
      de straat
      is dit de weg
      het hart dat bloedt
      onderhuids
      zeg maar niets

      open wijd
      ramen en deuren
      sluizen
      tranen
      passie
      laat het gaan

      na de hitte
      de lange zomer
      is alles voor ons

      Petra Maria


      is dit het huis<\/em>
      de straat<\/em>
      is dit de weg<\/em>
       <\/em>
      dit is in ieder geval de passage die het meest direct binnen komt. vragen waarin de onthutsing van de ik persoon tot uitdrukking worden gebracht. en ze kent het antwoord: ja dit is dat huis, die straat, die weg.
       
      we weten als lezer  niets en eigenlijk hoeven we als lezer ook niets meer te weten. een heel gedicht is al snel te veel. ook hier. dit gedicht verdraagt heel weinig woorden – dit gedicht had in alle eenvoud zo moeten zijn een gedicht in 3×3 regels – het had de lezer het zwijgen opgelegd:
       
      aan de overkant
      schuift een hand
      het gordijn

      is dit het huis
      de straat
      is dit de weg<\/em>

      het hart dat bloedt
      onderhuids
      zeg maar niets

      <\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"
      Pom, hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Vanuit het vooronder een eerbetoon aan Rutger.


      Een verloren  icoon<\/strong>

      Toen Floris de ridder was van de jeugd
      leek het leven een droom
      dood de gesel van het universum

      vijftig maal zo geel kleurt
      het land van naamgever Columbus
      nu Rutger een verloren icoon is

      de monoloog laat geen twijfel toe
      vloed ebt weg in de hitte van jaren
      golven schrijven stilte op

      zijn het geheugen van de tijd
      in het vooronder zingen stemmen
      dat \u2018t verleden een verlaten droom is.

      Rik van Boeckel
      27 juli 2019


      mooi die stemmen in het vooronder – de vergankelijkheid en de tijd die ermee gemoeid is – altijd het thema in het werk van Rik van Boeckel. het verleden een verlaten droom. hoe rik het alles overstijgende weet te plaatsen in een paar eenvoudige strofen. mooi eerbetoon voor de filmheld bovendien.
      <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
      \"\"

      Zicht<\/strong>
      \u00a0
      een schip dat de mist doorploegt
      als een baardwalvis het water
      geen zon, horizon of zenit
      \u00a0
      aan dek een groep ontheemden
      en ik – onvast ter been – een deel
      van hen die van zichzelf vervreemden
      \u00a0
      in het vooronder een gestadig knagen
      waarmee de rede andermaal verlaten
      om het onvertrouwde te laten varen
      \u00a0
      op de tast naar vergezichten ten einde
      in het hart der dingen op te lichten
      \u00a0de leegte zich uit te laten spreken
      \u00a0
      achter de baleinen van elk gordijn
      huizen golven schone schijn
      en elk een krijgt zijn deel
      \u00a0
      een eigen stem en plek
      in de mist – de mest
      \u00a0van zijn gedicht
      \u00a0
      \u00a0
      27-07-2019
      Cartouche


      als een ware slauerhoff slingert cartouche zich door zee-en mensen – een gedicht met die prachtige tweede strofe – zo zullen de mensen dit gedicht later herinneren – ja zeker ZICHT van Cartouche- zullen de mensen zeggen – en dan hoor je in koor:
      \u00a0
      aan dek een groep ontheemden
      en ik \u2013 onvast ter been \u2013 een deel
      van hen die van zichzelf vervreemden
      \u00a0
      het is net als bij petra maria – wat de dichter precies bedoelt we zullen het nooit weten – wel dat ie stevig gedronken heeft natuurlijk – onvast ter been is – op weg \u00a0\u2018naar vergezichten ten einde in het hart der dingen op te lichten\u2026\u2019 we weten als lezer niets maar we voelen wel heftig mee – de zeevarende romanticus slauerhoff in het schippersjasje van cartouche gehesen. waar die mest aan het einde van het gedicht \u00a0ineens vandaan gesleept is mag god weten.


      \u00a0
      \u00a0 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

      <\/p>\n\n\n\n

      <\/p>\n\r\n\t\t