{"id":13490,"date":"2019-10-07T17:52:45","date_gmt":"2019-10-07T15:52:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=13490"},"modified":"2019-10-07T18:13:44","modified_gmt":"2019-10-07T16:13:44","slug":"villanella-demonstatie-morgen-op-de-stadhouderskade-amsterdam-jolies-heij-witheet-juryvoorzitter-jeanine-hoedemakers-onder-vuur","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/10\/07\/villanella-demonstatie-morgen-op-de-stadhouderskade-amsterdam-jolies-heij-witheet-juryvoorzitter-jeanine-hoedemakers-onder-vuur\/","title":{"rendered":"VILLANELLA demonstatie morgen op de stadhouderskade amsterdam – JOLIES HEIJ witheet – juryvoorzitter jeanine hoedemakers onder vuur"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
JOLIES witheet – ongeremde opwarming van de aarde – VILLANELLA demonstratie morgen op de stadhouderskade in amsterdam – voor een zuiver po\u00ebtisch klimaat! <\/strong><\/em>

Zo zout heb ik het nog niet gegeten. Soms stuur ik wel eens iets in voor het zondagwedstrijdje op pomgedichten.nl. Je wordt dan onderworpen aan de veelal persoonlijke commentaren van de jury. Dat zij zo, je weet waar je aan begint. Maar deze keer maakte de jury het wel heel erg bont, of beter, spreidde zij haar ondeskundigheid op onbeschaamde wijze tentoon. Ik had mijn gedicht “De gelukkige nostalgicus” ingestuurd, dat een villanella is, een vaste versvorm. De grootsten hebben zich eraan gewaagd, zoals Dylan Thomas met “Do not go gentle into that good night” en Elisabeth Bishop met “One art”. Ik probeerde dat op mijn bescheiden wijze in te vullen. Groot was mijn verbazing toen de webmaster in zijn commentaar refereerde aan de herhalingspo\u00ebzie van Merik van der Torren. Nu weet ik dat Merik pantoums schrijft – ook een vaste versvorm, waarvan de herhaling een wezenlijk bestanddeel vormt. Dat is nou eenmaal de regel van het vers. Je kunt net zo goed een sonnetdichter verwijten te rijmen en in jambes te schrijven. Maar juryvoorzitster Hoedemakers maakte het helemaal bont door mijn villanella godbetert in te korten! Vraagje aan mevrouw: zou u dat ook met een sonnet van Gerrit Achterberg of Ida Gerhardt doen? Ik bedoel maar, een villanella is een vers van 19 regels, daar kan niet aan getornd worden! Maw als een jury blijk geeft van zoveel ondeskundigheid vraag ik me serieus af of het loont om iets in te sturen voor wat voor wedstrijd dan ook. Het minste wat je toch mag verwachten als deelnemer is dat een jury verstand van (po\u00ebzie)zaken heeft.
U kunt het nalezen op <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/10\/04\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-de-grote-of-kleine-belofte-trofee-op-pomgedichten-en-of-waarheen-zou-de-dichter-in-u-naar-willen-terug-gaan\/<\/a><\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

\"\"
De gelukkige nostalgicus<\/strong>

Van oudsher heb ik over mijn schouder gekeken.
Ik oefen het beroep nostalgicus graag uit.
Aan vooruitgang ben ik nog niet bezweken.

Als \u2019t moeilijk werd ben ik naar vroeger tijden uitgeweken.
Ik hou van \u2019t knarsen, \u2019t klepperend en knarsende geluid
\u2013 van oudsher heb ik over mijn schouder gekeken \u2013

van brievenbussen, langspeelplaten, pennestreken
het contactloze is wat mij tegen de borst stuit
aan vooruitgang ben ik nog niet bezweken.

En varend op de zeven zee\u00ebn raak ik steeds niet uitgekeken.
Herinnering als waakhond, als een warme kluit
van oudsher heb ik over mijn schouder gekeken.

In vroeger tijden waren er zoveel gebreken,
maar nu zijn smartphones vlaggen op de modderschuit:
voor die frivoliteit ben ik nog niet geweken.

Ik ben over het hier en nu echt niet te spreken,
bezie de wereld als door een beslagen ruit.
Van oudsher ben \u2018k in tijdmachines neergestreken
aan vooruitgang zou ik maar zijn bezweken.

Jolies Heij

pom:\n ergens doet mij deze po\u00ebzie mij aan de herhalingspo\u00ebzie van merik \ndenken met her en der enige mallotigheden zoals alleen tiefenthal ze \nzou verzinnen. voor wie rijmen leuk vindt. voor mij hoeft dit niet.

jeanine: \u2013>
Jolies Heij
 
\n Een spel met herhalingen. We wandelen mee met de dichter en het doet \nmij als lezer deugd dat zij niet aan de vooruitgang is bezweken.
\nIk heb in cursief willen zetten, waar ik vanaf wil of het net iets \nanders op een andere plek terug wil zien maar ik ben ermee gestopt.  \nHet gedicht gaat gaandeweg wat ten onder aan lichte rijmdwang en een \nherhaling die mooi klinkt maar de rest onvoldoende optilt en dus niet \novertuigt. De boodschap is duidelijk en ik denk echt dat dit gedicht \nsterker kan.  Fijn dat de huidige tijd je niet opvreet.
De gelukkige nostalgicus<\/strong>

Van oudsher heb ik over mijn schouder gekeken.<\/em>
Ik oefen het beroep nostalgicus graag uit.
Aan vooruitgang ben ik nog niet bezweken.

Als \u2019t moeilijk werd ben ik naar vroeger tijden<\/em> uitgeweken.
Ik hou van \u2019t knarsen, \u2019t klepperend en knarsende<\/em> geluid
\u2013 van oudsher heb ik over mijn schouder gekeken \u2013

van brievenbussen, langspeelplaten, pennestreken?<\/em>
het contactloze is wat mij tegen de borst stuit<\/em>
aan vooruitgang ben ik nog niet bezweken.

En varend op de zeven zee\u00ebn raak ik steeds niet uitgekeken.<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\r\n\t\t