{"id":13063,"date":"2019-09-05T08:59:05","date_gmt":"2019-09-05T06:59:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=13063"},"modified":"2019-09-05T08:59:05","modified_gmt":"2019-09-05T06:59:05","slug":"von-solo-op-deze-donderdag-over-gewillige-vrouwen-tot-het-rubber-verbrand-is-en-de-zon-weer-opgaat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/09\/05\/von-solo-op-deze-donderdag-over-gewillige-vrouwen-tot-het-rubber-verbrand-is-en-de-zon-weer-opgaat\/","title":{"rendered":"VON SOLO op deze donderdag over gewillige vrouwen – “tot het rubber verbrand is en de zon weer opgaat…’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"

Deel 348. Vals sentiment\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/strong>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0

Ergens op Zuid staat er een stoplicht op rood. Over het fietspad haal ik de stilstaande auto\u2019s rechts in. Uit \u00e9\u00e9n van de ruiten klinkt een pompende housebeat van een nummer uit de jaren negentig. Een moment ben ik weer terug in mijn eigen auto uit de jaren negentig. Een volkswagen Polo met een goede stereo-installatie. Linkerhand aan het stuur en rechterhand om de versnellingspook. Mijn bloed stroomt snel en mijn reflexen zijn tot scheermessen gescherpt. De beat drijft de wagen op hoge snelheid de bochten door en ik voel me een hele bink. Het is alsof mij een belofte gedaan wordt. Alsof er ergens een gewillige vrouw naakt met haar benen wijd op me wacht, die als mijn Polo gereden wil worden tot het rubber verbrand is en de zon weer opgaat. Mijn voet drukt het gaspedaal weer diep in. Onoverwinnelijk.

De auto die ergens bij het stoplicht in Zuid staat is van een Japan merk. Klein en versleten. Er zit een man in die misschien tien jaar jonger dan mij is en tien jaar ouder toen wanneer ik in mijn Polo reed. Hij kijkt uitdrukkingsloos voor zich uit tot het licht weer op groen gaat en de auto voor hem gaat rijden. De hele aanblik wekt droefenis op.

Alleen de muziek die uit de auto komt vertelt een ander verhaal. Het licht gaat op groen en de auto rijdt zonder enige levenslust te midden van de andere auto\u2019s door. Niet het geluid van een dikke V8. Het pruttelen van een verkouden koffiezetautomaat met prostaatproblemen. Hoe vaak ik die muziek ook luisterde, nooit lag er als ik thuiskwam een vrouw op me te wachten. Niet zoals de muziek me mezelf onbewust deed beloofde.

Ik denk aan de vier seizoenen van Vivaldi. Hoe dat voelt als je die hoort. Dan is er niets. Er is muziek. Enkel muziek. En dat voelt goed. Er is geen belofte. Geen waarheid of verlangen. Geen teleurstelling of bedrog. Dan denk ik aan een vrouw die voor me ligt. Met haar benen wijd. Er is geen begeleidende housebeat. Geen gevoel van onoverwinnelijkheid of verhevenheid. Wanneer we in elkaar opgaan is er enkel vervulling.
Het leven zit vol valse sentimenten en lege beloftes.

Trap er niet in.


VON SOLO
DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST
www.vonsolo.nl<\/a><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t