{"id":14513,"date":"2020-02-07T15:43:49","date_gmt":"2020-02-07T14:43:49","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=14513"},"modified":"2020-02-09T11:02:52","modified_gmt":"2020-02-09T10:02:52","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-wie-niet-heeft-getreurd-heeft-niet-geleefd-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/02\/07\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-wie-niet-heeft-getreurd-heeft-niet-geleefd-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Ellis van Atten wint de enige echte virtuele – wie niet heeft getreurd heeft niet geleefd – trofee op pomgedichten – Paul Bezembinder zilver, Ien Verrips brons."},"content":{"rendered":"\n

allereerst mijn dank aan alle dichters voor het insturen. mooie werken dichtbij een blijkbaar aansprekend thema. een heerlijk lezen op een stormachtige dag. de wilgen gesnoeid – aan de wilgen zal het niet liggen. treurnis en troostrijke woorden – ze kunnen bij elkaar gebracht door een dichter. de waardering vandaag – natuurlijk persoonlijk arbitrair, de verantwoording onder de gedichten beschreven – altijd arbitrair – zal ik uitdrukken in brons, zilver en goud. brons voor IEN VERRIPS – in een paar regels de treurnis en de troost aan een geklonken. eenvoudig mooi. zilver voor \u00a09 gouden regels van PAUL BEZEMBINDER ondanks de kritiek die ook mogelijk is op het werk – blijf ik bij mijn mening – de regels van het gedicht in een bad van schoonheid gedrenkt op schijnbaar achteloze wijze. van harte. het GOUD gaat naar ELLIS VAN ATTEN en wat mij betreft vooral voor de eerste strofe van haar gedicht – zoals ze daar staat ja – prachtig beschreven, breekbaar en gebeeldhouwd in po\u00ebzie. Van harte gefeliciteerd Ellis:<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

\"\"
Ha Pom, een wilg, met takken en treurig.<\/em>


Mijn handen hangen
als treurwilgtakken
die het water
maar niet willen raken
alsof ze de gerimpelde huid
vrezen, waarmee het gevoel
verdwijnt in draaikolken
van een donkere rivier
 
Zo sta ik daar, als een boom
Onaanraakbaar
Onbeweeglijk
wachtend op de wind
die mij kan buigen
voordat ik zal breken
 
Onzeker, niet wetend
of iemand zal huilen
als mijn tranen het water
niet meer bewegen
 
Ik verdrink
en laat
mijn wortels los
Alleen zo
kan ik
een andere oever
bereiken
 

Met vriendelijke groeten,
Ellis van Atten
Taalspeler Ellis van Atten<\/a><\/em>

–>
mooi beeld, mooie beelden in de eerste strofe – het vrezen van de gerimpelde huid bij de rimpeling van het water – ja prachtig. niet dat ik af wil doen aan het tweede gedeelte van het gedicht en al helemaal niet aan de breekbaarheid van de woorden – maar de dichter in mij zegt – ik heb genoeg aan de eerste regels, de eerste strofe waarin alles wat gezegd moet worden is verwoord. mooier kan het beeld, de beleving niet worden verdicht – gedicht: zo staat ze daar – prachtig, breekbaar en gebeeldhouwd in po\u00ebzie:
 
Mijn handen hangen
als treurwilgtakken
die het water
maar niet willen raken
alsof ze de gerimpelde huid
vrezen, waarmee het gevoel
verdwijnt in draaikolken
van een donkere rivier
 
Zo sta ik daar<\/em> <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
  • Magda Haan: in liefde en onrecht <\/li>
  • Peter Posthumus: op maaltijd soep en bonen in tomaten saus<\/li>
  • Ellis van Atten: Alleen zo kan ik <\/li>
  • Petra Maria: maar ergens diep van binnen zoveel schoonheid <\/li>
  • Frans Terken: takken buigen gewillig mee <\/li>
  • Anne van Walraven: in de zwaarte  <\/li>
  • Rik van Boeckel: wie er niet meer is zal ik zoeken <\/li>
  • Max Lerou: berooid en van verstand beroofd <\/li>
  • Erika De Stercke: flarden van geliefden<\/li>
  • Paul Bezembinder: Je vindt uiteindelijk je vrouw <\/li>
  • Ien Verrips: het is zo goed jouw naam te horen <\/li>
  • Cartouche: vrijgevochten, zij aan zij, erop en erover <\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"
    Anne Borsboom bericht uit La douce France:<\/strong> Ik krijg geen dichtletter uit mijn pen Pom. Vanmiddag wilgentenen gevlochten om gluurburen schaduw te geven op hun begerigheid naar mij en mijn stijl die afwijkt van kunststof kant en klaar. Met een takkenzaag strijk ik stammen glad, in een mand, ook al handmade, de bewaarde twijgen. Nu lig ik lui bij de kachel met appelwangen. Blozend na een zaagmiddag hoewel… de wijn, hoogoplaaiende vlammen, misschien ook opgewonden om morgen. Dan zal ik wederom takken zagen, tenen krommen, vlechten tot ik nog net niet neerval. Bonne soir\u00e9e. Volgende keer gaat het dichten mij wellicht lukken. <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Anne Borsboom<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

    wie wint de enige echte virtuele – wie niet heeft getreurd heeft niet geleefd – trofee op pomgedichten? de foto vanmiddag genomen in het gebied tussen amsterdam en ouderkerk aan de amstel. zo alleen deze boom zo treurig. zo treuren dichters ook, zo dichten zij, zo alleen soms. zo mooi en troostrijk soms vervolgens de woorden. we lezen ze zo graag – u kent de regels:
    de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em> <\/p>\n\n\n\n

    \"\"

    zie daar
    het niet begrijpen
    het terug gaan in de tijd
     
    als alles
    al gesnoeid is
    uiteen is gevallen
     
    of erger nog
    kan altijd een gedicht
    een geheel gesmeed 
     
    in zwart wit
    of in de kleur
    van woordenbloed
     
    pomwolff

    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    de keel verstikt
    <\/strong>
    in de slagader van de enige waarheid
    die bij elke deur aanklopt
    tegen regels in
    in liefde en onrecht
    stof tot stof
    tot nadenken
    zal vergaan
    hier en nu

    verstreken tijden
    of kortstondige momenten
    afgebroken in moederschoot
    of in de knop gebroken
    gegeven levens
    of in wanhoop
    de keel verstikt in
    verblind onrecht

    \u00a9 Magda Haan


    –>
    bij magda lezen we veel elementen van verdrietig leven – bijna in wanorde geschikt – maar de woorden willen alle kanten uit. de woorden vangen het gegeven verdriet niet op en op deze wijze kunnen ze ook nog niet tot troost zijn. de verwarring en de chaos een gegeven bij droevige tijden hier wel belicht maar nog niet geordend in een troostend geheel. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n


    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    De straat op dan
    door het onvoorspelbaar
    Amsterdam
    ongelofelijk zoveel straten
    in slechts een kleine stad

    zo goed ook
    als daar te leven valt
    op maaltijd soep en
    bonen in tomaten saus

    in het zachte cement
    tussen de stenen
    op het vuil tussen de tegels
    ligt po\u00ebzie op straat

    een lijk laten ze niet liggen
    nee, niet op straat
    de bloemen
    ja, de bloemen wel

    Peter Posthumus

    –>
    020 – die kleine stad – goed getroffen met het oog van een halve buitenstaander. de po\u00ebzie vaak niet gezien en toch aanwezig  op elke hoek van elke straat. de stad – een wereldstad hoe klein ook gehouden – geeft weinig ruimte aan mooie woorden daar is de wereld te hard voor – de schietpartijen te hevig – het tempo te gehaast. ik zeg goed dat deze site er nog is – te midden van het leven in deze stad – ik zeg goed dat peter er over schrijft – de vinger legt op de zere wonde van de harde stad en de po\u00ebzie opraapt. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    <\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

    \"\"
    TREUR MAAR<\/strong>

    het riet buigt diep
    over het water
    dorstig bijna

    de ganzen vliegen laag
    en luid
    tegen een hemel
    ach, teveel te dichtbij

    maar ergens diep
    van binnen

    zoveel schoonheid
    stemt zo droevig

    troost ik mij
    met de gedachte

    dat zich alles
    morgen weer herhaalt

    petra maria

    –>
    treurnis en troost naar elkaar toe geschreven – knap gedaan – met een paar elementen uit de natuur – als op de wilgen foto – als ingredi\u00ebnten. dat we elke dag opnieuw het leven kunnen genieten hoeveel ook verloren is gegaan. het is goed dat petra het zo heeft beschreven – een wijsheid die we te snel over het hoofd zien. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    Tuiten<\/strong>

    Je mag het verdriet buiten
    aan een kale boom knopen
    dat het ervan af kan druipen
    takken buigen gewillig mee

    binnen klamp je je
    aan de treurbuis vast
    waar het maar uithuilen is
    bij de stand van het land

    als het leed van vriendinnen
    dat zij storten in de muil
    van een boreaal bidet

    voor je droge ogen
    loopt het tierend leeg
    is er geen traan om gelaten

    \u00a9 FT 08.02.2020


    –>
    van treurwilg naar treurbuis. leuk uitstapje met frans – een leuke associatie ook – baudet – bidet. ach laten we hem maar laten – een mispunt – ik las ergens maar ik ben even kwijt door wie – dat je zijn oude vrienden moet vragen hoe meneer was een paar jaar geleden – zonder uitzondering luidde het antwoord een volslagen narcistische gek – opsluiten en behandelen zeg ik – erger is  de dertig procent van het kiezerspubliek dat achter janmaatje aan holt met het verstand op nul.


    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    \u201c…zo treuren dichters ook, zo dichten zij, zo alleen soms. zo mooi en troostrijk soms vervolgens de woorden. we lezen ze zo graag\u201d <\/em>


    ik wil het gewicht <\/em>
    van het gedicht <\/em>
    voelen in mijn ziel <\/em>
    ik wil steeds opnieuw <\/em>
    vergaan <\/em>
    in de zwaarte <\/em>
    van mijn bestaan<\/em>

    Anne van Walraven <\/em>
    Instagram: @annexwalraven<\/strong>


    –>
    van anne kan ik het hebben – de grote woorden als ZIEL – het gepleegde rijm als in gewicht\/gedicht en vergaan\/bestaan. waarom dat is weet ik niet. waarschijnlijk omdat ze wat veel te groot is voor een mens giet in een heel klein vaasje met afgewogen woorden, dat ze heel heel voorzichtig en heel afgepast in de vensterbank zet – een heel klein vensterbankje met ergens heel ver weg hele kleine hoopgevende lichtjes. de woorden doen mij steeds ook denken aan de tekeningen van aja waalwijk waar de nietigheid van het individu in lege velden een gegeven is – ik lees lege velden en  her en der verspreid de zware woorden van anne. een loden last.
    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    Tevoorschijn <\/strong>

    Ik zoek de stilte op
    de stilte van de nacht
    als dagen drukker worden

    wie er niet meer is
    zal ik zoeken in herinnering
    zing het verleden zingt

    springt uit \u2018t ouderlijk hart
    tevoorschijn de treurnis
    om dagen van weleer

    om belofte en scheiding
    een hartbrekend moment
    een levend afscheid.


    Rik van Boeckel
    8 februari 2020


    –>
    Rik even terug naar een moment van stilte om ruimte te geven aan wie hem dierbaar waren. en hij zingt ze in stilte warme woorden. treuren om de dagen van weleer, mooi gezegd. in de laatste strofe de zaken waarmee de dichter verder moet. een ingetogen rik van boeckel lezen we niet vaak. vaak slaat hij de trom tussen hemellichamen en de aarde de verbindingsklanken tussen het verleden en heden – zo de toekomst tegemoet. hier een verstild moment. mooi! <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    treurquerulanten  <\/strong>*                                                                                                                      
      het grote niets is leegte en hol
    als de woorden her en der gestrooid
    door hoeren van het schijnverdriet
    berooid en van verstand beroofd
     
    een dichter lichter wiegt het land
    op het ritme van het gedoofde hoofd
    de stoep van mij de straat van opel
    hoed sigaar gezond verstand
     
    ml
    04 02 2018
     
    * bij de dood van menno wigman

    –>
    Ja Wigman was de vrolijkste niet. bij het herlezen van zijn verzamelbundel is alles zwarter dan zwart. het leven geen pretje. is ie daarmee nou alleen maar bezig geweest? het antwoord luidt een luid JA.  in wezen een eenzijdige dichter die de ellende op –  dat moet gezegd – sympathieke wijze wist te verkopen. wie met mij over dit statement een woordenstrijd wil aangaan is van harte welkom – maar u legt het af. wigman is een – ook door mij bij leven –  overschatte dichter – zo de conclusie na het herlezen van zijn werken. max vat de werken wigman in 8 regels wat mij betreft goed samen.
      <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"

    Als een melodie 
    <\/strong>
    Ongevraagden voelen aan
    mijn lichaam of de adem van
    het leven aanwezig is.

    Ik lach hen weg, ruim kamers
    op en vul kelderruimtes. 
    In de tuin nieuwe struiken. 
     
    Loom
    op een bank van de toekomst
    rust een hels verleden uit.

    In het schaduwlicht flarden van 
    geliefden. Ik hark ze bij elkaar.
    Kijk naar wie verdween.   

    Erika De Stercke

    –>
    \u201cop een bank van de toekomst rust een hels verleden uit\u201d- prachtige regels door Erika aan ons gegeven. het hoogtepunt in het gedicht. het thema is natuurlijk op Erika\u2019s lijf geschreven. de mannen uit dit helse verleden keurig kort gehouden, bijeen geharkt de vuilnishoop op. hoop eindigt bij Erika in bijna alle gedichten in vuilnishoop. ik zeg hier: een opgeruimd gedicht, de lente kan beginnen – na de storm in het hoofd van erika. mooi gedaan met een lach en een traan.
    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    Blue in Green<\/em><\/strong>

    Je vindt uiteindelijk je vrouw
    en in het coloriet van wouw
    en wede stuit je op verdriet.

    De insecten vliegen af en aan,
    in goud, smaragd en malachiet,
    hun schaduw rillend van cyaan.

    En in de luister van de vliet,
    in het gefluister van het riet,
    dient nieuwe po\u00ebzie zich aan.

    Paul Bezembinder<\/em>

    –>
    hier ook een gedicht met verwijzingen – verlaine de gedoemde dichter wordt van stal gehaald, drugs, drank, dichtwerken en dichterlijk leven – paul legt het ons allemaal voor. de gevonden vrouw onder de insecten – wat een toestand toch weer. in mooi en gepast drieregelig rijm een eerbetoon aan de po\u00ebzie, fijnbesnaard en uitgemeten beschreven – maar dan toch net zo dat je het werk er niet vanaf ziet. het is die geraffineerde eenvoud in woorden die we voor het gemak maar even het handelsmerk van paul bezembinder noemen.

    toch klinken in deze huiskamer ook andere geluiden – wat nou ‘wouw en wede’ en al dat verdriet en dan durf jij te zeggen dat de woorden niet gezocht zijn!!! het is het droeve lot van een vormdichter – mijn voorzichtige antwoord aan de kritiekgeefster. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"


    zo zoet is het jouw naam
    te noemen te vormen
    met mijn mond de klank
    de tinteling
    die dat teweegbrengt
    bij wie onze vrienden waren
    vrienden nog
    er wordt op jou geklonken
    het is zo goed jouw naam te horen
    eensgezind
    jouw naam te noemen
     
     
    IenVerrips


    –>
    die naam die naam – het verdriet spat van de woorden af. bij het noemen van jouw naam – het zou een liedje kunnen zijn. zoete woorden van treurigheid, vrienden die troosten – een mooi klein gehouden gedichtje bij een groot nog net niet verwerkt verdriet.
     
      <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"


    Grounddog<\/strong>

    Onbeweeglijk staat hij, op hoge poten
    stram, gestrekt van lijf en licht wijkend
    de voeten op stoeptegelsteen, een neus
    reikhalzend naar het verwaaien van wind

    strak getrokken zijn blik door het branden van zon
    waarin hij dagen in hartkloppen te herlezen, zich
    een pomp-weg binnen gebogen ribben weet

    naar de baan van zand, hard gras, de start
    het dringen, zich naar voren gooien in de bocht
    en op tweede adem het achterhalen van de prooi

    het waas voor zijn ogen \u2013 vocht opgehoopt
    dat naar buiten wil – buigen, zich verliezen in
    het muilkorf – tuig van gisteren, bloeddoorlopen

    vrijgevochten, zij aan zij, erop en erover
    naar de finishlijn, witgestreept en even helder
    gestroomd als toen v\u00f3\u00f3r alle kleur vervaalt
    in grauw en huiver op de graat


    \u00a9 Cartouche
    08-02-2020

    –>
    tsja we weten in 020 niet wat we missen – een rondrennend hondje op kousenvoeten? een marmot? een film? een boek? we heten in ieder geval Cartouche weer welkom in het zo door hem soms geprezen soms gehate walhalla der po\u00ebzie. pomgedichten.  \u2018onbeweeglijk\u2019 lezen we over een personage?, een hond? en dan toch lezen we ook verop \u2018 erop en erover\u2019  richting finishlijn? is de trouwe viervoeter van cartouche dood? met het gedicht kunnen we alle kanten op maar de lezer weet buiten Cartouche niet welke kant. dat is een beetje het probleem hier.  er zit wel vaart in de woorden hoe onbeweeglijk hij ook in het begin erbij staat. we jakkeren, wij wezens dichters, honden, jakkeren door het leven heen en de finishlijn is daar ergens en altijd eerder verwacht, altijd anders ook – hier in po\u00ebzie. meer kan ik er niet van maken. \u2018zij aan zij\u2019 – baasje brengt hondje een eerbetoon in po\u00ebzie. <\/figcaption><\/figure>\n\r\n\t\t