{"id":12690,"date":"2019-08-08T11:46:37","date_gmt":"2019-08-08T09:46:37","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12690"},"modified":"2019-08-08T11:46:38","modified_gmt":"2019-08-08T09:46:38","slug":"von-solo-naar-de-kapper","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/08\/08\/von-solo-naar-de-kapper\/","title":{"rendered":"VON SOLO naar de kapper!"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Mijn\n vader was op zijn vijfentwintigste van kruin tot voorhoofd kaal. In \nmijn jeugd was \u00e9\u00e9n van mijn grootste angsten dat ik net zo snel, of nog \nsneller net zo kaal zou worden. Mijn leven zou voorbij zijn. Nooit nog \nzou ik aan een vriendinnetje kunnen komen. Ingegeven door die angst liet\n ik mijn haar dan maar zo lang mogelijk groeien. Maar hoe lang kun je \ndaar mee door gaan\u2026<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Deel 100. Haarfijn<\/strong><\/p>\n\n\n\n

In \nmijn kinderjaren gaf ik niet veel om mijn haar. Wel vond ik het \nvervelend om naar de kapper te gaan. Koude scharen, klamme stoelen, \nnorse Zeeuwse kapsters en stilzitten. Later knipte mijn vader het ook \nwel eens. Dat scheelde weer een paar daalders op onze toch niet al te \nbreed hangende begroting toentertijd. Op de middelbare school wilde ik \nook wel een vriendinnetje, dus dan ga je over je haar nadenken. Je \nouders denken dan ook mee, hetgeen in opzet nog wel eens wil \nconflicteren met je eigen denkbeelden of experimentele wensen. Kappers \ndenken ook mee, en wat me in die jaren duidelijk werd was, dat wat je \nook vroeg, ze er altijd wel voor wisten te zorgen dat er iets anders als\n resultaat uit kwam. Rond mijn vijftiende kwam ik tot de conclusie dat \nhet allemaal geen zin had. Beter zou ik mijn haar dan maar laten \ngroeien. Dit resulteerde er in dat ik rond mijn achttiende een \nweelderige bos lang haar aan mijn hoofd had zwaaien. Vergelijkingen met \nzowel Jezus als Eddy Vedder vlogen me om de oren. En langzamerhand had \nik ook wel eens een vriendinnetje. In zoverre was voor mij nu wel \nbewezen dat het zin had je haar te dragen zoals het je fijn zit.<\/p>\n\n\n\n

Jaren\n heb ik dat lange haar gehad. Dat leverde me met mijn tengere bouw veel \nbiertjes op in de disco als jongens me weer eens voor een vrouw aan \nzagen van achteren. Verder leer je er mee leven. Lang haar is fijn. Ik \nben er gek op. Maar ook ik werd ouder. Op een gegeven moment was ik \nklaar met school. Bij het uitzendbureau werd het advies herhaald dat me \neerder door mijn ouders gegeven was. \u2018Knip dat haar er af, anders vind \nje nooit een baan.\u2019 Daar ik ook net gebroken was met mijn toenmalige \nvriendin leek het me het perfecte moment om dan ook maar weer eens wat \nnieuws met mijn haar te proberen. Dat haar ging er af, en ik had meteen \neen baan. Maar het voelde toch wat kaal. En langzamerhand trok ook mijn \nhaargrens zich terug en begon de ooit zo volle bos bij de kruin te \ndunnen. Intussen was ik al vijfentwintig geweest en had intussen weer \neen vriendin, dus het belang van mijn haargrens verschoof ook naar een \nlagere prioriteit. Door de jaren heen probeerde ik vele stijlen. Kaal \naan de zijkant, asymmetrisch, helemaal kaal, halflangig en ga zo maar \ndoor. Telkens weer iets proberen dat het weer niet wordt. Het leek mijn \njeugd wel. Daarbij kwam het nadeel dat ik intussen een kruin begon te \nkrijgen als een monnik. Dat beperkt de mogelijkheden om mee te gaan in \nalle nieuw hipstertrends. Mijn vaste kapster op de Kleiweg was intussen \nwel aan mijn grillen gewend geraakt en in staat om dat wat ik \nvoorspiegelde ook \u00e9\u00e9n op \u00e9\u00e9n uit te voeren. Maar ook zij was van mening\n dat er eigenlijk geen model meer in te knippen was. En ik had alles al\n gehad. Ik concludeerde daarop dat er eigenlijk nog maar \u00e9\u00e9n combi \noplossing mogelijk was. Doorgaan met kaal worden en doorgaan met het \nlaten groeien van mijn haar. Mijn kapster grijnsde alsof ze mijn plan \nbegreep en stemde in met het bijpunten van mijn vogelenest. Op de vraag \nof implantaten ook nog iets voor mij zouden zijn knikte ze nee. Voor mij\n genoeg reden om daar vanaf te zien. Want ondanks het feit dat mijn haar\n onder de juiste omstandigheden nog wel eens aardig wil krullen, zoveel \nals mijn secundaire lichaamsbeharing krult het niet.<\/p>\n\n\n\n

Intussen heb\n ik op mijn schedel weer een aardige bos met haar, ondanks de dunne en \nkale plekken. Het voelt lekker. En je kunt er mee schudden, wat ook fijn\n voelt. Het ziet er, al zeg ik het zelf, nog helemaal zo slecht niet \nuit. En of het nou bij mezelf is of bij anderen. Een lekkere bos haar is\n aantrekkelijk. Ook bij een vrouw. Het idee je geliefde tijdens het \nvrijen stevig door haar dos te woelen is onweerstaanbaar. Haar is fijn. \nIk ben er gek op. Of het nou op mijn hoofd is of ergens anders. Geen \nBrazilian waxes voor mij dus. En laatst zag ik ergens op een \nuniversiteitsterrein een professor lopen het een kapsel dat het mijne \nover dertig jaar zou kunnen zijn. Lang grijs krullend haar, kaal van \nkruin tot voorhoofd. Ik pas er voor. Zoals ik vroeger zei, de tondueze \nkan er altijd nog overheen. Maar dat is voor degenen zonder inspiratie \nen persoonlijkheid. Haren zijn stiekem eigenlijk onze kosmische antennes\n van de Goden. We staan er mee in contact met hogere machten en andere \ndimensies. Dichters hebben dan ook zelden een kaalgeschoren hoofd. \nSoldaten, skinheads, moderne managers en moslimextremisten dan weer wel.\n Trekt u zelf uw conclusies.<\/p>\n\n\n\n

Ten slotte moet iedereen natuurlijk \nvoor zichzelf maar weten wat hij mijn zijn haar doet. Denkt u echter ook\n gerust nog eens aan het elan dat de met haar bekrulde Diederik Samsom \nooit uitstraalde en de schim die hij nog nog is van zichzelf met zijn \nslicke kop. Of Jack van Gelder of Sinead O\u2019Connor.
Of zoals mijn kapster zou zeggen: \u2018En nou kappen!\u2019
<\/p>\n\r\n\t\t