{"id":13921,"date":"2019-12-01T06:13:13","date_gmt":"2019-12-01T05:13:13","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=13921"},"modified":"2019-12-01T06:17:52","modified_gmt":"2019-12-01T05:17:52","slug":"anne-borsboom-wint-de-enige-echte-virtuele-ja-vind-je-zelf-nog-maar-eens-terug-hier-in-die-bende-trofee-op-pomgedichten-jolies-heij-zilver-ploos-en-kaatje-wharton-brons","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/12\/01\/anne-borsboom-wint-de-enige-echte-virtuele-ja-vind-je-zelf-nog-maar-eens-terug-hier-in-die-bende-trofee-op-pomgedichten-jolies-heij-zilver-ploos-en-kaatje-wharton-brons\/","title":{"rendered":"ANNE BORSBOOM wint de enige echte virtuele – ja vind je zelf nog maar eens terug hier in die bende – trofee op pomgedichten. JOLIES HEIJ zilver, PLOOS en KAATJE WHARTON brons – (de enige echte virtuele op herhaling – deze week gaan we terug naar 2012)"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
tot januari 2020 vindt u hier enige herhalingen van de enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd op pomgedichten. een decennium lang of langer al doen we elke week hier de zondagochtendwedstrijd \u2013 in de herhaling vele verrassingen, voor de webmaster zeker, wellicht voor de dichters zelf ook, mede een eerbetoon aan de reeds overleden dichters \u2013 we gaan genieten! we doen het kris kras en volkomen willekeurig.<\/em> <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\n ANNE\n BORSBOOM wint de enige echte virtuele – ja vind je zelf nog maar eens terug\n hier in die bende – trofee op pomgedichten. JOLIES HEIJ zilver, PLOOS en\n KAATJE WHARTON brons\n <\/td><\/tr>
Gepost in  2012\/5\/13 8:00:00 (749 keer gelezen)   <\/td><\/tr>
\n ANNE BORSBOOM schrijft in de nacht over de vuile weg\n – pom: 25 – peter 22
\n VON SOLO raakt zichzelf aan de straatstenen nog niet kwijt – peter 5
\n TIEFENTHAL ziet er als een berg tegen op – peter 5
\n MIKE PLATENKAMP in volstrekte harmonie – pom: 5 – peter 8
\n FRANS TERKEN aan het snoeien – pom: 5
\n JOSSE KOK achtervolgt een derriere
\n KATJA BRUNING moet haar huis uit
\n LISAN LAUVENBERG over dichters in amsterdam
\n CAREL BROEKMAN vindt zichzelf terug in de ondergaande zon – peter 10
\n JOLIES HEIJ over onverstoord neuken zonder de loerende blikken van zwarte\n katten met kousen aan – pom: 20 – peter: 20
\n PLOOS plakt memootjes op billen – pom: 10 – peter 15
\n KAATJE WHARTON in eenvoudig mooi – pom: 15 – peter 10
\n JAKO FENNEK ziet in blauwe glazen vazen – pom: 15 – peter 5
\n KEES-JAN SIERHUIS redt het vege lijf – pom: 5
\n MARTIN M AART DE JONG in de markt voor 4400 bruto
\n MAX LEROU kent het klappen van de zweep
\n wedstrijd gesloten.
\n
\n
\n
\n
\n
\n \u2018dat u eindelijk u zelf heb teruggevonden meneer wolluf\u2019 \u2013 de gedenkwaardige\n woorden van bettie gisteren. En? Vond u u zelf wel eens terug? Bij wat, bij\n wie. Dat is me nogal wat \u2013 je zelf terugvinden. Dat mag dan wel wat geweest\n zijn. We zijn benieuwd. Kortom: wie wint de enige echte virtuele – ja vind je\n zelf nog maar eens terug hier in die bende – trofee op pomgedichten? Een\n breed thema.
\n Zo makkelijk is het allemaal niet lieve lezer, maar gelukkig hebben we nog de\n po\u00ebzie. Als je niets vindt vind je daarin altijd nog wel jezelf. Het hoeft\n niet per s\u00e9 filosofisch hoor. En meneer wolluf heb u nog wat in mij gevonden\n vannacht, sprak bettie zojuist vrolijk.
\n Inzenden voor zondag 1100 uur. PETER LE NOBEL<\/a>. de grote\n man achter nationale boekenblog.<\/a> is van de partij als\n juryvoorzitter, zeker als hij er wat van mag vinden. Jury rapport verzekerd.\n gedichten niet te lang tenzij noodzaak.
\n
\n
\n juryvoorzitter en webmaster verdelen ieder weer 100 punten over de ingezonden\n werken. alle inzenders overlaad ik met dank voor zoveel moois.
\n
\n
\n
\n ik heb geen reden
\n er is geen grond
\n j\u00edj laat geen ruimte
\n voor verleden
\n
\n alleen al
\n je bestaan te weten
\n is meer
\n dan ooit in mij bestond
\n
\n ik zag je kijken
\n niemand was ooit dichter bij
\n ik zag je ogen
\n ik zag mij
\n
\n pw
\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n zijn zacht vel laat ik niet versterven
\n aan de kant van deze vuile weg
\n ik maak een haak in de schuur
\n doop zijn voeten in rode wijn
\n koop een ontbijtkoek en aai zijn naaktheid
\n vannacht kleurde de maan vol
\n onder vuurwerkgespetter en champagnegeknal
\n vermengde zich zijn nectar met mijn nonchalance
\n
\n niet dat ik denk dat je om mij geeft
\n of gaf of zal geven
\n niet omdat ik dat nodig vond
\n vind of zal vinden, ik concludeer een egoist
\n iemand die zichzelf te hoog acht
\n die bij nader inzien liever biefstuk bakt
\n en tranen als gewassen glas plast
\n
\n zo voel ik voeten zonder gevoel
\n lippen samentrekken in de tong die verdrinkt
\n en ieder orgasme zal letters doen beven
\n lippen losmaken, gedichten schrijven
\n
\n
\n Anne Borsboom<\/strong>
\n
\n
\n pom:
\n die eerste regel alleen al. En ik ben verloren. Ik weet hoe dit gedicht tot stand\n kwam in de nacht van vrijdag op zaterdag. Rode wijn. Wat een rijkdom.\n Heerlijke albert heijn ingredienten gemixd met de abstracties waarbinnen anne\n nu eenmaal altijd gaat, beweegt, leeft. Ik laat hem toch maar niet gaan \u2013\n strofe een \u2013 veel zaaks is het (hij) niet \u2013 strofe twee \u2013 maar ja je wil toch\n ook nog weleens een orgasme \u2013 strofe drie. Zo vrouweljk ook dit gedicht en\n wat er in een vrouwenhoofd om gaat. De man tot instrumentarium terug\n gebracht. Een leuk speeltje in de schuur. Na de ontbijtkoek laat anne de\n biefstuk liever voor hem. Gedichten schrijven het betere werk. Tranen als\n gewassen glas plassend. Ja zo zet je iemand wel even weg.
\n
\n ploos:
\n Wolff, Borsbooms gedicht is tot nu toe favoriet voor mij. Niet dat ik wil\n mee-recenseren hoor, maar je kent me: ik kan het niet voor me houden. Het is\n namelijk buitengewoon.
\n PSt Mooi vond ik ook dat van jou (“ik heb geen reden” enz.). Als je\n “j\u00edj” vervangt door “je”, wordt het –paradoxaal genoeg–\n veel krachtiger.
\n PPSt Ik denk niet dat Von Solo zijn vrouw vergelijkt met een olifant, maar\n zichzelf. Zij is –zoals ik het lees– de porseleinkast.
\n PPPSt Onlangs overgegaan op achternamen. Fortuyn is intussen Pim, Van der\n Sloot is allang Joran: ik stop ermee. Achternamen. Rugnummers!
\n
\n peter: Met die haak in de schuur moet ik denken aan die eland die twee mannen\n in de roman \u2018blindgangers\u2019 aanreden. Een van hen, een arts, besloot de eland\n te villen voor het diner. De hele sfeer van vertwijfeld zoeken in deze roman\n van Joke Hermsen zie ik nu samengebald in dit gedicht. <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n En ik maar proberen mezelf voortdurend kwijt te raken. Aan de straatstenen\n nog niet!<\/em>
\n
\n
\n De gevoelige
\n
\n Daal af in de diepte
\n Tot ik mezelf verlies
\n Het verschil verdwijnt
\n Tussen schunnig en kies
\n
\n Zweef in een wereld
\n Die los van deze staat
\n Ervaar diepe liefde
\n Vernietigende haat
\n
\n Dan komt de connectie met de realiteit weer terug
\n De gnoom grijnst vanaf m\u2019n rug
\n Fluistert me toe
\n Dat ik stout was
\n Maar nu wil slapen
\n Want ik ben moe
\n
\n De engel huilt
\n De engel grient
\n En de engel vloekt
\n Versmelten tot 1 ik
\n Die in het duister zijn weg zoekt
\n Blijft zoeken
\n
\n Op de tast
\n Als een olifant in een porseleinkast
\n
\n
\n VON SOLO
\n www.youtube.com\/vonsolo010<\/a>
\n
\n pom: nou dat zal ze prettig vinden om olifant genoemd te worden. HERSTEL:\n om een olifnt op bezoek te krijgen. Een beetje te uitgesproken vermoed ik dat\n peter le nobel gaat opmerken. Waar von solo normaal gesproken de humor het\n werk laat doen is deze hier afwezig en dan resteert er niet heel veel meer\n dan zeg maar de beschrijving van 14 cm ontsluiting door een vrouw die aan het\n bevallen is. In het beschrijven van wat een individu voelt huist niet altijd\n een mooi poeziekindje.
\n
\n peter: De laatste regel \u2018schunnig en kies\u2019 in de eerste strofe detoneert met\n de sfeer in de rest van het gedicht. Hier wordt serieus een proces\n beschreven. De \u2018gnoom\u2019 vind ik net wat te clich\u00e9, maar de engel in drie\n verschillende gemoedstoestanden vind ik wel meer origineel. Ik stel de mens\n ook meer als een Jeroen Bosch-achtig wezentje voor: een duiveltje met\n engelenvleugels… Of een engeltje met hoorntjes… Wellicht is de\n beschrijving van het proces net iets te uitgesproken.
\n <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n Overstekende storm
\n
\n Vandaag heeft de beklimming
\n van de Kunstberg niet plaats gevonden.
\n Je doet het te voet
\n daar de berg gesloten is en toch
\n een col vormt buiten categorie.
\n
\n Immers, ter hoogte van het koninklijk park,
\n een duistere vlek tussen het koninklijk paleis
\n en het paleis der natie,
\n heeft een korte zandstorm
\n zwaar gewoed en me verrast.
\n
\n De Kunstberg en ik
\n vielen uit het zicht.
\n
\n
\n —
\n marc tiefenthal
\n dichter essayist \/ po\u00e8te essayiste
\n Temse
\n blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)
\n
\n
\n pom: de buiten categorie regel is een mooie. De kunst in de verdrukking\n begrijp ik. Dan maar een gedicht moet de tief gedacht hebben. Een sympathiek\n gedicht.
\n
\n peter: Op zich aardig, maar afstandelijk geschreven. Ik vraag me nu \u00fcberhaupt\n af of binnen het thema \u2018vinden\u2019 symboliek in gedichten passen. De symbolen\n cre\u00eberen zoveel afstand dat je er niet dichtbij komt. <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n aan de oever van de harmonie
\n
\n zou een antwoord in de wind
\n een opluchting, een verschil
\n als de kransslagader van een toon
\n als het timbre van vluchtig aanraken
\n te ontkennen zijn
\n
\n zou de golf die een dorp verwoest
\n bekend zijn met het fenomeen ramptoerisme
\n en de bewaker van het volk
\n met de mogelijkheden van een brein
\n
\n zou jij
\n mij nog herkennen
\n als ik mij zelf ben ontstegen
\n
\n na een verre reis
\n
\n in de handen van een visser
\n die me zijn nachtvangst toont
\n
\n in de ogen van een passant
\n
\n in de verandering van
\n majeur naar mineur vind ik mij
\n
\n ik zou misschien een oude plaat opzetten
\n een grappig hoedje, een dood moment
\n je zou grapjes kunnen maken over akkoorden
\n zeggen dat ik bruin ben, mij kussen
\n
\n aan de oever van de harmonie
\n waar ik stop met zoeken
\n
\n
\n mp
\n
\n
\n pom:
\n ja het is de melancholie die weer eens plaats krijgt in het poeziewerk van\n mike platenkamp. Hij wordt daar steeds beter in om het parlando te laten\n zijn. Achteloos bijna als een achteloos opgezet hoedje. Kolere woord verder\n harmonie. Hoe verzin je het. Eerste strofe hoeft voor mij niet maar dan wordt\n het mooier en mooier.
\n
\n peter: zou jij \/ mij nog herkennen \/ als ik mij zelf ben ontstegen \/ na een\n verre reis \/ in de handen van een visser \/ die me zijn nachtvangst toont
\n Dit zijn de pareltjes in de oester. Symbolen cre\u00ebren afstand, maar metaforen\n duidelijk niet. De eerste twee strofen zijn net iets te groots beschreven,\n waardoor zelfs met metaforen afstand wordt geschapen. Hou de boel klein, als\n je het vinden wil.
\n <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n Tussen het snoeihout
\n
\n
\n Hoe ik de halve stad doorkruiste
\n stak nog een kaars op in de kerk
\n de overvolle terrassen afstruinde
\n in alle ogen de juiste zocht
\n
\n de eerlijkste die ik dacht
\n te vinden maar wie
\n
\n tot ik achter in je tuin belandde
\n waar jij tussen het snoeihout
\n verscholen de jonge loten suste
\n
\n ik verwilderd je lippen bluste
\n de heerlijkste tenminste
\n voor een paar minuten po\u00ebzie
\n
\n
\n Frans Terken 12052012
\n
\n
\n pom: hartstocht van de dichter die waarschijnlijk in de tuin bezig was\n vandaag. Achter elke struik een vrouw ziet. Zoenen voor wat po\u00ebzie dat is een\n heerlijke gedachte. Maar ja. In een tuin past meestal maar een vrouw. En dat\n is het begin van het einde. Overal brandnetels, beesten die steken,\n kwaadwoekerende mossen. Maar dan toch deze heerlijke gedachte die er mag zijn\n voor 12 regels poezie.
\n
\n peter: De heerlijkste lippen voor een paar minuten po\u00ebzie. Die vond ik\n aardig.
\n <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n Globetrotter
\n
\n
\n ik achtervolg een derri\u00e8re
\n tot deze zich ontbloot
\n en ik in het zachte vlees
\n een zwerfblik gadesla
\n
\n ik duik steeds in de grachten
\n maar riek naar de riolen
\n ze vinden mij gehavend terug
\n in natte krantenkoppen
\n
\n soms tussen slierten zeewier
\n dan ben ik afgedreven
\n
\n
\n Josse Kok
\n
\n
\n pom: ik kan hier weinig mee. Eigenlijk niks. Niet het sterkste gedicht dat\n ik van josse mocht lezen. Gehavend teruggevonden in natte krantenkoppen. Dat\n is een mooie regel \u2013 nu het gedicht nog.
\n
\n
\n peter: Ik denk de beschrijving van een paling… <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n Het oude huis
\n
\n
\n Straks moet ik mijn biezen pakken
\n en mijn oude huis verlaten.
\n Verf noch hamer kan mij baten.
\n Het telt te veel ongemakken.
\n
\n Door de kieren
\n trekt de koude.
\n Dat doet oude
\n stramme spieren
\n weinig goed.
\n
\n Spanten kermen.
\n Het huis is vervuild.
\n Wind die in de schoorsteen huilt
\n wentelt klonters bloed.
\n Vlooien zwermen
\n door de gang.
\n Het behang
\n hangt in vellen
\n aan de kaken.
\n
\n Botten kraken.
\n Pezen scheuren.
\n Kwade gezwellen
\n kloppen en kwellen.
\n Loshangende deuren
\n rammelen, piepen
\n zeuren en griepen
\n over hun pijnen.
\n Balken, kozijnen
\n zijn krom van de jicht:
\n onderhoud is daar
\n nooit aan verricht.
\n
\n Ik bewoonde ’t heel mijn leven
\n zonder er ooit een cent voor te geven.
\n Het huis is slecht
\n een slechte eter.
\n Dokter zegt
\n ’t wordt nooit meer beter.
\n
\n Maar ik ben er aan gehecht.
\n Nu, door ouderdom geplaagd
\n word ik uit mijn huis gejaagd.
\n
\n Dominee komt met me praten.
\n Ik heb geen weet van god noch gebod.
\n Ik moet mijn oude krot verlaten.
\n Is dat niet te veel gevraagd?
\n
\n
\n Katja Bruning
\n
\n pom: het rijmt. Verder moet ik toch de regel hier herhalen: gedichten niet\n te lang tenzij noodzaak. Wat voor de een noodzaak is is het voor de ander\n niet natuurlijk. Maar rijmen is geen noodzaak lijkt me.
\n
\n peter: Een hele opsomming… dan verwacht ik: nu gaat er iets gebeuren, maar\n dan blijft de situatie statisch.
\n <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n Dichters in Amsterdam
\n
\n Bij het scheiden van de nacht
\n zwermen wij uit elkaar
\n na een innig samenzijn.
\n
\n Het laatste woord is nu aan mij,
\n vind me dan op het randje
\n van de muziek tussen de woorden
\n
\n uit nood geboren,
\n vergeet ze, vereer elkaar
\n met een glimlach, steek over.
\n
\n
\n \u00a9Lisan Lauvenberg
\n 2000 +- 2012
\n
\n pom: begrijp er niets van. Maar dat ligt aan mij. Bij het scheiden van de\n nacht \u2013 waarom zou je dan uit elkaar gaan \u2013 als het samenzijn zo innig was.\n Het is vroeg er zijn vogeltjes, we waren uren heel innig. Nou dan is er maar\n een weg hoor. De weg naar het bed zou ik zeggen, desnoods een bankje in de\n kamer.
\n Het laatste woord is: vind me. Ik zou je wel vinden lisan. Nee de logika\n wordt hier met voeten getreden.
\n
\n peter: Tsja, alles is liefde. En dan? Hoe nu verder? <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n ..en verder zul je Mei niet horen.
\n
\n Ik weet niet wat het is maar ik geloof
\n er niet zo in in zingeving materieel besef
\n in groei in steeds opnieuw beginnen nee
\n ik geloof niet in het goede van de schepping
\n niet als je daar een bijbel bij nodig hebt om
\n in jezelf te geloven middels wat dan ook
\n de politiek het voetbal niets helpt er nog
\n aan en ook de po\u00ebzie niet ik geloof alleen
\n dat alles is en dat ik niets begrijp dat je je zelf
\n terug kunt vinden in de ondergaande zon
\n het fluiten van de vogels het sluiten van
\n een raam en dat je dan heel zacht daar
\n Mei kunt horen uit de mond van Gorter
\n en dat ik daar stil bij sta en ben gevonden
\n als een kluisteraar verbonden aan woorden
\n seizoenen en stromen van bloemen.
\n
\n
\n Carel Broekman, mei 2012
\n
\n pom:
\n een gedicht met daarin het woord zingeving is geen gedicht. Een gedicht met\n daarin de woorden zingeving en schepping is een pamflet.
\n En gorter is allang dood. Die staat niet bij het raam. Ik denk dat martin\n aart de jong te veel gezopen heeft en daarom in de war is met zijn eigen\n naam.
\n Stromen van bloemen heeft nog wel wat. Maar dan hebben we het wel gehad. Het\n is de eo in de arena.
\n
\n peter: Ik vind het een mooie parodie op Mei, nuchter beschouwd. <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n Eden
\n
\n We kochten een eiland
\n om aan te harken en een zekere
\n orde in de chaos te scheppen
\n met een huis en een kerk
\n
\n en een haven om aan te leggen.
\n Er wordt in blauwe handen
\n geblazen, de herberg gaat
\n voor de zondagsrust dicht
\n
\n een baken is in de zee gezet.
\n Rond middernacht het onverstoorde
\n neuken zonder de loerende
\n blikken van katten met zwarte kousen
\n
\n over de kop. Maar in alles
\n komt de klad. De havenmeester
\n vindt geen kwartier. De vuurtorenwachter
\n stort dood neer, in de herberg
\n
\n raakt de drank op. Kinderlijfjes
\n in de tuin opgegraven, alleen
\n de kerk staat als een huis. Ons
\n paradijs opgegeten door een zwarte meeuw.
\n
\n Jolies Heij
\n
\n pom:
\n een compleet gedicht. Een goede aankoop inclusief de kinderlijkjes \u2013 die kun\n je wel vermoeden bij de kerk. Ja een mooie zondagochtendopening op moederdag.\n Kinderlijkjes. Heerlijk neuken ook zo zonder dat geloer. De zwarte kousen\n wereld niet nadrukkelijk aangedragen. parlando mooi als een platenkamp\n geleerd heeft te schrijven deze heij. deze is helemaal maar dan ook helemaal\n geslaagd. Gewoon zin om me in te kopen opdat eiland. een triootje op de koop\n toe.
\n
\n peter: De toon en de sobere, maar krachtige beelden doen het gedicht staan\n als een huis, waarin alles instort. Uitstekend.
\n <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n memo
\n
\n
\n memootjes
\n zakelijk
\n pragmatisch kris en kras de kattebellen
\n notities
\n overal op koelkast en op vriezer
\n op deuren tassen ramen spiegels
\n op armen benen billen
\n wat je wil houden
\n kan op het lijf geschreven
\n
\n wat moet ik doen wat moet ik blijven weten hoe
\n waar haalt de tijd
\n de tijd vandaan en
\n mij niet in
\n hier word ik moe
\n verliezer
\n
\n memorandum
\n zo rustiger dat woord
\n wat geweten
\n dan gedaan moet worden
\n als het ware teder
\n tijdgenegeerd
\n vaart minderen
\n wit in regels
\n geschreven met een vogelveder
\n
\n vulpennen drogen vergeten
\n uit
\n
\n
\n Ploos
\n
\n pom:
\n
\n de onrust toegewerkt en uit laten werken naar en in de rust van die prachtige\n laatste regel. ‘vulpennen drogen vergeten
\n uit’ \u2013 alleen al om deze regel hoor je hier te komen en te lezen. We hebben\n er elke week wel een. Al die gele papiertjes in huize ploos nemen we wel er\n op de koop toe bij. Veel woorden om die nerveuze vrouwen in gele papiertjes\n te vangen in hun schijnzekerheden. Alsof als je wat vergeet de wereld zou\n vergaan. De wereld vergaat echt wel ook zonder geel papiertje of met geel\n papiertje. Het maakt niet uit. Er moet al een moederdag zijn voor moeders dat\n ze niet vergeten dat ze moeder zijn. Bij de konijnen af is het.
\n
\n Op moederbillen moeten maar gele stickers geplakt met het woord moeder erop dat\n lijkt me wel wat. Dank je wel voor de tip ploos. En ja laat ik eerlijk zijn\n ik maak toch als je het niet erg vindt onderscheid tussen jonge billen en\n oude billen. Dat heeft niet zozeer met die billen te maken maar met de rest\n eromheen. Op oude billen worden wel prachtige regels geschreven, dat dan weer\n wel – de regel van de dag:
\n
\n ‘vulpennen drogen vergeten
\n uit’
\n
\n peter: Mooi onderscheid tussen \u2018memootjes\u2019 en \u2018memorandum\u2019. Normaal gesproken\n word ik altijd wantrouwig van druk volgeschreven zinnen, maar gaandeweg begon\n het mij te bekoren: in de eerste strofe komt alles bij elkaar in \u2018…op het\n lijf geschreven\u2019. Het tempo gaat dan dalen, de dichter weet de\n koortsachtigheid dus gedoseerd toe te passen, en zet er een mooie punt\n achter. Je ziet de structuur, wellicht wat rationalistisch, maar door de\n schrijfstijl word je toch meegevoerd.<\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n elke stad die ik ooit zag
\n heeft een stuk van mij genomen
\n of gekregen gratis en voor niets
\n
\n elk dorp dat ik bezocht
\n in de vroege ochtenduren
\n nam dan weer wat anders mee
\n
\n elk pad dat mij gekruisd heeft
\n elke berg die ik beklom
\n leidden naar een dieper dal tot
\n
\n ik niet meer reizen kon
\n daar ik ergens onderweg
\n ook mijzelf verloren ben
\n
\n
\n Kaatje Wharton
\n
\n
\n pom: ja rawiewaardige woorden, de weemoed drijft op eenvoud en we drijven\n mee \u2013 zo is dit geschreven. Zo is dit te lezen. Boven alles loert de afgrond\n je tegemoet. Uiteindelijk gaat alles over \u2013 voorbij.
\n
\n peter: Op zich een origineel beeld hoe iemand volkomen leeggezogen en\n verminkt niet meer verder kan reizen. Ik denk dat de symbolen hier weer\n teveel afstand scheppen in het kader van het thema \u2018vinden\u2019. <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n Geheiligd ijs hier. Een gure wind, verders blauw en zonnig weer.
\n Mijn bijdrage voor de virtuele.
\n Groet aan Bettie en de andere lieven.
\n <\/em>
\n
\n
\n vluchtig
\n
\n
\n steriel de ruimte hier
\n de dingen rechter dan de muren
\n alleen de vruchten
\n op de tafel buigen krom
\n
\n ik zoek mezelf
\n zie in het blauw van glazen vazen
\n vluchtig
\n schimmen voortbewegen
\n
\n zou het kunnen
\n dat een ervan de mijne is
\n
\n
\n jako fennek
\n
\n
\n pom: in dezelfde eenvoud als kaatje lezen we jako fennek hier terug. als\n de dichter niet jaagt op tromgeroffel en slingers verstilt de taal in\n zeggenschap. in contemplatie zoals je woorden om een vaas kunt laten zijn\n zonder veel op te schrijven. zoals je ook altijd maar een schim van jezelf\n kunt zien.
\n
\n peter: Een klein en rustig beeld, maar na een keer lezen weet je het ook.\n Misschien weer net te klein. Zouden we de inzendingen hier bundelen, dan zou\n dit een mooie afwisseling zijn. <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n Dit is slechts het begin
\n
\n De start van alles achter het onverwachte
\n Is de gedachte dat vonken uit een vuur
\n Langzaam stijgen tot in het zwart der nacht
\n
\n Als al het andere verstilt
\n Red ik het vege lijf van zwijgen
\n Zoals de waanzinnige zou schrijven
\n
\n Dof-roffel en donder
\n Het wiel van hervinden
\n Herpakken, verhinken, herhalen
\n
\n
\n Kees-Jan Sierhuis
\n
\n pom:
\n onheilspellende abstracties als attracties gepresenteerd. Er staat ons wat te\n wachten. De onheilsprofeet komt even langs. De eerste 2 strofen zijn de\n sterksten. Daarna verwacht ik een universum, een universeel gedicht waarin we\n allemaal ten onder gaan. Het einde der tijden. Dat einde blijft uit. Jammer.
\n
\n
\n peter: Wie richting heelal wordt afgeschoten zal zich nooit meer vinden.<\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n 4400 euro bruto
\n
\n
\n een dag waarop ik binnen blijf
\n papier verfrommel nergens
\n krijg ik vat op en ik trommel
\n ritmes op de asbak tot mijn
\n
\n spijt is het vandaag gesloten
\n over en uit gesproken nee
\n ik dicht niet meer ik spring
\n van torens naar beneden
\n
\n zal me in driedelig maatpak
\n kleden als het moet zodat
\n het lijkt alsof ik dichter ben
\n
\n dan ooit. Ik voel me als
\n herboren solliciteer naar
\n vaste banen op kantoren.
\n
\n
\n Martin M Aart de Jong
\n
\n
\n pom:
\n
\n martin kiest dan toch maar liever voor de dood van een kantoorbaan, een goed\n geregeld leven. 4400 bruto is drie duizend netto ongeveer. Daarbij is het\n goed om dood te zijn. Dat lijkt de boodschap. Diep verscholen achter de\n woorden klinkt wat weemoedige midlife muziek. Ach ja zo klinken de vrije\n geluiden ook op de vpro tv op zondagochtend. Er zullen altijd mensen zijn die\n in zich zelf OPGAAN.
\n
\n peter: Het is een bekend dilemma, vaak beschreven. Hier net te uitgesproken. <\/em>
\n
\n
\n
\n
\n
\n nader tot mij
\n
\n de dichter
\n die mij aansprak
\n maakte in een klap
\n een eind aan het feest
\n dat ik gaf ter ere van zijn
\n eerder aangekondigd overlijden
\n
\n ml
\n
\n
\n pom:
\n de vorm ook mooi. Steeds iets verder reiken de woorden. Wat een agressie toch\n om max heen. Organiseert hij iets feestelijks krijgt HIJ de deksel weer op\n zijn neus. Het zit ook nooit mee.
\n Wie goed doe goed ontmoet. Max mag het maar niet ervaren.
\n
\n peter: Een leuke eenhapscracker.
\n
\n <\/em>\n <\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\r\n\t\t