{"id":12686,"date":"2019-08-07T19:14:21","date_gmt":"2019-08-07T17:14:21","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12686"},"modified":"2019-08-07T19:14:23","modified_gmt":"2019-08-07T17:14:23","slug":"ditmar-bakker-een-stukje-dat-staat-wat-is-er-trouwens-met-die-yasmina-lemsiah-ik-vermoed-dat-dit-precies-iets-voor-haar-is","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/08\/07\/ditmar-bakker-een-stukje-dat-staat-wat-is-er-trouwens-met-die-yasmina-lemsiah-ik-vermoed-dat-dit-precies-iets-voor-haar-is\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER: “Een stukje dat staat. Wat is er trouwens met die Yasmina Lemsiah? Ik vermoed dat dit precies iets voor h\u00e1\u00e1r is.”"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
graag enige toelichting ditmar op dit werkje \u2013 voor de leek zeg maar ik heb het vermoeden dat weinig lezers het einde halen. op zich niet erg dat voortijdig overlijden van onze lezers \u2013 maar ik wil nog niet \u2013 liefs ik lees je graag terug. grt.
Pom,<\/em><\/strong>

Het werkje is een practicum litt\u00e9raire methode-of-theorie. Het is het uitpansel van de idee dat een po\u00ebtische vertaling te toetsen valt\u2014een idee dat volgens mij nog niet wordt uitgebuit in het academisch of po\u00ebtisch veld.

En, God verhoede, er zat zelfs een venijnig grapje in. Ik zal open kaart spelen.

De tekst als geheel is niet m\u00e9\u00e9r[1]<\/sup><\/a> dan een (wat stroeve) vertaling van een stuk litt\u00e9raire analyse uit de Triquarterly. Editor dezes is aangehaalde Susan Hahn, houdster van een \u201cGuggenheim Fellowship\u201d, door mij foutief geciteerd. Het stuk analyse is geschreven door Anne Harding Woodworth (www.annehardingwoodwordth). De vertaling uit het vakblad is letterlijk, alleen zijn d\u00e1\u00e1r, waar Snodgrass\u2019 verzen de pagina\u2019s sierden, nu de betreffende vertaalde verzen mijnerhands geplaatst. En zo liggen de kaarten.

De crux zit \u2018m erin dat nu, door na te gaan of het mechaniek van de wetenschappelijke analyse nog steeds werkt, \u2018houdt snijdt\u2019, toegepast op de vertaalde verzen, dit in zichzelf een instrument kan zijn om de waarde van<\/strong> de vertaling te toetsen.

Nouveau id\u00e9e, volgens mij. Volg je me?

-x-

D.\u00a0

N.B.: Deze\u00a0link<\/a>\u00a0gooit je naar de betreffende Triquarterly. Onderaan pagina 244 begint de pret.\u00a0


[1]<\/sup><\/a> De eindregel is niet van haar, en er is wat tussen haken toegevoegd in de eerste alinea. Verder is niets aangepast aan het oorspronkelijke werk, na te gaan via


Ditmar B
<\/em>Verzonden:<\/em><\/strong> woensdag 7 augustus 2019 14:45
<\/em>Aan:<\/em><\/strong> pom wolff
<\/em>Onderwerp:<\/em><\/strong> Een stukje dat staat. Wat is er trouwens met die Yasmina Lemsiah? Ik vermoed dat dit precies iets voor h\u00e1\u00e1r is. -x-<\/strong><\/em>
\u00a0
De Wet van Godwin<\/strong>, of: Een Oefening in Plagiaat<\/strong>

\u201cA rondeau suggests a dance in the round, and indeed from the content of this poem there is a sense of dizzying madness,\u201d zo zegt Susan Hahn in de Triquarterly<\/em> no. 130. Edoch, wat beh\u00e8lst die versvorm (\u00e9\u00e9n van de vele die Snodgrass in The Fuehrer Bunker<\/em> gebruikt) nu precies?
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Het rondeau redoubl\u00e9 (of: gedoubleerd rondeel) bestaat uit zes stanza\u2019s van vier regels. Elke regel van het eerste wordt de respectievelijk laatste regel van de volgende vier. Het zesde stanza dient tot summeren van het voorgaande en de vijfde regel ervan, het rentrement, is een herhaling van de eerste woorden van het gedicht (de eerste twee voeten, om precies te zijn). Middels deze versvorm gebruikt Snodgrass wederom herhaling om gestoord denken te mimeren.[1]<\/sup><\/a>
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De laatste regel van het eerste stanza is “Gezuiverd ben ik door Zijn heerschappij, \u2026” (Magda zal Hitler niet verraden zoals sommige van zijn mankrachten hebben gedaan.) Deze regel wordt de laatste regel van het vijfde stanza, gevolgd door het tweeslachtige begin van het zesde:

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Wijl ik hen \u00f3\u00f3k behoed. \u2018k Zie niet voorbij
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Hun spel, of hoe hun smekend kijken klaagt<\/em>

Dit denken over jonge soldaten versmelt uiteindelijk met haar kinderen:

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Zodat ik soms zelfs huil. Hoe kan dit zijn
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De borst die hen ooit voedde? Toch, vandaag\u2014
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ik draag Zijn kruis.
<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De vierde regel van het zesde stanza neemt de draad van de eerste regel van het hele gedicht over, en zet deze op tot het rentrement<\/em> van het gedoubleerd rondeel; \u201cIk draag Zijn kruis.\u201d Deze vier lettergrepen korten de eerste regel van het gedicht af, brengen Magda snel terug naar waar ze vandaan kwam. Met dit rondeel, door herhaling en simpel rijm, is het Snodgrass gelukt om alle moederlijke instincten van een moeder uit te venten en brengt hij haar nu met vlotte tred richting de moord van haar zes kinderen.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Zodra de lezer bij \u201cMagda Goebbels, 30 april 1945[2]<\/sup><\/a>\u201d aangekomen is, wordt duidelijk dat Magda in een staat van kinderlijke trance verkeert. Snodgrass bouwt een kindergedicht in twaalf stanza\u2019s. Alweer wordt een effectief vloeken tussen gedicht en inhoud gebruikt, of nog een voorbeeld van hoe vorm inhoud kan subverteren (overigens zegt Jaap Bakker hetzelfde anders in zijn Rijmwijzer (p.98): \u201cEen van de middelen om afstand te cre\u00ebren is wisseling van perspectief: [\u2026] Afstand van het onderwerp is toenadering tot de lezer,\u201d en de verstandig verstaander kan me volgen). Als eerste legt zij haar kinderen uit: \u201cDit is de naald\u201d (voor morfine), \u201cIn deze lepel\u201d (gaat potassiumcyanide), \u201cDit is de kamer\u201d (waar de kinderen zullen sterven), et&. Magda begint uit te weiden door aan haar kinderen te denken en hun medicatie, alsof deze hen groot en sterk zou maken. Ze dient het gif toe in het zevende stanza:

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Je eer<\/strong>ste hap<\/strong> kreeg j’ ooit <\/strong>van mij<\/strong>,\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 a
\u00a0 \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 nu,<\/strong> tussen tand<\/strong>jes op<\/strong> een rij<\/strong>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 a
\u00a0 \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 een le<\/strong>pel\u2014daar<\/strong>mee raak<\/strong> je vrij<\/strong>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 a
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 van el<\/strong>ke hon<\/strong>gersnood<\/strong>.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 b
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Neemdit<\/strong> op de tong<\/strong> en zie<\/strong>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 c
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 in<\/strong> je memo<\/strong>rie moe<\/strong>der die<\/strong>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 c
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 haar Lei<\/strong>der lief<\/strong>had, meer<\/strong> dan wie<\/strong>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 c
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 met zo<\/strong>veel and<\/strong>‘ren vlood<\/strong>. \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 b

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Snodgrass heeft Magda omgetoverd tot een priester tijdens de Eucharistie, alsof ze brood op de tong legt en zeide: \u201cdoe dit tot mijn gedachtenis.”[3]<\/a><\/sup> Dit is een volkomen geflipt Laatste Avondmaal: \u201chaar Leider liefhad\u201d resoneert onmiddellijk met \u201cZozeer [\u2026] de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven,\u201d waarmee Magda de Christelijke God en Hitler gelijkstelt.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Met dit klemtoonrijke syllabische vers, waarin het aantal lettergrepen en klemtoon gelijkelijk belang voeren, heeft Snodgrass een ritme gebouwd dat het geestelijk instorten van Magda benadrukt. Het is een jambische tetrameter, en er zit een starheid in de vorm die in parallel staat met haar obsessie met kracht. De eerste drie regels en regel 5 t\/m 7 van elk stanza worden doorgaans door acht lettergrepen per stuk gevormd. Regel 4 en 8 van elk stanza bevatten zes of zeven lettergrepen (afhankelijk van een mannelijk of vrouwelijk rijm), en om de tetrameter te behouden wordt het gehele gedicht doorwasemd door een niet-gerealiseerde dreun met een interessante syncopation. Er ligt beweging in het gedicht, zoals in veel kinderverzen, hoewel sommige lettergrepen meer beklemtoond zijn dan andere. Enjambement en binnenrijm bieden tegenwicht aan het vrij simpele eindrijm:

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Dit<\/strong> is het se<\/strong>rum\u2014elk<\/strong> verweesd<\/strong>
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 zwak hart<\/strong> geneest<\/strong> hierdoor;<\/strong> je geest<\/strong>
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 verstan<\/strong>dig dan<\/strong>, conform<\/strong> je leest<\/strong>,
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 je houdt<\/strong> je goed<\/strong> en net<\/strong>.

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 In het gedicht \u2018Magda Goebbels, 1 mei 1945,\u2019 staat Magda op het punt zich te garen bij haar echtgenoot in de tuin waar ze samen zullen sterven. Ze heeft haar kinderen gedood. Ze drinkt champagne en speelt patience.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Magda: Medea, zij het met iets andere motivatie.[4]<\/sup><\/a>





[1]<\/sup><\/a> MAGDA GOEBBELS, 27 APRIL 1945

I wear His badge, here, on my breast today;
All those lost years, He must have wanted me.
I’ve borne old sacrifices; I obey.
I stand restored: His heir, His deputy.

In this delirium of treachery
On all sides, when our gods have turned away,
After the times He’s scorned my company,
I wear His badge, here, on my breast today.

Other have had His time, His gifts\u2014but they,
When He called on them, failed Him wretchedly.
No Knights’ Cross shines like this pin I display.
All those lost years, He must have wanted me.

He made Paulus Field Marshal, yet still he
Surrendered Stalingrad–we thought they’d stay
Till each last man died for Him gloriously.
I’ve borne old sacrifices; I obey.

Paulus! We should have known that he’d betray
And give his men up to captivity.
No false pity will make me flinch that way.
I stand restored: His heir, His deputy,

Though I’m their keeper, too. I can’t help see
Their eyes wavering toward me while they play;.
I break down sometimes, still. How can this be
The breast that fed them once? And yet today
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 I wear His badge.
[W.D.S.]

<\/em>
[2]<\/sup><\/a> MAGDA GOEBBELS (30 APRIL 1945)<\/em>
(After Dr. Haase gave them shots of morphine, Magda gave each child an ampule of potassium cyanide from a spoon.)

<\/em>
This is the needle that we give<\/em>
Soldiers and children when they live\u00a0\u00a0 <\/em>
Near the front in primitive<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Conditions or real dangers;<\/em>
This is the spoon we use to feed\u00a0\u00a0 <\/em>
Men trapped in trouble or in need,\u00a0\u00a0 <\/em>
When weakness or bad luck might lead<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Them to the hands of strangers.

<\/em>

This is the room where you can sleep\u00a0\u00a0 <\/em>
Your sleep out, curled up under deep\u00a0\u00a0 <\/em>
Layers of covering that will keep<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 You safe till all harm\u2019s past.<\/em>
This is the bed where you can rest\u00a0\u00a0 <\/em>
In perfect silence, undistressed<\/em>
By noise or nightmares, as my breast\u00a0\u00a0 <\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Once held you soft but fast.

<\/em>

This is the Doctor who has brought\u00a0\u00a0 <\/em>
Your needle with your special shot\u00a0\u00a0 <\/em>
To quiet you; you won\u2019t get caught<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Off guard or unprepared.<\/em>
I am your nurse who\u2019ll comfort you;\u00a0\u00a0 <\/em>
I nursed you, fed you till you grew\u00a0\u00a0 <\/em>
Too big to feed; now you\u2019re all through<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Fretting or feeling scared.

<\/em>

This is the glass tube that contains<\/em>
Calm that will spread down through your veins\u00a0\u00a0 <\/em>
To free you finally from all pains<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Of going on in error.<\/em>
This tiny pinprick sets the germ<\/em>
Inside you that fills out its term<\/em>
Till you can feel yourself grow firm<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Against all doubt, all terror.

<\/em>

Into this spoon I break the pill\u00a0\u00a0 <\/em>
That stiffens the unsteady will\u00a0\u00a0 <\/em>
And hardens you against the chill<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Voice of a world of lies.<\/em>
This amber medicine implants\u00a0\u00a0 <\/em>
Steadfastness in your blood; this grants\u00a0\u00a0 <\/em>
Immunity from greed and chance,<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 And from all compromise.

<\/em>

This is the serum that can cure<\/em>
Weak hearts; these pure, clear drops insure\u00a0\u00a0 <\/em>
You\u2019ll face what comes and can endure\u00a0\u00a0 <\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 The test; you\u2019ll never falter.<\/em>
This is the potion that preserves<\/em>
You in a faith that never swerves;<\/em>
This sets the pattern of your nerves<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Too firm for you to alter.

<\/em>

I set this spoon between your tight\u00a0\u00a0 <\/em>
Teeth, as I gave you your first bite;\u00a0\u00a0 <\/em>
This satisfies your appetite<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 For other nourishment.<\/em>
Take this on your tongue; this do\u00a0\u00a0 <\/em>
Remembering your mother who<\/em>
So loved her Leader she stayed true<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 When all the others went,

<\/em>

When every friend proved false, in the\u00a0\u00a0 <\/em>
Delirium of treachery<\/em>
On every hand, when even He<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Had turned His face aside.<\/em>
He shut himself in with His whore;<\/em>
Then, though I screamed outside His door,\u00a0\u00a0 <\/em>
Said He\u2019d not see me anymore.<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 They both took cyanide.

<\/em>

Open wide, now, little bird;<\/em>
I who sang you your first word<\/em>
Soothe away every sound you\u2019ve heard\u00a0\u00a0 <\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Except your Leader\u2019s voice.<\/em>
Close your eyes, now; take your death.\u00a0\u00a0 <\/em>
Once we slapped you to take breath.\u00a0\u00a0 <\/em>
Vengeance is mine, the Lord God saith<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 And cancels each last choice.

<\/em>

Once, my first words marked out your mind;\u00a0\u00a0 <\/em>
Just as our Leader\u2019s phrases bind<\/em>
All hearts to Him, building a blind<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Loyalty through the nation,<\/em>
We shape you into a pure form.<\/em>
Trapped, our best soldiers tricked the storm,\u00a0\u00a0 <\/em>
The Reds: those last hours, they felt warm\u00a0\u00a0 <\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Who stood fast to their station.

<\/em>

You needn\u2019t fear what your life meant;<\/em>
You won\u2019t curse how your hours were spent;\u00a0\u00a0 <\/em>
You\u2019ll grow like your own monument<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 To all things sure and good,<\/em>
Fixed like a frieze in high relief<\/em>
Of granite figures that our Chief<\/em>
Accepts into His true belief,<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 His true blood-brotherhood.

<\/em>

You\u2019ll never bite the hand that fed you,\u00a0\u00a0 <\/em>
Won\u2019t turn away from those that bred you,\u00a0\u00a0 <\/em>
Comforted your nights and led you<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Into the thought of virtue;<\/em>
You won\u2019t be turned from your own bed;\u00a0\u00a0 <\/em>
Won\u2019t turn into that thing you dread;\u00a0\u00a0 <\/em>
No new betrayal lies ahead;<\/em>
\u00a0\u00a0\u00a0 Now no one else can hurt you.
[W.D.S.]

<\/em>

[3]<\/sup><\/a> Gezien de katholieke natuur van de Eucharistie heb ik voor deze en volgende bijbelverzen de online Willibrordvertaling uit 1975 gebruikt, die immers gangbaar is binnen de Nederlandse katholieke kerk. U kunt \u00e9\u00e9n en ander herlezen in 1 Korinthi\u00ebrs 11:24 en het Evangelie van Johannes 3:16.


[4]<\/sup><\/a> MAGDA GOEBBELS, 27 APRIL 1945

Ik draag zijn kruis, hier, op mijn borst, vandaag;
Verloren jaren wilde Hij vast\u2014mij.
Elk jeugdig offer deed ik desgevraagd.
Gezuiverd ben ik door Zijn heerschappij.

Delier van valsheid binnen de partij
Van elke kant; de goden werden vaag,
Al vroeg Hij mij er somtijds niet meer bij\u2014
Ik draag zijn kruis, hier, op mijn borst, vandaag.

Hij schonk Zijn tijd en m\u00e9\u00e9r aan wie, gestaag
Geroepen dan, verlieten rap Zijn zij.
Geen Zilverkruis schijnt als dat op mijn kraag.
Verloren jaren wilde hij vast\u2014mij.

Hij wees Paul aan als veldmaarschalk, maar hij
Vermaakte Stalingrad tot nederlaag;
Ze zouden voor Hem sterven, dachten wij.
Elk jeugdig offer deed ik desgevraagd.

We hadden moeten weten dat Paul graag
Verraden zou; zijn mannen niet meer vrij.
Geen huiver of vals meelij in m\u00edjn maag:
Gezuiverd ben ik door Zijn heerschappij,

Wijl ik hen \u00f3\u00f3k behoed. ‘k Zie niet voorbij
Hun spel, of hoe hun smekend kijken klaagt
Zodat ik soms zelfs huil. Hoe kan dit zijn
De borst die hen ooit voedde? Toch, vandaag\u2014
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ik draag Zijn kruis.<\/em>
[D.B.]

***

MAGDA GOEBBELS, 30 APRIL 1945)

(Na de morfine-injectie die Dr. Haase hen gaf, gaf Magda elk kind de inhoud van een ampul potassiumcyanide in een lepel.)

Dit is de naald, gegeven aan
soldaten, kind’ren, als voortaan
het front hun verder voortbestaan
gevaarlijk maakt, acuut.
Dit lepeltje gaat in de mond
van hen gevangen of gewond;
dat geen, in onwil, ongegrond,
zich vindt in servituut.

Dit is de kamer waar je sliep
en slapen zult, beschermd en diep
door dikke lagen die men schiep
voor dreiging, haast voorbij.
Het bed is waar je slapen dorst
in alle stilte, niet geschorst
door narigheid\u2014’t ligt als mijn borst,
heel zacht en dicht bij mij.

Dit is de Arts\u2014die ken je toch?
Hij bracht speciaal die prikjes nog,
dan blijf je lekker rustig, och
het is geen eng ontvangst.
Ik blijf als je verzorgster aan,
verzorgen deed ik, tot je staan
en lopen kon, te groot voortaan
te kriebelen van angst.

En wat dit flesje hier omhult
is rust die straks je ad’ren vult;
voor pijn je ook bewaart, en schuld
door verder fout bestaan.
Die prik, zo’n minuscule plek!
Verspreidt zich als een olievlek,
doet vaster voelen tot ’t vertrek
van twijfel, angst, of waan.

In deze lepel gaat de pil
die zeker maakt van sterker wil;
dit sterkt je tegen ’n wereld kil
van liegen, vol van list.
Dit bruine tonicum verdrukt
onzekerheid in ’t bloed; de drug
maakt snel immuun voor ongeluk
en compromis, beslist.

Dit is het serum\u2014elk verweesd
zwak hart geneest hierdoor; je geest
verstandig dan, conform je leest,
je houdt je goed en net.
Dit is het eerbaar medicijn,
waardoor je immer trouw zult zijn,
geen zenuw in je koortsig brein
verward, want vastgezet.

Je eerste hap kreeg j’ ooit van mij,
nu tussen tandjes op een rij
een lepel\u2014daarmee raak je vrij
van elke hongersnood.
Neem dit op de tong en zie
in je memorie moeder die
haar Leider liefhad, meer dan wie
met zoveel and’ren vlood.

Toen elk vriend vals bleek, en daarbij
koortsachtig trekkend als partij
ophanden was, totdat zelfs Hij
Zijn hoofd had afgewend,
sloot Hij zich met Zijn hoertje op,
Zei\u2014ondanks mijn geschreeuw, geklop
elk poging tot bezoeken stop:
Ze namen gif tot end.

Mondje open, vogelijn,
ik zong je toe en maak je rein
van elk geluid dat er mocht zijn
behalve dat van Hem.
Oogjes dicht nu: neem je dood.
E\u00e9n slag verhielp ooit ademnood.
De wraak aan mij, zei Gode Groot\u2014
een kruis door keus en stem.

Ooit dacht je enkel in mijn spraak,
Als ’n frase van ons Leider vaak
elk hart met hem verbindt\u2014de maak
van staatstrouw die men zweert.
We zuiv’ren je van ieder spoor,
bestormd, vielen ons besten door
De Roden: warm, terwijl het vroor
want steeds gestationeerd.

Geen angsten voor je levenslot;
je gang vraagt geen gevloek om god;
je groeit als lichtend baken tot
het antoniem van slecht.
Alsof gegrift in hoogreli\u00ebf
van grijs graniet waarin de Chef
fixeerde -wat geloof betreft-:
Zijn broederschap, rasecht.

Jij bijt de hand niet die je voedt,
onthecht niet van je eigen bloed\u2014
dat gaf je troost, gedachtegoed
en denken in sinds klein.
Niemand die jou je bed ontzegt,
nooit word je zelf wat je bevecht,
Geen nieuw bedrog: dit was het echt.
Geen mens doet je meer pijn.
[D.B.]<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t