{"id":12585,"date":"2019-07-30T11:25:23","date_gmt":"2019-07-30T09:25:23","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12585"},"modified":"2019-07-30T11:25:24","modified_gmt":"2019-07-30T09:25:24","slug":"jolies-heij-we-sliepen-met-saskia-en-serge-in-een-duinpan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/07\/30\/jolies-heij-we-sliepen-met-saskia-en-serge-in-een-duinpan\/","title":{"rendered":"JOLIES HEIJ: ‘We sliepen met Saskia en Serge in een duinpan..’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n

Over aircostress & druiloorweer<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\n In deze zomer, die volop woedt, leren we een hoop nieuwe woorden die \nvoordien nooit werden gebezigd. Voor de taalliefhebber in columniste een\n waar genot, voor de hittehaatster in mij een kwelling. \u2019t Is weer \nvoorbij die mooie zomer, zong Gerard Cox in 1973, toen we nog van die \nheerlijke Azorenzomers hadden met miezerregen bij een schamele twintig \ngraden. Van de hete zomer in 1976 herinner ik me slechts de dagen in de \nriante, schaduwrijke tuin van mijn jeugd met naast mij de radio (die op \nbatterijen liep) op Hilversum 3 en het chagrijn toen er enkel \ntreurmuziek op was omdat er op een ver eiland twee vliegruigen vol \nvakantiegangers op elkaar waren gebotst. (Wie herinnert zich d\u00e1t \neigenlijk nog?) De eerste \u00e9chte hitte, die ik bewust meemaakte, was in \nde zomer van 1992, toen ik in Freiburg studeerde en in het zuiden van \nDuitsland werd het al gauw een paar graden warmer dan hier. Daar \nbeschikten de meeste openbare gebouwen over een airco, of Klima-Anlage, \nzoals de Duitsers zeggen. Dat gold ook voor de universiteitsbibliotheek \nen omdat ik net aan mijn scriptie begonnen was, kwam dat goed uit. Later\n \u2013 in die zomer van de dode bejaarden in Frankrijk \u2013 heb ik er nog een \nglorieuze eenenveertigkommanogwat graden meegemaakt. Nu zijn begrippen \nals hitte-eiland, hittestress en hitteberoerte heel gewoon. Ik woon zelf\n op zo\u2019n hitte-eiland, in de stad, op een bovenwoning met twee dakramen,\n wel met een park voor de deur, maar mijn dak wordt helaas niet door \nverkoelende boomkruinen overhuifd. Manlief heeft een koele \nbenedenverdieping, maar de computer staat boven, waar het alweer een \nstuk warmer is. De utrechtse openbare bibliotheek heeft geen airco, het \namersfoortse Eemhuis wel. Sinds dat mijn nieuwe werkterrein is sleepte \nik me door de zindering naar het station. Gelukkig was de NS nu zo \nverstandig geweest om de nieuwe sprinters, m\u00e9t airco, op dit traject in \nte zetten, zodat ik bij een aangename drie\u00ebntwintig graden naar \nAmersfoort boemelde. Het was heerlijk vertoeven in het Eemhuis. Mijn \nhittestress verdween op slag. Tot ik het ronduit frisjes kreeg. Daar had\n ik al rekening mee gehouden door een vest mee te nemen, maar het was \neen dun zomervestje en niet afdoende bij de kille achttien graden waarop\n de thermostaat \u2019s zomers \u00e9n \u2019s winters is afgesteld en dan zit je er \nimmers ook niet in een katoenen jurkje. Hittestress werd zodoende \naircostress, bovendien werd ik, toen ik weer buiten stond, ineens \ndermate bevangen door de hitte dat ik bijna van m\u2019n stokje ging. Er \nvolgde ook nog eens een zwoele nacht zonder een zuchtje wind tijdens \nwelke ik het in de verte zag flitsen en de zeiljachten op de \nLoosdrechtse Plassen omsloegen, maar afkoeling ho maar. Dan maar de \nprovincie uit naar de zeeuwse kust. Daar was inmiddels een onweersband \noverheen getrokken en werd slechts nog een zuinige eenentwintig graden \ngehaald. In Groningen is het nog altijd dertig graden, wist de vriend \nbij wie ik verbleef. \u00c0 propos, ik heb soms van die periodes dat ik aan \nW.F. Hermans moet denken, zal wel door Groningen komen, met die \nMartinitoren waaronder Onder professoren zich afspeelt. W.F. wordt zwaar\n overschat, wees ik hem terecht. Hij heeft zeggen en schrijven twee \ngoeie boeken geschreven, namelijk De donkere kamer van Damocles en Nooit\n meer slapen. Het was een cynische zeurkous, zo ongeveer als het huidige\n zeeuwse druiloorweer. Laten we het liever over iets vrolijkers hebben. \nOf een plaatje opzetten van Anne Vanderlove, ook wel de franse Joan Baez\n genoemd. Hier in eigen land totaal onbekend en kortgeleden roemloos \ngestorven, maar in Frankrijk een ster. Zij is van een heel andere orde \ndan die Plastic Bertrand, waar jij zo mee dweept. Laten we nu naar Anne \nluisteren, dan kom jij volgende week naar mij op de Po\u00ebziebus luisteren,\n als we Rotterdam, Amsterdam, Zwolle, Groningen, Eindhoven, Gent en \nMechelen aandoen. Waarop warme franse klanken de huiskamer vulden en we \neen regendansje deden.
Zomer in Zeeland<\/p>\n\n\n\n

We sliepen met Saskia en Serge in een duinpan
renden met de zeepaardjes
regen kwallen aan het spit.<\/p>\n\n\n\n

We legden zandkastelen aan
met een slotgracht van snot
we wilden ons werpen voor tankers aan de gezichtseinder<\/p>\n\n\n\n

om mee naar Engeland te varen
emmers zeezout over de horizon kiepend
golfbrekers tot in de hemel.<\/p>\n\n\n\n

Het enige andere gezin met schep was Duits
maar moeder verzekerde ons
dat ze niets met de oorlog te maken hadden.<\/p>\n\n\n\n

Ik had graag eens een mof tot moes geslagen
en cowboy en indiaantje gespeeld
met schepjes, vormpjes en emmertjes.<\/p>\n\n\n\n

Graag was ik terug in de schelp gekropen
om het ruisen van die jaren weer te horen
we gingen met de zon naar bed<\/p>\n\n\n\n

namen een zeester als huisdier
speelden buut onder de strandtent op brakke palen
groeven een kuil voor onze foto-albums.<\/p>\n\n\n\n

Jolies Heij<\/p>\n\r\n\t\t