{"id":12595,"date":"2019-08-01T08:55:43","date_gmt":"2019-08-01T06:55:43","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12595"},"modified":"2019-08-01T08:55:44","modified_gmt":"2019-08-01T06:55:44","slug":"abraham-von-solo-aan-het-kamperen-geslagen-over-het-leed-dat-kamperen-heet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/08\/01\/abraham-von-solo-aan-het-kamperen-geslagen-over-het-leed-dat-kamperen-heet\/","title":{"rendered":"Abraham VON SOLO aan het kamperen geslagen: over het leed dat kamperen heet"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het leed dat sociaal zijn en kamperen heet<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het\n heeft zo zijn voordelen. Goed overweg kunnen met je buren. Zowel ik als\n mevrouw Solo hebben allebei daarnaast schijnbaar de uitstraling dat we \nredelijk makkelijk benaderbaar zijn. Dat brengt mensen er toe dat ze \nsnel een gesprek met ons beginnen. We worden blijkbaar als sociaal \naangezien. Dat kan evidente voordelen hebben. Soms ontmoet je daardoor \nerg sympathieke mensen met mooie verhalen. Er ontstaat dan iets dat te \nvatten zou kunnen zijn onder het containerbegrip gezelligheid. Soms \nontmoet je bij uitzondering zelfs iemand die je een heel leven bij je \nzou willen houden. Daarnaast zijn er de praktische voordelen zoals wat \nons eergisteren overkwam dat een buurman die tot laat had zitten \nborrelen bij ons een vers gevangen forel kwam bezorgen die zo het vuur \nop kon en ons perfect smaakte. Maar het kan ook anders. Zoals gisteren.<\/p>\n\n\n\n

De\n kinderen had ik in hun slaapzakjes weten te manouvreren. Die keetten \nnog wat na, maar het had er alle schijn van dat ik en mevrouw Solo nou \ntoch eindelijk wat zouden kunnen mijmeren bij het kampvuur en lekker een\n gesprek zouden kunnen hebben met een lekker wijntje en dito \nschnappschje erbij. Maar toen kwam de overbuurvrouw melden dat ‘ze nog \nheel even kwam storen’. Letterlijker kon zoiets niet worden. Nu kan het \nzoals gezegd natuurlijk zijn dat dat gecompenseerd wordt door een goed \nverhaal, maar die hoop had ik na de avond daarvoor al opgegeven. Dat had\n ik bij de buren naast ons ook. Maar die waren lekker op zichzelf, dus \nvormden in die hoedanigheid dan ook geen storende factor en bleken \nnaderhand erg mee te vallen. Ook de man die de vis was komen brengen had\n goede verhalen over zijn werk en leven als helicopter mecanieker. \nZoniet deze buurvrouw.<\/p>\n\n\n\n

In haar kielzog voerde zijn ook nog eens \ntwee van haar, naar ik schat vier, bemoeizieke kinderen mee. En daar \nzaten we dan. Gevijven rond ons kampvuurtje. Haar dochter had zelfs de \neuvele moed gevat op ‘mijn’ plek te gaan zitten. En de verhalen die je \ndan hoort. Zelden had ik iemand uit Winterswijk zoveel dat me niet \ninteresseerde horen spuien in zo \u00e9\u00e9n korte tijd. Haar man was een stille\n Willy. Die zei niet veel en bleef nu ook in de tent om God weet wat te \ndoen. E\u00e9n ding was duidelijk. Wie de broek aan had bij de overburen. En \nvrouwen met de broek aan in een relatie, daar houd ik niet van. Tenzij \nhet een geile leren broek is. Wat dat betreft mag er met gelijke wapens \ngestreden worden, daar gaat het om in een relatie. Maar in dit geval had\n de man dus duidelijk niets te vertellen. De vrouw hield daarentegen tot\n overmaat van ramp niet op. Elke zin kon ik op basis van de vorige al \nvoorspellen. Wat haar allemaal dwarszat en had dwarsgezeten in haar \nwerk. Hoe het weer ook niet altijd is wat je ervan hebt besteld. Hoe ze \nmaar \u00e9\u00e9n ros\u00e9-tje drinkt en dan ook enkel op zeer specifieke niet nader \nte duiden tijdstippen. Hoe ze koopwoningen bezichtigden waarin gerookt \nwas, hetgeen zeer tegen de goede smaak van hun oudste dochter in was. \nDat het zo irritant is dat de Fransen rijden met hun lichten uit. Hoe \ndat ene meertje dichtbij eigenlijk net zo mooi was als dat meertje ver \nweg, dus voor niks zo’n eind gereden. Kortom \u00e9\u00e9n groot klein drama.<\/p>\n\n\n\n

Ik\n was uit ellende maar aan de andere kant van de campingtafel gaan zitten\n om te typen wat u nu leest. Kun je het zo’n mevrouw nu kwalijk nemen \nzult u vragen. Had ik zelf niet het heft in handen kunnen nemen in deze \nsituatie? Ja. Eigenlijk zou ik open moeten zijn. En moeten zeggen dat we\n een avondje alleen zouden willen hebben. Liefst had ik haar \ntoegeroepen: ‘Ga naar je man! Doe er iets mee of zo, in plaats van enkel\n kinderen maken en zijn loonstrook benutten om lekker interessant ZZP te\n zitten doen. Ga iets meemaken. Of niets voor mijn part. Maar val mij er\n niet mee lastig. Ga desnoods maar naar huis! Maar ga!’ Na een tijdje \nwas ik wel klaar met het uittypen van mijn frustraties en vond ik een \nmodus door me weer in het gesprek te mengen met doorlopend baude \nuitspraken. Dit gefaciliteerd door de Saint James rhum van Martinique \n(45%). Dat maakte het alsnog draaglijk. <\/p>\n\n\n\n

Zoals gesteld, hoewel ik\n graag luister naar mooie verhalen, ben ik geen sociaal baken. Het \nliefst ben ik alleen. Ik verdraag niet goed mensen om me heen. Zeker \nniet als ze beslag op me leggen. Of op mijn tijd. Of op mijn bezigheden.\n Ik had bijvoorbeeld liever een geanimeerd gesprek willen hebben met \nmevrouw Solo of een potje hebben ge-Yatzhee-d vanavond. En nu zaten we \nweer opgescheept met een brave burgeres die ons verveelde met haar \ndagelijkse deprimerende besoignes. De volgende dag ga je echter wel \nnadenken. Misschien moeten we er gewoon een wat minder sociaal \ntoegankelijk schijnende attitude op nahouden. Of gewoon ingrijpen \nwanneer zaken niet meer dreigen te gaan stroken met het gevoel. En \nmisschien is dit ook wel gewoon ons lot. Dat we door te zijn wie we zijn\n soms de mooiste, liefste en gaafste mensen ontmoeten. En soms in de \nmarge ook een keer een bak koffie voorgeschoteld krijgen die \neenvoudigweg niet te zuipen is. Ik ga in ieder geval weer wat water \nkoken om mijn cafeti\u00e8re te vullen met een zekerheid waar ik soms naar \nverlang. Me realiserend dat dat alles is wat ik in de hand heb. En ik \nook niet wil dat zaken veel zekerder worden dan dat. Daar is het \nuiteindelijk ook vakantie voor. Wacht…maak daar gerust het hele leven \nvan. <\/p>\n\n\n\n

De Walvis van de Vogezen

Het is zomertijd
De zon zindert het landschap
Van stralen zon, sleurhutten en slaapstedelingen
Foldervolgers alle landen verenigt U!
Met uw landgenoten in den verre
En zondert U vervolgens af

Oases van regulerende rust
Asemen deodorant en zonnebrand
Zonnige dag, snel de camping af
Regenachtige dag, \u00e9\u00e9ntje mag
En dan weer door

De zon zindert het gehaagde landschap
Behaaglijk stil voor de achterblijver
Verblijvend achter gekloonde coniferen
Ligt een luchtbed
Met daarop een corpulent corpus
In strakke zomerkleren van de V&D
Net, niet te zweten door het vet
Voelt het niet
Is wel ontspannen in dit vreemde land
Stiekem is er een walvis in de Vogezen gestrand

Bijna niemand die het ziet
Verrast slechts de schaars passerende campinggast
Die op vakantie
Geen hulpdienst zal bellen

(2015, Von Solo)
<\/em><\/p>\n\n\n\n

Met hartelijke groet,
Von Solo
www.vonsolo.nl<\/a><\/p>\n\r\n\t\t