{"id":14052,"date":"2019-12-19T10:45:35","date_gmt":"2019-12-19T09:45:35","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=14052"},"modified":"2019-12-19T10:48:10","modified_gmt":"2019-12-19T09:48:10","slug":"von-solo-over-houden-van-010-in-de-ban-van-de-dood-deelder","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/12\/19\/von-solo-over-houden-van-010-in-de-ban-van-de-dood-deelder\/","title":{"rendered":"VON SOLO over houden van… 010 in de ban van de dood deelder"},"content":{"rendered":"\n

https:\/\/www.rijnmond.nl\/nieuws\/188895\/Jules-Deelder-wordt-75-jaar-Ik-ben-er-nog-dat-kan-ik-niet-ontkennen<\/a><\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

\"\"


Deel 361. Houden van<\/strong>
 
Hoe lang duurt het voordat je echt snapt dat iemand van je houdt?
 
Mijn zoontje van tien zat door een foto map te bladeren op zijn bed. Het waren foto\u2019s van de vakantie naar Amerika, vier jaar geleden. Ik was daar niet bij geweest, omdat ik het te duur gevonden had en mijn geld wilde sparen voor de zomervakantie. Mijn zoontje vroeg of ik de volgende keer ging naar Amerika. Ik vroeg hem waarom. \u2018Ik mis je dan soms\u2019, antwoordde hij. Er bekroop me een gevoel dat er van me gehouden werd terwijl ik dat niet verwachtte en ik zei: \u2018Ik dacht dat niemand me ooit miste.\u2019
 
Mijn moeder zei altijd dat ze van me hield. Dat zegt ze nog steeds. En nog steeds snap ik dat met mijn verstand niet helemaal en kan ik er ook geen duidelijk te omschrijven gevoel aan hangen. Wat houdt dat houden van dan in. Is het een soort angst voor een gemis of verlies? Dat je als moeder maar \u00e9\u00e9n zoon hebt, en die altijd wil houden. Is dat dan houden van? Door mijn jeugdige jaren heen heb ik mijn onmogelijk gedragen naar mijn ouders toe. Als ik hen was geweest had ik mij al jaren geleden de rug toegekeerd. Maar dat hebben ze nooit zo direct gedaan. Alles is beter nu. Maar mijn verstand zegt me, dat ondanks al die jaren, mijn moeder nooit een dag minder van me gehouden heeft. Ook al snap ik dat nog steeds niet.
 
Van mevrouw Solo begrijp ik dat ze van me houdt. Ook zij heeft dieptepunten met me meegemaakt, waar de hoogtepunten soms nagenoeg geen compensatie voor konden geven. We zijn door de wol geverfd en een goed team. Dat mag ook wel na twintig jaar. We houden van elkaar zoals we dat doen. Door meer en minder, als een goed ingereden, sleetse fiets, waar je niet de Tour de France mee zal rijden in een toptijd, maar best de Middellandse zee nog op zal halen als je twintig jaar doortrapt en zo nu en dan de lagertjes smeert. Houden van heeft daar een dimensie van samen een gezin en een leven delen. Ik snap nog steeds niet echt wat ze in me ziet.
 
Als ik in de spiegel kijk en de rekeningen van jaren opmaak, dan is er \u00e9\u00e9n iemand, die nog steeds moeite heeft elke morgen te houden van dat beeld. Zolang die het niet snapt, zal die ander het ook wel niet snappen. Of misschien zijn het voor sommigen wel de momenten, dat het onbegrijpelijk is, die het meest tellen. Maar die nooit de eenheid zullen vormen die ons het gevoel zou moeten geven van veiligheid en eenheid voor altijd. Het idee dat we ervan denken te moeten hebben. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

VON SOLO<\/p>

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST<\/p>

www.vonsolo.nl<\/a><\/p>

\u00a0<\/p>

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl\u00a0<\/p>

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!! <\/p><\/blockquote>\n\n\n\r\n\t\t