{"id":14107,"date":"2019-12-27T08:05:29","date_gmt":"2019-12-27T07:05:29","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=14107"},"modified":"2019-12-29T20:54:02","modified_gmt":"2019-12-29T19:54:02","slug":"peter-le-nobel-eenmalig-terug-als-juryvoorzitter-bij-de-enige-echte-virtuele-oudejaarstrofee-2019-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2019\/12\/27\/peter-le-nobel-eenmalig-terug-als-juryvoorzitter-bij-de-enige-echte-virtuele-oudejaarstrofee-2019-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"PETER LE NOBEL bepaalt – ELBERT GONGGRIJP wint de enige echte virtuele contemplatie&\/ of empathie trofee (de oudejaarstrofee 2019) op pomgedichten – zilver voor JOZ KNOOP en brons voor Ren\u00e9 Hillenaar"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
Dag Pom,

Hierbij de uitslag en commentaren.

Warme groet, aan jou en iedereen.

x,

Peter


–>
En de commentaren zijn klaar. Ik moet denken aan het spreekwoord: \u2018De krant is een mijnheer!\u2019 Er blijkt een misverstand over te verstaan. Veel mensen denken dat de recensent heel gezaghebbend is, maar de oorsprong van de uitdrukking komt uit het Frans en drukt uit: \u2018Ach, dat artikel is ook maar geschreven door een willekeurig mannetje…\u2019
Ik ben onder de indruk van de talrijke inzendingen. Ik heb mijn keuze gemaakt, maar wie geen goud, brons of zilver heeft gehad, heeft natuurlijk niet per se vodjes geschreven. Ik heb genoten! Ik dank jullie allemaal daarvoor! Ik hoop jullie allemaal volgend jaar te zien. Gezond, geliefd, gelukkig.
\u00a0
De uitslagen: <\/strong>
–>
Goud: De bespiegeling van Elbert Gonggrijp
Zilver: Hartverscheurend geluk van Joz Knoop
Brons: niets hoeft gelijmd voor het breekt van Ren\u00e9
Hillenaar<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"

BESPIEGELING
\u00a0
Wat mij zoal passeerde \u2013 de gedachte dat alles anders kon zijn \u2013 de
voortdurende beweging aan de vloedlijn, ferme stappen in het zand, hoe
onzeker ook. Het zou niet anders dan dat, het zouden de meeuwen,
het zou de pek en de verfomfaaide veren.

Overal bij stil te gaan staan, het water wijst een eigen plan, golft
mettertijd eenzelfde wezen \u2013 aandachtig, onverschillig en oeroud
van karakter. Waar mij dan nog op te beroepen nu alles bij
het oude blijft? Bewegingloos?

Dit is mijn handschrift. Ik tracht het krampachtig te behouden, het
vervloeit, vergeet zijn verhaal, draalt, verliest zijn zeggingskracht.
Liefdevol, een heel jaar lang achteromgekeken? Hoe zeg ik dit
zonder slag of stoot? \u2013
\u00a0
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 27 december 2019 \u00a0\u00a0


–>
\u00a0
pom:<\/strong> een gouden regel! precies op de plaats waar deze regel het meest krachtig uitwerkt: \u2018DIT IS MIJN HANDSCHRIFT.\u2019 een heerlijke contemplatie en een eerlijke empathie voor de dichter die ons zijn mededelingen doet, met ons zijn onzekerheden deelt. hoe de gedachte dat alles anders had kunnen zijn hier wordt vormgegeven met een fenomenale zeggingskracht – een gedachte die ten onder gaat in de dingen die altijd weer hetzelfde blijven. deze bespiegeling van deze dichter in dit handschrift kent eeuwigheidswaarde. nooit zullen we meer op het strand kunnen lopen zonder die hier aangereikte gedachte – dat alles anders had kunnen zijn. le nobel ken uw plaats bij het verdelen van het eremetaal!
\u00a0
peter:<\/strong> –>
Bespiegeling
\u00a0
Een prachtig contrast. Vooral het beeld van het handschrift is briljant: terwijl alles om iemand heen verandert, probeert hij vast te houden aan het menselijke, zijn handschrift, als constante dat genadeloos wordt weggespoeld in de branding. Ik denk aan een handschrift in het zand, maar dat laat de dichter weg. Er blijft wat te mijmeren over.
\u00a0
En ik heb bewust de opmerkingen van Pom niet gelezen bij de inzendingen! <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n