{"id":12952,"date":"2019-08-28T19:48:50","date_gmt":"2019-08-28T17:48:50","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12952"},"modified":"2019-08-28T19:48:51","modified_gmt":"2019-08-28T17:48:51","slug":"ditmar-bakker-een-parabel-in-4-bedrijven","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/08\/28\/ditmar-bakker-een-parabel-in-4-bedrijven\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER – een parabel in 4 bedrijven"},"content":{"rendered":"\n
\"\"

FRAMING: een parabel<\/strong>
Gelukzalig zijn de armen van geest<\/em>

I.
\u201cEen vals getuige zal niet onschuldig zijn,\u201d zei hij, geboeid door de ge\u00fcniformeerde man voor hem.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cDat zal zijn,\u201d was des dienders respons, \u201cmaar het gaat niet over schuld maar over de wet. Over aansprakelijkheid. En jij was op de plaats delict.\u201d
\u00a0 \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Een maand voordien, in een ooit uitgepolderd dorpje, krap vijftien kilometer ten noorden van de woonplaats van het geboeid orakel, was een vrouw van middelbare leeftijd gevonden. Er was geen sectie nodig om uit te wijzen dat zij verkracht was. Het in afgrijzen vertrokken gezicht liet geen twijfel bestaan over het feit dat de vrouw bewust was van de wurging die zij ondergaan had door de goedkope sjaal die nog om haar schouders gedrapeerd lag. Haar handen lagen gekruist in haar schoot, haar was hing wapperend in de tuin\u2014van een afstandje nog niet zo\u2019n vreselijk tafereel, ware het niet dat zij zo k\u00e9\u00e9k.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 En dat iemand over haar lijf had ge\u00fcrineerd en dat door de wanden van de doorzonwoning heen een hysterische buurvrouw tegen een medewerkster van Slachtofferhulp had geweend en geloeid dat ze nooit vergeten zou hoe de vrouw naar die man gekeken had. \u201cZe is getrouwd! Heeft twee kinderen! En hij\u2014heeft me misschien gezien!\u201d Hoe had de man eruit gezien\u2014huilend omschreef ze een anonieme rug.

II.
Achter \u2019t gaas van het balkon zaten zij in zoele late zomerzon: het maffe meisje en de rare jongen. In de zee van gras onder hen lagen her en der badhanddoeken als kleine vlotjes die voor hen dobberden in de hitte die oktober nog droeg.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Het maffe meisje droeg geen naam en toch ook vele. Ze had zich voorgesteld als Charlotte, als Pauline, als Magda en op andere manieren. Vetrandjes en kleine kinderen, vooral baby\u2019s, verdroeg ze niet. De rare jongen ging door het leven als Frank, maar rook als eender ander mens in de nabije omgeving naar roos en althea\u2014en zou met om het even welke naam zo verzacht gegeurd hebben\u2014het meisje rook ook zo.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De vreemde oude man die soms hun leven binnentrad hield vandaag haar grote teen even vast\u2014een zweem hibiscus\u2014en vestigde zich toen opnieuw in zijn door hek en regulariteit gemarkeerde habitat waar hij met de regelmaat van de klok medicijnen, shag en ananasbavaroise tot zich nam. Met het verdwijnen van de vreemde oude man vervlogen gedachten aan hem zo vlot als de zware Van Nelle die de rare jongen rookte\u2014ze waren altijd blij hem te zien komen en het speet hen nooit wanneer hij ging.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cIk heb een plan,\u201d zei het maffe meisje toen de oude man vertrokken was. \u201cIk heb het getekend, wil je het zien?\u201d
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Op zijn instemmen trok ze een vel uit de lijvige rolkoffer die zij voortdurend met zich meetrok en waarin al haar wereldse bezittingen zaten, en zo nu en dan die van anderen. Ze toonde hem een schools getekend en ingekleurd tableau van een man, een vrouw en een kind, geflankeerd door genummerde planmatigheden die gekenmerkt werden door eenzelfde kinderlijkheid als de tekening zelf: 1. Vind een man. 1a. Bijvoorbeeld op vakantie in de winkel of op straat ze zijn overal 1b. Wel een lieve. 2. Een kind (kinderen is niet moeilijk kinderen krijgt iedereen). 3. Samen wonen in een mooi huis en een tuin. 4. GELUK!!!
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cHet lijkt me een best te realiseren plan,\u201d zei de rare jongen desgevraagd. \u201cEen lieve is belangrijk\u2014en kinderen krijgen is inderdaad niet moeilijk. Altijd lief zijn voor kinderen misschien wel, maar zolang je ze niet tot brakens toe van hun lievelingseten laat eten of dwingt met stront in hun ondergoed naar gymles te gaan, komt het vast alleszins goed. Kinderen zijn solide, veerkrachtig, dat\u2014”
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Gekerm en een toenemend getrippel van voetstappen. Haast onopgemerkt ging het voorbij.

III.
Percentages liegen er niet om: zodra een moord wordt gepleegd en deze niet wordt opgelost binnen 48 uur, is de kans dat de dader definitief gevlogen is, groot. 83% van latere ontsluitingen komen tot stand doordat de dader bekent of een getuige\u2014of medeplichtige\u2014ten langen leste t\u00f3ch naar de politie gaat en praat. Of het nu een drang is in het reine te komen bij God, de Maker of het Zelf, \u00f3f een niet te weerstaan verlangen op te scheppen over de eigen vernietigingskracht: de mens heeft de neiging te bekennen, zonder Kafka\u00ebske enscenering. Hij wist dan ook dat hij dat zou doen.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Hij vertrok naar Amsterdam en zocht toenadering tot een geliefde die hem zou aangeven of beschermen, maar willig-of-niet getuige zou zijn. \u201cIk moest de cirkel doorbreken;\u201d zei hij tot zijn lief in \u00e9\u00e9n van de meer lucide momenten in ruste die ze beleefden, tussen kroeg, sauna en coffeeshop door\u2014in het park, misschien\u2014\u201cdat zei ze me eens tijdens een telefoongesprek. Ik was woedend, op het ziedende af.\u201d Hij ging ter biecht bij de Liefde, sprak over jeugd, schizofrenie, mishandeling en God. Over zijn opsluiting, haast tien jaar v\u00f3\u00f3r hun tocht door de hoofdstad, in een psychiatrische kliniek\u2014hij kende het reilen en zeilen van wet, protocol en regelgeving na tien jaar behandeling en medicatie goed genoeg, vond hij.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Genietend van vrijheid bekende hij het giechelend: \u201cIk heb haar vergiftigd.\u201d \u201cHoe bedoel je?\u201d vroeg zijn geliefde, geschrokken. \u201cMXE. Ik heb methoxetamine in haar thee gegooid. We zaten in een restaurant, ik kreeg ruzie met de serveerster en mijn moeder trok partij voor de serveerster.\u201d \u201cWat een kutwijf,\u201d oordeelde de Liefde.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 In de coffeeshop, zo\u2019n zesendertig uur de tocht in, zou het mis gaan. De tent, waar zij koffie en rookwaar nuttigden, liep vol\u2014terwijl het noenuur nog moest slaan. \u201cIk moet even iets doen,\u201d zei de jongeman, beklom het twintigtal treden van de trap achterin de zaak en stond daarmee op de smalle balustrade die het geheel overzag: een gem\u00ealeerd gezelschap, zo\u2019n vijftiental groot, dat in meer of mindere staat van vervliegende verbazing, desinteresse dan wel gebla- of geamuseerdheid de monoloog onderging die hij schreeuwend over hen uitstortte:
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cMoeder! Medea! Mijn medicamentenroes doet haar bezingen uit droevige keel! Mijn psychiater meent oedipusrexcomplex oorzaak van dit onverkwik\u2019lijk geheel! Hij, onderworpen aan misdaaddeductiedrang der rechercheurs\u2014lange armen der wet\u2014vindt mijn gekwebbel nu preperturberender\u2026\u201d
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Daadwerkelijk gemorrel\u2014het geschreeuw was complexer en vreemder dan men gewend was, zelfs in de hoofdstad. Hij denderde voort: \u201cEr wordt opeens op mijn woorden gelet?! Zij was alleen, wist ik, moedertjesfoezelaar: dinsdag sinds jaar en dag schoonmaakdag was. Toen zij ontwaarde de schizofrenielijder rolde een schreeuw over \u2019t gifgroene gras! Zij werd zijn slachtoffer, kinderontwikkeling leidend tot moedermoord, boete en schuld! Zoonlief, per trein in de Haarlemmermeerpolder, toont haar het wapen: een sjaal. Dan\u2026tumult!\u201d
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Tumult ontstond inderdaad\u2014hij liet zich niet vermurwen, niet door zijn lief die hem trachtte te overreden mee naar beneden, naar buiten, weg van hier te gaan, en niet door de dame achter de bar die zich niet met hem bezighield maar de wijkagente buiten staande had gehouden. Hij ging voort:
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cDrama: in tranen smeekt zij \u2018wees toch redelijk\u2019! Rood reeds haar ogen, de wol, oh zo zacht, definitief leidt tot noodlotsverordening: zij ligt als lijk. Hij\u2026ontbloot haar geslacht, geeft dan zijn oorsprong een dildobehandeling; wil zo voorkomen een daderprofiel dat doet omschrijven een machiavellistische zoon\u2014daar verkrachting hoort niet bij zijn stiel.\u201d
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De wijkagente keek, zag en sprak in haar walkietalkie. Ongehinderd ging hij voort: \u201cHet is volbracht, denkt \u2018ie. Misericordia! Neemt dan haar handen, gekruist op haar dij; gaat in de weer met een nagelriemschoonmaakset\u2014zo komen wouten niet snel naderbij.\u201d
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 De wout van de wijk leek het weinig te interesseren\u2014die postte buiten, waarlangs de Liefde schielijk vertrok, terwijl de shopdame schutterig tafeltjes afging en hij voort ging, voort: \u201cenkel dat moordwapen: culterlumbaalpunctie was zoveel cleaner en beter geweest! Scalpel of mes even onderinstekelijk\u2026echter was hij voor een bloedbad bevreesd; dus \u2019t werd verwurging, met scheerwol-cum-zijdeblend, snel, op een dinsdag, onzichtbaar gewrocht: hij had textiel daartoe, matricidaliter, \u2019s anderendaags bij Miss Etam gekocht!\u201d
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Buiten loeide een busje naderbij zoals hysterische mensen wel doen\u2014net zo dwingend, redeloos en monotoon. Hij schreeuwde voort:
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cCash, had met cash betaald. Don\u2019t leave a paper trail!<\/em> Thuis liggen chipkaart alsook telefoon werkloos te wachten. Het amfetaminegruis bittert zijn keel. Ongenadige zoon, die reeds indachtig de celamplitudetests, handzaam bij \u2019t zoeken naar vreemd DNA, moeder bevlekt met wat soakliniek-bezoek hem kon verstrekken: urine, van, tja\u2026een anoniemblijver.\u201d De juut buiten sprak met twee broeders buiten. De broeders keken, spraken. E\u00e9n van hen haalde een spuitje tevoorschijn. Hij ging voort, hij moest voort:
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cDiepnihilistische zoektocht naar rust, met dit kort ritueel, vond haast een eind door het Dijkbuurtpreventieplan: buurvrouw aanschouwde het ganse taf\u2019reel. Thans…\u201d
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Een korte klim van beide broeders en vier agenten\u2014waar kwamen die zo snel vandaan?\u2014 een naald in het dijbeen na een korte worsteling, en rust, diepe rust, waarmee aan het schouwspel in de coffeeshop, aan de Liefde en de vrijheid inderdaad een abrupt einde kwam. Niemand had meer gehoord dan geschreeuw.\u00a0\u00a0

IV.
Het rare meisje zat weer stil terwijl hij naar de helgroene zee en de haven voor treinen erachter keek\u2014hij wist niet zeker of hij had gesproken of stil was geweest. Toen hij wakker werd in de gecapitonneerde kamer was hij alleen, toen ze hem \u00e8cht wakker lieten worden en spraken over IBS stelde zij zich het eerst aan hem voor als Charlotte. Hij was Frank, zei hij. Nu keek hij naar haar en zag dikke tranen over haar gezicht lopen: vertrokken van intens verdriet.
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u201cIk heb hem niet eens meer vast mogen houden,\u201d bracht ze uit. Frank pakte haar hand en huilde met haar mee. Op een onbestemde plek werd een meer en meer verwarde en geagiteerde onbekende ingelicht over de finesses van het vrijwillig DNA-bevolkingsonderzoek.



-x-

D.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t