{"id":12981,"date":"2019-09-01T09:15:56","date_gmt":"2019-09-01T07:15:56","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=12981"},"modified":"2019-09-01T10:58:07","modified_gmt":"2019-09-01T08:58:07","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-hoe-kan-dat-nou-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/09\/01\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-hoe-kan-dat-nou-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Petra Maria wint de enige echte virtuele – hoe kan dat nou – trofee op pomgedichten"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
stevig juryberaad heeft als resultaat opgeleverd dat PETRA MARIA deze week het goud mag omhangen. een prachtig gedicht – teer als het voorzichtige ochtendlicht van augustus. ‘ dat je de woorden bijna niet durft aan te raken – <\/strong><\/em> \\’zo staat het beschreven in het juryrapport en zo is het ook – petra maria gefeliciteerd.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"
ONDER SLUIERS
VAN BOMEN
<\/strong>
dat ik daar nu aan denk
nu het augustus is

onder een woudreus
waar we geluk schreven

zijn we dat verloren
ligt het bedolven
onder lagen blad

droeg jij niet de liefde
naar mij

zo ver was het toch niet
bedoeld

Petra Maria


ook in september draagt dit gedicht de augustuswoorden neergeschreven door petra maria. een vraag met reikwijdte. hoe is het allemaal mogelijk – een heel heel voorzichtig antwoord op de vraag wordt heel heel aarzelend getracht. maar de dichter weet natuurlijk ook wel dat dat het antwoord niet kan zijn op de vraag naar waar en waarom de liefde verloren ging. heel teder wordt het verlies hier beschreven dat je de woorden bijna niet durft aan te raken – dan vallen ze om. (of dwarrelen ze met de wind mee weg). <\/strong><\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • RIK VAN BOECKEL takken bewaren dit geheim dat nooit openbaar zal zijn <\/li>
  • PETRA MARIA zo ver was het toch niet bedoeld <\/li>
  • FRANS TERKEN wil opheldering<\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"

     
    Wie wint de enige echte virtuele – hoe kan dat nou – trofee op pomgedichten? wellicht zijn er dingen die nog opgehelderd moeten, dingen van de liefde, van voorbij, dingen van verlangen of van toch nog ooit of van zeker wel. we lezen ze graag.
    u kent de regels: de gedichten niet te lang svp \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. <\/em>stuur in <\/em><\/strong>op het u bekende <\/em>gmail.com adres van pomgedichten@ <\/em><\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em>


    nog steeds overal <\/strong>

    hoe kan dat nou
    net zat je nog op een terras
    nu zie ik je weer achter een zwetend raampje
     
    in een amsterdamse tram
    naast remco campert staan
    hoe kan dat nou

    dat de straat weer een gewone straat is
    een terras een gewoon terras
    met uitzicht op wat ik maar voorbij zal noemen
     
    en jij ooit de tram nam die ik ook nam



    pomwolff
     
     
     
     

      <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    De rivier van de tijd
    <\/strong>
    De takken hangen boven de rivier
    ik tel de groene bladeren
    boven de Rio Vouga
    kastanjebomen spiegelen zich
    in de miljoenen jaren

    ik raak de tel kwijt
    mijn leven is zo klein in de tijd
    vlinders vliegen vlijtig langs
    storen zich niet aan mijn gezicht

    ik zet een boom op met onze gedachten
    het leven is een spiegel van de eeuwen
    de hominide sprong uit zachte stromen van de zee der continenten
    \u2018n miljoen jaar terug op aardrijk\u2019s rug

    we schreven nog niet
    met pennen van schors
    takken bewaren dit geheim
    dat nooit openbaar zal zijn.


    Rik van Boeckel
    Rio Vouga
    S\u00e3o Pedro do Sul
    30 augustus 2019



    ‘ het leven is een spiegel van de eeuwen ‘- rik weet ook niet hoe het allemaal gekund heeft – het HOE van de oorsprong zet hem aan het denken en het denken van RIK is meteen ook het dichten. De Rio Vouga haalt \u201cDie Vergangenheit\u201d boven (water). de nietigheid van de mens in een aantal mooie regels gegeven.<\/em><\/strong>
     
    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Opheldering<\/strong>

    Alsof je op twee plaatsen tegelijk kunt zijn
    je ziet jezelf zitten in een spiegel
    in de ogen van de ander verdwaald

    hoe je in een strandstoel aan zee hangt
    en leest van een onweerstaanbaar feest
    waar de vuurwerkvonken vanaf vliegen

    maar je bent daar niet \u2013 noch geweest \u2013
    drijft als een wolk boven het hoofd weg
    naar een binnenstad in het zuidoosten

    in het zwart van een heldere nacht
    brandt daar licht op de plek
    waar je later wel wilt landen

    je trekt het zicht erop naar je toe
    telt de sterren tussen daar en hier
    veert op om dichterbij te komen

    FT 31.08.2019


    \u201cmaar je bent daar niet\u201d – de kernregel in dit gedicht – hoe graag ook gewild – de realiteit snijdt als het ware de dichter van zijn po\u00ebzie af – snijdt dichters  po\u00ebtische droom aan flarden. tussen droom en daad\u2026. wat resteert legt Frans schitterend vast in die twee laatste – in wezen wanhopige – regels:
    (je) telt de sterren tussen daar en hier
    veert op om dichterbij te komen
    <\/strong>

    <\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t