{"id":12793,"date":"2019-08-18T05:13:20","date_gmt":"2019-08-18T03:13:20","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12793"},"modified":"2019-08-18T10:33:58","modified_gmt":"2019-08-18T08:33:58","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-leg-uw-hoofd-zo-in-mijn-arm-dat-ik-trofee-op-pomgedichten-vrij-naar-paul-van-ostaijen-ons-polleke","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/08\/18\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-leg-uw-hoofd-zo-in-mijn-arm-dat-ik-trofee-op-pomgedichten-vrij-naar-paul-van-ostaijen-ons-polleke\/","title":{"rendered":"Marc Tiefenthal wint de enige echte virtuele – leg uw hoofd zo in mijn arm dat ik…- trofee op pomgedichten- vrij naar paul van ostaijen (ons polleke)."},"content":{"rendered":"\n
\"\"
TIEFENTHAL wint deze week het goud. van harte. hij geeft ons op een zeer bijzondere wijze een zeer menselijke versie van het beroemde Alpejagers lied – gedicht van paul van ostaijen – zo blijft alle eer vandaag in antwerpen – de bezette stad – de stad die tiefenthal heeft verlaten – de stad van kaatje, herman, paul en marc, die de dingen in de ochtend groet. rein bloem mag trots zijn vandaag op de tief.<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"
Ho, ho, heer Pom, wolf in berendracht, wat doe jij ons  nu aan, een column elke dag. En dan nog een vanuit Antwerpen. Ja, geen  Herman noch Kaatje meer en Jo en ik zijn verhuisd. De andere dus dood. Maar morgen zondag en trofee: 
<\/em>

Stijgen en dalen <\/strong>
 
Je wenkt soms op de maat
van je binnenste muziek, ja laat,
waarvan je heupen getuigen
als we op elkaar inhaken en huigen
in de diepste dans.
 
Je wenkbrauwen dan weer
brouwen me een mengsel tekeer
dat ik met volle teugen
van al je lippen lik en stijg je.  
 
Strak slaap ik dan verdoofd
door deze overvloed,
daalt de sluier neer. 
—
marc tiefenthal
dichter essayist \/ po\u00e8te essayiste
Sint-Niklaas
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)

de stijgende en de dalende mens van paul van ostaijen vormgegeven in een heftig minnespel. polleke wordt er onrustig van in zijn graf. en dat allemaal vlak v\u00f3\u00f3r de winkel van Hinderickx en Winderickx
vlak v\u00f3\u00f3r de winkel van Hinderickx en Winderickx van de
  beroemde hoedemakers zou van ostaijen toegevoegd hebben. ja deze versie is de dandy van een eeuw geleden waardig. een hoogtepunt in het werk van tiefenthal.<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • RIK VAN BOECKEL van de zachte tijd dat \u2018t hoofd rust in de armen <\/li>
  • FRANS TERKEN er is geen houden aan ik vouw je arm om me heen <\/li>
  • PETRA MARIA dan kwam er iets voorbij van lief of jij zo mooi <\/li>
  • MARC TIEFENTHAL verdoofd door deze overvloed <\/li>
  • JAKO FENNEK na onze dood zal ik je schilderen <\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"


    wie wint de enige echte virtuele – leg uw hoofd zo in mijn arm dat ik…- trofee op pomgedichten?- vrij naar paul van ostaijen (ons polleke).<\/strong>
     
    Gisteren op de Groote Markt Antwerpen  te midden van alle bollekes-feesten gefotografeerd voor de lezers en de dichters op pomgedichten. het gedicht van paul van ostaijen. en vandaag reeds thema in de zondagochtendwedstrijd. het is aan de dichter – de vormvrije of de vormvaste dichter. welke arm, welk hoofd, welke geliefde – dat we er zijn om elkaar. daar gaat het om. ik lees u zo graag over dit thema – dank aan polleke – een eeuw geleden dandy-de en paradeerde polleke op diezelfde groote markt.  
    u kent de regels: de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    ochtendlicht
    <\/strong>
    ik vermoed dat het zo\u2019n ochtend wordt
    waarin ik blij ben met wat ochtendlicht
    waarin de nacht is opgegaan
     
    een beker koffie vasthoud
    alsof het de laatste koffie is
    mijn lippen langzaam naar mijn handen breng
     
    ik mijn voeten niet verplaats
    het natte gras weer voel
    zo\u2019n ochtend waarin het lijkt
    alsof het licht de dood heeft ingehaald


    pomwolff<\/strong> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Goedemorgen Pom

    Vanuit Portugal mijn bijdrage aan de enige virtuele de ochtend na een prachtig optreden van fado ster Mariza op het O Sol da Caparica festival in Costa da Caparica, gelegen onder Lissabon.<\/em>
    Groeten, Rik<\/em>


    De roos van Caparica<\/strong>

    De armen van Caparica
    zij slapen nog met de handen
    in haar zingende dromen

    het lied van Mariza\u2019s rode roos
    is getuige van de perfecte liefde
    voor \u2018\u00d3 gente da minha terra\u2019

    zie haar wandelen langs de mensen
    van haar zuidelijk fado land
    haar stem van goud zuivert de lucht

    de zee wordt een tedere golf
    droomt van de zachte tijd
    dat \u2018t hoofd rust in de armen.

    Rik van Boeckel
    Costa da Caparica. Portugal
    17 augustus 2019


    prachtig klein gehouden de tekst – zo zuiver je de lucht: \u2018haar stem van goud zuivert de lucht..\u2019 rik hoort haar stem en zet die stem om in po\u00ebzie. je verwacht bij rik vervolgens de euforie in een ratelend ritmisch geheel vormgegeven – daarom leest die rustgevende laatste strofe met zachte tijd en tedere golf en een hoofd dat rust als een weldaad. we reizen af en weten vandaag waarheen.<\/strong>
     
     
    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Grijs<\/strong>

    Het laken van mijn hoofd getrokken
    laat een andere wereld zien
    dan waar ik vannacht
    in mijn slaap van lag te woelen

    jij wuift met liefdevolle hand
    het grijs voor mijn ogen weg
    dat ik kan zien hoe jij kijkt
    bij het eerste licht van de ochtend

    kijk hoe helder zeg je
    geen nachtmerrie die ons bedreigt
    niets om je zorgen over te maken
    lees mijn klare lippen

    er is geen houden aan
    ik vouw je arm om me heen
    zo naadloos geborgen
    trek ik me op aan de dag

    FT 17.08.2019



    de eerste strofe is van proza en overbodig bij de po\u00ebzie van de volgende drie strofen – laat haar maar beginnen te wuiven met die liefdevolle hand. het wegwuiven van het grijs – prachtig begin van een gedicht. en hoe een liefdevolle wereld zich vervolgens ontvouwt tussen de geliefden – zo dat ook de lezers deze zondag ingetrokken worden.<\/strong>
     <\/strong> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \n