{"id":13968,"date":"2019-12-08T06:58:47","date_gmt":"2019-12-08T05:58:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=13968"},"modified":"2019-12-08T06:58:49","modified_gmt":"2019-12-08T05:58:49","slug":"ditmar-bakker-en-max-lerou-winnen-de-enige-echte-virtuele-eerst-een-selfie-en-dan-sterven-trofee-op-pomgedichten-frans-terken-brons-de-enige-echte-virtuele-in-herhaling-en-terug-naar-2014","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/12\/08\/ditmar-bakker-en-max-lerou-winnen-de-enige-echte-virtuele-eerst-een-selfie-en-dan-sterven-trofee-op-pomgedichten-frans-terken-brons-de-enige-echte-virtuele-in-herhaling-en-terug-naar-2014\/","title":{"rendered":"DITMAR BAKKER en MAX LEROU winnen de enige echte virtuele – eerst een selfie en dan sterven- trofee op pomgedichten – FRANS TERKEN brons – de enige echte virtuele in herhaling en terug naar 2014"},"content":{"rendered":"\n
\"\"



De vrouw gooit ferm de handdoek in de ring
Van het basin, en wast haar handen schoon,
Zoals het haar de week ervoor verging:
Het ritueel is haar al lang gewoon.

En zij h\u00e1d niet gehoopt op groot vertoon
Of zwakke glinster van een hebbeding,
Niet op het dragen van een doornenkroon
Of intellect (als zij ter rebbe ging).

Haar moeder was haar eerder voorgegaan,
Haar dochter was niet teer en niet fragiel.
Op het planchet zag zij haar redding staan:

Zij nam een teug van bitter chloorethyl,
Keek toen haar beelt’nis in de spiegel aan,
Poetste die schoon, en God hebbe haar ziel.


Ditmar Bakker


pom: wie zo dichten kan heeft niet te klagen. Zo kan ik god in een gedicht op een zondagochtend hebben. Ditmar Bakker is de meest onderschatte dichter in onze lage landen. Zoveel bombast durfde zelfs gerard reve niet aan. Wie aan de chloorethyl gaat verdient een waardig en groots opgezet gedicht, zal het een sonnet zijn. Ditmar Bakker is een invoelende dichter, ze sterven als bosjes om hem heen, maar ongemerkt nooit. Wie groots wil sterven en vereeuwigd bestel een gedicht bij ditmar bakker. Wel even doodgaan hoor, niet vergeten.


erwin: De vrouw gooit ferm de handdoek in de ring
Ik heb oprecht geprobeerd dit serieus te lezen, maar schoot steeds in de lach. Dat verschijnsel was nog redelijk beheersbaar bij \u2018h\u00e1d\u2019, maar nam orgastisch koffiespuitende vormen aan bij \u2018doornenkroon\u2019 en \u2018(als zij ter rebbe ging)\u2019. Die haakjes! Bij \u2018haar dochter was niet teer en niet fragiel\u2019 (hi-la-risch) was ik ervan overtuigd dat dit een briljante parodie op een gedicht is. En dat was nog voordat ik doorhad dat dit rijmt op chloorethyl. Een instant klassieker.

<\/em> <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
DITMAR\n BAKKER en MAX LEROU winnen de enige echte virtuele – eerst een selfie \nen dan sterven- trofee op pomgedichten – FRANS TERKEN brons<\/td><\/tr>
Gepost door Pom Wolff<\/a> op 2014\/5\/25 9:00:00 (803 keer gelezen) <\/td><\/tr>
RONALD M OFFERMAN – als de dag van toen – pom: 10 erwin: 10

CHATFANT – en een selfie

FRANS TERKEN met een zelfbeeld – pom: 20 erwin: 10

YVONNE VAN DER HAVEN sterfelijk

AMANDA MALINKA niets

DITMAR BAKKER bitter – pom: 35 erwin: 30

ELLO CUYPERS wil opgediend

YVONNE KOENDERMAN op de valreep

JOOP KOMEN eerste keer

MAX LEROU in marken – pom: 35 erwin: 30

MARC TIEFENTHAL in koude streken

CARTOUCHE over een grensgeval

GER BELMER over de vecht heen

ANKE LABRIE bewogen erwin 10

HELENA DE CLERCQ zalig sterven erwin: 10



wedstrijd\n is gesloten. er zal toch niets met jako fennek zijn. die sluit meestal \nde rij. dank jullie wel voor het enthousiasme. voorzitter vogelezang kan\n maar niet uit over het gedicht van ditmar bakker: ‘Het kan echt niet, \ndat gedicht.’- zo banjert hij door het redactielokaal. <\/em>




(met dank aan Delia Bremer – http:\/\/home.planet.nl\/~delia\/<\/a> voor deze foto)<\/em>


Wie wint de enige echte virtuele – eerst een selfie en dan sterven- trofee op pomgedichten?
We\n hebben het thema dood al weer te lang veronachtzaamd lieve lezer. Met \neen beetje pech bent u ons al ontvallen of staat magere hein dit \nweekend op uw deurmatje. sterven prima maar dan wel graag na zondag \n1100 uur, sluitingstijd van deze wedstrijd. U mag deze week hier met de \ndood als uw onontkoombare en trouwe metgezel alle kanten uit. uw eigen \nvergankelijkheid mag vooropgesteld. Maar als u liever, beleefd als u \nbent, \u2018de ander\u2019 eerst wil laten gaan, ook goed hoor. Laten we de dood \nmaar eens doodgewoon laten zijn \u2013 en een keer ontdaan van verdriet. En \nach, nou ja ok, als u echt ontdaan bent van verdriet \u2013 mag u dat ook \nschrijven. Met de taal kunnen we alle kanten op, met de dood is het niet\n anders. dood is taal.
de dichter ERWIN VOGELEZANG – http:\/\/www.erwinv.net\/<\/a>\n – is deze week onze gewaardeerde juryvoorzitter \u2013 juryvoorzitter en \nwebmaster verdelen ieder 100 punten over de ingezonden werken. Gedichten\n niet te lang tenzij noodzaak, de commentaren als altijd verzekerd. \nInsturen voor zondag 1100 uur.


voorbij <\/strong>

in het nagelaten gezicht
moet gisteren
nog wakker worden

de laatste schreeuw
in stand gehouden
en zon alsof het maart is

haar hele klimop nog gekapt


pw





selfie: Ronald M.Offerman<\/em>


Toen <\/strong>


We wisten nog niet wat vroeger was
Op de selfies die we foto\u2019s noemden
De dood zou nog heel lang wachten
We konden nog onbezorgd lachen

Al lijkt het nu of ik in je ogen van toen
De dood al zie naderen
Alsof je toen al pijn voelde
Je al een beetje stierf in mijn armen


Ronald M.Offerman
Amsterdam 23-05-2013


pom:\n Mysterieuze eerste regel en een mooie. We wisten het toen niet. is de \nuitkomst van lang nadenken \u2013 in de titel al gegeven. Dat ze de dood in \nde ogen droeg al is niet echt geloofwaardig. die valse blik waarmee je \nme later belazerde sprak al boekdelen ligt meer voor de hand. Hoe dan \nook: om die prachtige eerste regel had ik dit gedicht niet willen \nmissen.


erwin: Toen
Tranentrekker in klare taal. \nHerkenbaarheid gegarandeerd, want iedereen zal wel eens op deze manier \nnaar oude foto\u2019s kijken. De eerste twee regels vind ik wel fijn, maar \ndaarna voel je het einde (ook van het gedicht) wel erg nadrukkelijk \nnaderen. Als regels 3 en (vooral) 4 obligater zijn dan de lauwe koffie \nna de uitvaart waar dit gedicht wordt voorgelezen, doen 5 en 6 dienst \nals het eveneens onvermijdelijke plakje kleefcake. De slotregels wrijven\n het er, toegegeven, nog wel even goed in.




<\/em>






Selfie<\/strong>

Ik zal sterven
dat staat vast
maar ik stuur eerst
mijn zelfportret
zorg dat je
daar op past.

In jou schrijf ik
mijn ogen
waardoor je wereld ziet
bied daarmee mededogen
word trooster van verdriet

Ook geef ik jou mijn benen
ren dus het leven door
je hebt mijn snelle genen
dus loop jij altijd voor.

Kijk hier
daar staan mijn liedjes
ik zing ze even voor
en oefen de accoorden
dan zingt het eeuwen door.

Ik maakte jou mijn selfie
je lijkt echt veel op mij
mijn foto ging verloren,
maar blijf door jou erbij.


J.C.
Chatfant



pom:\n na de eerste strofe schiet dit gedicht volledig maar dan ook volledig \nuit de bocht. Een aardige gedachte uit een eerste strofe zo volledig \nleeggeknepen en uitgemolken dat zie je niet vaak. Hier gebeuren zaken \nwaar je niet meer bij wilt zijn. Ik wil geen troosters van verdriet in \neen gedicht, geen cadeau gegeven benen, ook geen liedjes van chatfant \ndie EEUWIG voortrazen. Rammelrijm in de laatste strofe verstoort het \nleuke idee in dit gedicht. Een beetje minder ego graag.


erwin: Selfie
Ik\n Fosburyflop atletisch over de taalfoutjes heen en allitereer dat we \nthans traditioneel tearjerkertje twee te pakken hebben. Waarom strofe 1 \nzo sterk afwijkt, weet ik niet, maar het kinderlijke ritme van strofe 2+\n vind ik irritant. In combinatie met het stichtelijke toontje (het \nMoezelwalsje \u2018bied\/daar\/mee me\/de\/do\/gen\u2019) waan ik me aan een formica \nkeukentafel, omringd door goedbedoelde tegelwijsheden. Het zingt vlotjes\n weg bij een valse bingo.

<\/em>






Dag Pom,
Eerst zien, dan gaan, zoals het bij een zondagthema past.
Groeten, Frans<\/em>



Zelfbeeld<\/strong>


Zoals de dood vandaag in je ogen
kijkt en jij brutaal zegt wacht nog even
ik zet coma uit het hoofd de voeten
gewoon weer vrolijk neer op de vloer

en zie hoe levendig mijn dansen
gespiegeld in het zwart van jouw lens
niet de kramp in de wangen de strijd van
laatste dagen op een ingevallen gezicht

hoe dat beeld bevriest
binnen een rechthoek de randen
van het gat waarin je slaapt
tot je vervaagt

maar nog even niet


Frans Terken 23052014


pom:\n misschien de laatste regel hier net niet doen. De hoe vorm past hier \ngoed. In en ademtocht wordt een eerbetoon neergezet, een laatste \nopleving voor een onontkoombaar einde. Zoals het gaat ja. Overtuigend \nbeschreven. Als het dan toch moet dan maar dansend als deze woorden.


erwin: Zelfbeeld
Enjambement\n moet wel iets toevoegen, vind ik. Als je afbreekt bij \u2018ogen\u2019 verwacht \nik dat er minimaal een \u2018gluurt\u2019, \u2018ontwaakt\u2019, \u2018rochelt\u2019 of \u2018tapdanst\u2019 \nvolgt. Alles behalve \u2018kijkt\u2019 dus. De tweede strofe komt een beetje \nrommelig (onaf?) en gezwollen po\u00ebtisch over (\u2018gespiegeld in het zwart \nvan jouw lens\u2019), waarbij ik me afvraag of (1) iemand in coma kramp in de\n wangen kan hebben en (2) of het nog wel een selfie is als een ander de \nlens hanteert. Pas bij \u2018het gat waarin je slaapt\u2019 ontwaak ik even uit \nmijn coma. Dat zinnetje is best mooi. Mooi genoeg om niet alleen als \ntitel dienst te doen, maar misschien ook om als vertrekpunt voor een \nbeter gedicht te dienen. Dat gedicht mag van mij wel wat directer worden\n opgeschreven. Al die \u2018zoals\u2019, \u2018en zie\u2019 en \u2018hoe dat\u2019 constructies zijn \nslechts schijnbewegingen. Speel de bal.

<\/em>







ha Pom,
Zag je voorbijkomen op facebook en vond mijn nieuwste wel toepasselijk.
Ruim op tijd dit keer. \ud83d\ude42
Groet,<\/em>




het gaat er om
jezelf sterfelijk te maken
het juiste hout te vinden
daar planken van te zagen
die te schuren en te schaven
te timmeren en te lakken
de juiste maat schroeven
klaar te leggen
naast het deksel
de binnenkant
te bekleden
met wit satijn
of zwart fluweel
daar een keus in te maken
de mooiste plaats uit te zoeken
en die te reserveren
de kaars aan te durven steken
in de hanger bij de voordeur


www.schrikkeltijd.blogspot.com<\/a>
Yvonne van der Haven


pom:\n weg met die tweede regel.en na \u2018reserveren\u2019 is het welletjes. Een \ntypisch voorbeeld hoe je een leuk gedicht \u2013 een leuke gedachte – met \ntwee drie regels om zeep kunt brengen. Niets tegen poezie op het randje,\n maar hier dondert het gedicht de afgrond in.


erwin: het gaat er om
De\n dood geeft het leven zin. En als beetje doe-het-zelver is er dus geen \nzinvoller bezigheid dan het prepareren van de eigen kist. Tot en met \n\u2018reserveren\u2019 leest het als het to do lijstje van een knoestige \nkistknutselaar. De laatste regels kan ik niet plaatsen. Een kaars in een\n hanger bij de voordeur? Een hangkaars? Op de to do list: een schoteltje\n onder plaatsen. Misschien kom ik op de verkeerde begraafplaatsen. Of \nmisschien is het hele gedicht een meta-metafoor die me alsdan volkomen \nontgaat.

<\/em>





niets<\/strong>

een hand
en zij nam de voeten
een gedicht
de zin van het leven
ze sloeg over
en bedankte voor alles

deze dag
die ene nacht
het weiland
een flatgebouw
de ramen en wat daar was
doorzagen haar ogen

de vrouw nam waar
langzaam trok het
zijdelings voorbij
de hemel werd woester

en zij doorweekt
trok verder en verder
in het zand spoelde regen
de namen weg
die goed verzwegen
waren

de man kwam om niets
haar tegemoet
geen droom
of iets van vroeger
zonder toekomst

de vrouw bleef staan
zweeg
en viel neer
eindelijk alleen de ander


Amanda Malinka


pom:\n ja wel eens met mijn juryvoorzitter. Wat je wil zeggen, ook al is het \nweinig tot niets, mag aangeraakt hoeft niet helemaal uitgeschreven. Je \nkunt ook zeggen dichter lijdt aan een gebrek aan abstractievermogen.
Gooien\n we alle strofen direct de vuilnisbak in houden we er een over amanda: \nmeisje, dichteres, prachtige regels als deze laat je niet bloeien op een\n vuilnisbelt:

en zij doorweekt
trok verder en verder
in het zand spoelde regen
de namen weg
die goed verzwegen
waren

klaar \u2013 af \u2013 en mooi.



erwin: niets
Er staat van alles. Of niets.

<\/em>







De vrouw gooit ferm de handdoek in de ring
Van het basin, en wast haar handen schoon,
Zoals het haar de week ervoor verging:
Het ritueel is haar al lang gewoon.

En zij h\u00e1d niet gehoopt op groot vertoon
Of zwakke glinster van een hebbeding,
Niet op het dragen van een doornenkroon
Of intellect (als zij ter rebbe ging).

Haar moeder was haar eerder voorgegaan,
Haar dochter was niet teer en niet fragiel.
Op het planchet zag zij haar redding staan:

Zij nam een teug van bitter chloorethyl,
Keek toen haar beelt’nis in de spiegel aan,
Poetste die schoon, en God hebbe haar ziel.


Ditmar Bakker


pom:\n wie zo dichten kan heeft niet te klagen. Zo kan ik god in een gedicht \nop een zondagochtend hebben. Ditmar Bakker is de meest onderschatte \ndichter in onze lage landen. Zoveel bombast durfde zelfs gerard reve \nniet aan. Wie aan de chloorethyl gaat verdient een waardig en groots \nopgezet gedicht, zal het een sonnet zijn. Ditmar Bakker is een \ninvoelende dichter, ze sterven als bosjes om hem heen, maar ongemerkt \nnooit. Wie groots wil sterven en vereeuwigd bestel een gedicht bij \nditmar bakker. Wel even doodgaan hoor, niet vergeten.


erwin: De vrouw gooit ferm de handdoek in de ring
Ik\n heb oprecht geprobeerd dit serieus te lezen, maar schoot steeds in de \nlach. Dat verschijnsel was nog redelijk beheersbaar bij \u2018h\u00e1d\u2019, maar nam \norgastisch koffiespuitende vormen aan bij \u2018doornenkroon\u2019 en \u2018(als zij \nter rebbe ging)\u2019. Die haakjes! Bij \u2018haar dochter was niet teer en niet \nfragiel\u2019 (hi-la-risch) was ik ervan overtuigd dat dit een briljante \nparodie op een gedicht is. En dat was nog voordat ik doorhad dat dit \nrijmt op chloorethyl. Een instant klassieker.

<\/em>






opgemaakt afgemaakt<\/strong>

ik wil mooi opgediend
vlees gelijkmatig ingekerfd
rodewijnsiroop vleugt zo
sierlijk van mij af

op een bed gehakte
chinese pijnboompitten
de smaak hangt hopelijk
voor altijd op je tong


ello cuypers


pom: bij \u2018vleugt\u2019 ben ik weg. wil melkers denk ik dan. Snel weg pom.


erwin: opgemaakt afgemaakt
Heb\n het idee dat ik dit wel eens eerder gelezen heb. Of althans, een ander \ngedicht waarin de genoegens van kannibalisme op vergelijkbare wijze \nworden verwoord. Ik vind er simpelweg niet veel aan.

<\/em>






Op de valreep
flits van
beeld op netvlies
een leven voorbij
deadline gepasseerd
bevroren glimlach van
ongetwijfeld een
verdomd goed
laatste selfie
maakten jouw sterven
een ware kunst.


Yvonne Koenderman


pom: kan hier ook niet echt iets mee. Hoeft ook niet vermoed ik.


erwin: Op de valreep
Even vluchtig als het gemiddelde selfie.

<\/em>





Hallo Pom, een selfie van mij met mijn jeugdliefde.
Ik nam de selfie omstreeks 1946\/47 met een Kodak box type 620 van mijn vader, in het Leiduin te Aerdenhout.
Wist ik toen veel dat selfies pas 56 jaar later populair werden als ze gemaakt waren met webcam of Smartphone.
Hierbij het bewijs dat het ruim een halve eeuw eerder ook mogelijk was een selfie te schieten met een eenvoudig Kodak boxje.<\/em>




De eerste keer<\/strong>

Zij lagen samen op het mos
onder de eik te minnekozen.
Hij sprak carri\u00e8re, zij dacht rozen,
en ruisend fluisterde het bos.

Langzaam gingen er knoopjes los.
Zijn adem haperde een beetje,
toen hij sprak \u2018hartstocht\u2019. Zij dacht \u2018jeetje.\u2019
Glimlachend zag de eik haar blos.

En na bloes, broek, was ook haar slip
achteloos naar het mos gevlogen.
De eik sloot stichtelijk de ogen
bij \u2019t jonge paartjes eerste wip.


Joop Komen



pom:\n Wel fijn dat erwin mij in commentaar voor was. Ik onderschrijf zijn \nwoorden. Die verkleinwoordjes ook nog om het stoute karakter te \nbenadrukken. Nee joop dit kan echt niet. wipje-jeetje-slipje. Nergens \npoezie te vinden hier in dit gerijm.


erwin: De eerste keer
Schattig,\n maar het heeft wel een hoog \u2018Ome Joop vertelt een schuin verhaal\u2019 \ngehalte. Ik vermoed dat iedere lezer onder de 50 het woord \u2018wipje\u2019 moet \ngoogelen. Op het risico af teveel te verklappen: op het einde van het \ngedicht wordt een van de protagonisten gefistfucked.

<\/em>







later link ik je naam<\/strong>


je vraagt me ritme
als in de eerste
maten van de vijfde
en of ik dan ook iets
spelen wil voor ome leep
later op de avond

niet te ingewikkeld
iets met pom pom pom
zoals toen \u2013 we speelden
pim-pam-pet het was in marken
binnen in een vochtig huis

zo’n huis gedragen door mysterie
waar de honden staren
om het koekje te hypnotiseren


ml
23 05 2014


pom:\n pom pom pom spreekt me zeer aan natuurlijk. Zo een dag waarop ze honden\n te drogen hingen, zo een dag beschrijft max lerou hier. De eerste van \nde vijfde in de eerste. Het pom pom pom in de tweede en dan die honden \nnog in de derde. Elke strofe in zichzelf afgepast mooi om het geheel \ncompleet te maken. Zo compleet mag mijn wereld zijn vandaag, pom, pom, \npom. Ik word blij van zo een gedicht.


erwin: later link ik je naam
Hier\n overigens enjambement dat w\u00e9l werkt. Bij \u2018als in de eerste\u2019 moest ik \nnamelijk heel even denken aan \u2018de eerste klas\u2019. Die suggestie (al dan \nniet bewust) past goed bij het \u2018herinnerende\u2019 karakter van het gedicht. \n
Best een fijn dingetje. In de categorie fucking the ants \u2013 dat is \nimmers wat een jurylid doet \u2013 vind ik de titel niet 100% geslaagd. Geen \nbiggie. Iets storender vind ik de wat \u2018willekeurige\u2019 overgang tussen de \ntwee delen, dus van anekdote \u2018liedje voor ome leep\u2019 (een echte Haagse \noom, vermoed ik) naar het tweede deel. Ik denk dat die logische overgang\n er in the eye of the poet wel degelijk is, maar als beholder voel ik \u2018m\n wat minder. Het slot vind ik het beste aan het gedicht. De derde strofe\n staat als geheel nog wel wat wankel. Zo kan \u2018binnen\u2019 weg, want \u2018in\u2019 een\n huis is wat mij betreft al binnen genoeg. En zo\u2019n \u2018het was\u2019 komt op mij\n altijd een beetje \u2018noodgreperig\u2019 over. Ik zou zelf het mysterieuze \nsfeertje niet expliciet benoemen. De hypnotiserende honden zijn tof en \nhebben inderdaad wat mysterieus. Een extra beeld met gelijke strekking \nzou het mysterieuzer maken dan het gebruik van dat woord.
<\/em>






Kop rolt van selfie <\/strong>


Het aanzien des persoons
dat doorgaans in het aangezicht
vorm krijgt

verdwijnt onder een kous.

In de iglo hang behaaglijk
een vuurgloed en we trekken
hem de kleren uit tot op het bot.

Fijne handen over zijn spieren
doen hem verstijven tot op het lid.

We brengen hem buiten
zetten hem recht en te recht
in de ijskoude
met een verse vis
voor zijn voeten.

Geef die poolbeer maar gelijk
die in een pootuithaal
het hoofd met kous en al
eraf knikkert.


marc tiefenthal


pom:\n \u2018In de iglo hang behaaglijk een vuurgloed\u2019- ik ben weg. verder is het \neen woordenspel waar alleen tiefenthal plezier aan beleeft.


erwin: Kop rolt van selfie
Even\n dacht ik dat ik een selfie te zien zou krijgen van een door een \nterreurgroep ontvoerde figuur met een kous over het hoofd. De titel \nwijst immers ook in die richting. Dat leek veelbelovend. Helaas blijk ik\n me in een iglo te bevinden waar soft porno op een pingu\u00efnvel wordt \nbedreven. Dat kan niet goed aflopen. En dat doet het ook niet, want na \nwat flauw woordspel (recht \/ te recht) eindigt het met een matige \ncartooneske sisser. Dit lijkt me er niet \u00e9\u00e9n voor in het persoonlijke \n\u2018best of\u2019 archief.

<\/em>






Grensgeval<\/strong>

Dat ik dat nu pas zie
waar ik loop of sta, hij zit
niet aflatend op mijn hielen
bij elke pas, zwart en wit
getekend houdt hij wacht

en in de liefde in de gaten
dat ik mijzelf niet onverhoeds
weg zou geven, in de slaap
almaar wakend om niet
er tussenuit te piepen

`s morgens in de spiegel
kijkt hij schaapachtig mee
met de man van de klok
likt eens aan zijn klepel
en gaat in alle rust

erbij liggen, mijn tijd
staat te lezen in het oog
kent kop noch staart, ik
gevlekte bastaardzoon
van een border collie


23-05-2014
Cartouche




pom:\n Ja ja. Het was weer hard werken om het geheel kloppend te krijgen en \ndat is gelukt. Uiteindelijk de eenheid bereikt die vooraf bedacht werd. \nWe missen hier de passie cartouche. Veredelde tiefenthaletjes schrijf je\n maar voor je zelf.


erwin: Grensgeval
Ik schurk even knus \ntegen Pom aan. Een werkgedicht inderdaad. Alsof er te nadrukkelijk is \ngeprobeerd om toch vooral po\u00ebzie te schrijven. Ik las eens dat Kundera \nzijn romans helemaal uittekende, alsof het composities waren. Volgens \nmij is po\u00ebzie daar minder voor geschikt. Het zinnetje \u2018likt eens aan \nzijn klepel\u2019 verdient een Jakkie Bah trofee. Titel in combinatie met \nborder collie is leuk gevonden. Maar niet meer dan dat.

<\/em>







Verlangen<\/strong>


Wat ons bond
was het verleden.

Weet je nog? Ken je nog?
Vragen die eeuwig op
antwoord moeten wachten.

Bij het mooiste uitzicht
op de kabbelende Vecht
zag jij het licht niet meer.

Je vloog weg,
om op te gaan
in het verleden.


Ger Belmer, Purmerend
http:\/\/gerbelmer.wordpress.com<\/a>




pom:\n laat ik uit beleefdheid niet te hard uithalen. Een broer verliezen is \nniet zomaar iets. Toch is het beter lijkt me om deze tekst voor je zelf \nte houden.


erwin: Verlangen
Da\u2019s het nadeel als je \nmedejurylid je inhaalt; ineens weet je meer over het gedicht dan je wilt\n weten. Ik kies er echter voor om het gedicht zonder die voorkennis te \nbeoordelen. En dan constateer ik dat het eigenlijk een opsomming van \nplatitudes is. Het verleden als agar-agar van vrijwel alle menselijke \nrelaties. Vragen die op antwoord wachten, het licht niet meer zien, one \nday I\u2019ll fly away, opgaan in het verleden: het is allemaal ontzettend \nwaar, maar ook al ontzettend ontelbare keren op vergelijkbare wijze \ngeformuleerd.

<\/em>






bewogen<\/strong>


zijn armen net te kort
een selfie van zijn achterhoofd
of ik wil helpen

is het dan nog wel

ja dat mag
jij bent mijn oma

maar zien ze dan

dat hoeft niet
want jij kan me altijd vinden

ineens zie ik een lange rij
de handen om het achterhoofd gevouwen

ik klik op het icoontje


anke labrie


pom: En nu het gedicht nog anke. Het materiaal daarvoor lezen we hierboven.


erwin: bewogen
Ik\n vermoed dat het aan mij ligt, maar ik wring me in spierkramp \nverwekkende Twister bochten om nog enigszins te begrijpen wie nu precies\n een selfie van wie maakt en wie wordt gemobiliseerd om wie daarbij te \nhelpen. Sterker; ik kan er niet eens goed uit opmaken wat nu precies het\n probleem is. Zijn de armen van de Mystery Man (m\/v) te kort om een \nselfie van het eigen achterhoofd te maken? Dat moeten dan wel van die \npolio-armpjes zijn? Of staat er dat de armen zo kort zijn dat het \nplaatje per ongeluk een selfie van het achterhoofd oplevert? En, zo ja, \nhoe zit dit dan anatomisch allemaal in elkaar? Vragen, vragen. Waar is \ngood old Nicolaes Tulp wanneer je hem nodig hebt? Vanaf \u2018want jij kan \nme altijd vinden\u2019 (hoe dat zo?) ben ik ook de verhalende draad enigszins\n kwijt. En: \u2018een lange rij, de handen om het achterhoofd gevouwen\u2019? Ik \nkan me er niet veel meer bij voorstellen dan mensen die klaarstaan voor \neen vuurpeloton. Ik beroep me op een gebrekkig IQ en geef toe dat ik het\n niet helemaal kan volgen. Laat onverlet dat ik het best een leesbaar \ngedichtje vind.

<\/em>







Zalig sterven in flou artistique<\/strong>

een zelfje schieten in de dichte rook
een hand zien komen haastig
uit de mouw waaraan mijn jas hangt
en in die hand het ding waarmee mijn moeder
mij zonet naar huis geroepen heeft

dan

niet langer moeten denken aan de achtergrond
er is geen achtergrond er is alleen
een aangezicht het heeft iets van een foetus
die een krampje heeft en niet kan huilen
er is ook geen moeder meer


helena de clercq


pom:\n Aardig zo het hele proces van de selfie vastgelegd, en het zal kloppen,\n zoals helena zichzelf beschrijft. Ik neem het graag voor waar aan. En \ntoch ergens in mij weet ik dat dit gedicht niet gerekend zal worden tot \nde hoogtepunten van de po\u00ebzie der lage landen.


erwin: Zalig sterven in flou artistique
Een\n spiegel met Gaussian Blur effect zou wel eens een instant hit kunnen \nworden. Ondernemers, grijp uw kans en eer mij met een aandelenpakketje. \nAardige beschrijving met bonuspunt voor \u2018het ding waarmee mijn moeder \/ \nmij zonet naar huis geroepen heeft\u2019. Leuk! Bij \u2018het heeft iets van een \nfoetus\u2019 vind ik de focus wel erg plotseling en erg scherp veranderen. \nVan blurry selfie naar HD drama.
<\/em><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\r\n\t\t