{"id":14682,"date":"2020-02-20T18:02:46","date_gmt":"2020-02-20T17:02:46","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=14682"},"modified":"2020-02-23T10:44:08","modified_gmt":"2020-02-23T09:44:08","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-welke-herinneringen-koester-je-aan-de-plek-waar-je-mens-mocht-worden-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/02\/20\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-welke-herinneringen-koester-je-aan-de-plek-waar-je-mens-mocht-worden-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Erika De Stercke wint de enige echte virtuele welke herinneringen koester je aan DE PLEK WAAR JE MENS MOCHT WORDEN – trofee op pomgedichten. Ien Verrips zilver, Cartouche en Magda Haan brons."},"content":{"rendered":"\n

DE PLEK WAAR JE MENS MOCHT WORDEN\u00a0deze week toch het mooist en het meest indringend beschreven \u00a0naar mijn idee door Erika De Stercke. het goud kan naar Belgi\u00eb. van harte gefeliciteerd Erika: \u201c<\/strong>Vroeger wist ik veel in mijn grote wereld van een paar vierkante meters.\u201d ja, mooi.de verantwoording heb ik gegeven in de commentaren onder de gedichten. Ien Verrips stoomt op naar zilver: <\/strong>\u2018k vergat steeds de naam en dacht en vond als ik er vaak kom zal ik het leren\/
een beetje pijn, de harde grond\u2019 – we lezen \u00a0bijna Der Mouw hier bij haar. prachtig.
en Cartouche altijd goed voor eremetaal – brons deze week. samen met Magda Haan. voor die prachtige tweede strofe. Cartouche moet je nooit te veel geven dan blijft ie de eenvoud dienen. Alle inzenders dank jullie wel. een teer en persoonlijk thema was het deze week. hulde aan de moedigen die inzonden en ons lezers lieten genieten. <\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"

Het huis <\/strong>

Vroeger wist ik veel in mijn grote wereld van een paar
vierkante meters. De vensters sloten ’s avonds. Geluiden
kwamen vanuit het duister naar de kamer.

Sterren volgden mijn stappen naar de koekenkast. Er was 
nog geen sprake van vingerafdrukken. De ontvreemding
kwam aan het licht wanneer moeder het deksel forceerde.

Wat waren dat tijden. De spanning stond op mijn gezicht
te lezen hoe een kind vol ongeduld van dag naar dag leefde.
Het telraam maakte de rekensommen tot steekwedstrijden. 

Je bent gebleven in ons huis. De tijd knabbelt aan jou en jij
laat begaan. Het behangpapier kijkt wrang toe hoe rimpels 
zich dieper wreken in een mens met een verloren stem.

Erika De Stercke

–>
hmm een mooi huis wel ja – waar de kindherinneringen liggen opgesloten en in leven bleven – net zoals  moeder die haar laatste jaren in dat zelfde huis  doorbrengt (ik vermoed moeder). een opsomming die net niet te overdadig  is beschreven – spannend gevuld met kinderdingen. mooi slot ook de rimpels, de verloren stem. ja invoelend mooi – om in te leven.
<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
  • Magda Haan – huppelend door wuivend graan <\/li>
  • Frans Terken – televisie kijken op het grote zwart-wit beeld bij de buren <\/li>
  • Ien Verrips – de hooizolder om in te spelen <\/li>
  • Petra Maria – de schommel hoger en hoger <\/li>
  • Anne Borsboom – grootmoeder<\/li>
  • Aratrios – neuriet het oude krassen in de plaat<\/li>
  • Cartouche – in de oude dorpsstraat <\/li>
  • Rik van Boeckel – van Supersister, Shocking Blue de Kjoe <\/li>
  • Erika De Stercke – een kind vol ongeduld <\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"<\/figure>\n\n\n\n

    wie wint de enige echte virtuele welke  herinneringen koester je aan DE PLEK WAAR JE MENS MOCHT WORDEN  –  trofee op pomgedichten?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

    de herinnering – de jeugdherinnering centraal deze week – het dorp – de stad – oma,opa wellicht? of misschien toch anders en later in de tijd – terug naar de plek waar je mens mocht worden – die plek verdient een standbeeld, een gedicht, een eerbetoon – we lezen het graag. u kent de regels:<\/strong><\/em>
    de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em> <\/p>\n\n\n\n

    de witte kaaskop –<\/strong>
    we schrijven de jaren 50 en begin jaren 60 vorige eeuw. en limburg was toen ver weg. de steenkoolmijnen net gesloten. of nog net niet. ik moet het met mijn door de jaren aangevreten herinneringen doen. oma limburg heette ze voor mij. ik geloof dat g\u00e9 reinders met zijn bloasmuziek uit de buurt komt waar ik de zogeheten \u2018grote\u2019 vakanties doorbracht. nieuwenhagen – neuenhagen zeiden ze – om precies te zijn nieuwenhagen-heide. opa limburg had een kreidler – hij zat op de opgevoerde brommer als de stoere jongens met kuiven op de foto’s van ed van der elsken of eddy posthuma de boer.
    later lag opa opgebaard in de \u2018goede\u2019 kamer. wilde je naar bed, de trap op, van de huiskamer de gang in dan kwam je eerst langs opgebaarde opa – die omhoog keek. er zat geen beweging meer in opa. de kreidler opgepoetst in de schuur tegen roestvorming.
    in het dorp noemden ze mij de witte kaaskop. amsterdam, alkmaar het lag allemaal boven de rivieren – en dat was kaas, geen rijstevlaai. punt uit. op de tv had je duitse en belgische zenders, die had je in amsterdam niet. zoveel zenders voelde als rijkdom. waarom deze situatie schets uit het verleden? om het volgende gedicht in te leiden en dat u weet waar de dingen vandaan komen: <\/em><\/p>\n\n\n\n

    \"\"
    vroeger<\/strong>

    vroeger had je films met witte spoken
    ineens kwamen ze een hoek om
    of opa die opgebaard lag in de gang
    die had er ook een handje van
    je deed de huiskamerdeur open
    en daar lag opa

    ja vroeger
    toen de melkboer nog losse melk bracht
    alles was overzichtelijk
    opa kende zijn plaats
    je had verse melk
    en je wist van wie je zusje was

    pom wolff <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    \"\"


    schaduwen van de mijnschachten
    werpen zich over het Mijnwerkersdorp
    waar de dokter en meester
    nog met U werden aangesproken
    vragen niet gesteld en verdiende loon

    ik klein was
    huppelend door wuivend graan
    en glooiend landschap
    met het onbekende verlangen
    van groot worden

    Magda Haan 

    –>
    mijn eigen jeugdherinnering – iets minder rooskleurig dan die van magda – uit het limburgse heuvelland – daar liggen meer jeugdjaren van oa magda, frans, lisan, g\u00e9rard wellicht – we lazen ze met groot genoegen.  zo ook die van magda hierboven. de mijnen, altijd weer die mijnen. mooie regels in de tweede strofe ook – hoeveel leed de mijnen ook brachten de onbezorgdheid van een kind in een paar regels geschilderd bijna. het wuivend graan om het kind heen op het vruchtbare gele l\u00f6ssland ontnam de kinderen als het ware het uitzicht op de vaak ook aanwezige sociale ellende rond de sluiting van de mijnen en de stoflongen van de mijnwerkers. dokter schoolhoofd en magda vergeet de pastoor beheersten met mannenmacht het limburgse leven. carnaval voor de aanwas – zeg maar –  limburgs \u2018verdiende loon\u2019 voor de vrouwen. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"


    Hier und Heute

    Broertje en ik mochten televisie kijken
    op het grote zwart-wit beeld bij de buren

    we keken op een Duitse zender naar 
    Hier und Heute – \u2018Hier\u2019 dat snapten we 
    en \u2018Heute\u2019 betekent vandaag zeg maar nu
    zei de buurman – het blijft een grensgeval

    ging het over iets dat al gebeurd was
    maar waar is dat Nu dan vroeg broertje
    daar waren we wel benieuwd naar 
    gingen dat toen zelf maar zoeken

    op straat of het kerkplein bij het snoepje 
    van de week in de winkel van De Gruyter
    de etalage van het warenhuis en daar
    met de roltrap omhoog en omlaag
    we keken onze ogen uit naar 
    wat er in alle kleuren te zien was
    kijk zei ik je kunt het nu meteen pakken 
    het ligt hier allemaal te gebeuren 

    ja maar ik wil nu naar huis zei broertje
    ik krijg hier heel erge honger van

    \u00a9 FT 30.01.2020<\/em>

    –>
    ook frans beschrijft limburgs – ik schat in heerlens limburgs leven uit zijn jeugdjaren. ik ken De Gruyter uit amsterdam blijkbaar ook in heerlen. (het snoepje van de week – ja inderdaad elke week een verrassing bij de boodschappen door moeder – kon van alles zijn plakplaatjes, knikkers, dinky toys) –  frans schreef meer een anekdote dan een gedicht deze week. verhaalt hoe het was om met je broertje de grote wereld te verkennen van roltrappen, kleurrijk ge-etaleerd snoep, de warenhuizen. hoe je op een roltrap in tegengestelde richting trachtte boven te komen. het internationale aanbod aan tv zenders – met af en toe ook der roedi carrel.


    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"

    Hooizolder<\/strong>

    er was de hooizolder om in te spelen
    en een loods vol onbegrijpelijkheden
    rommel dat geen rommel was
    zomaar voor het oprapen lag
     
    er was de hooizolder om in te springen
    en een schoolbord in de stal met krijtjes en een spons
    om fouten weg te vegen of opnieuw te beginnen
    geheimpjes bleven onder ons
     
    er was de verste schuur, daar stond de zwadkeerder
    \u2018k vergat steeds de naam en dacht en vond
    als ik er vaak kom zal ik het  leren
    een beetje pijn, de harde grond
     
     
    Ien Verrips

    –>
    daar dus Ien! daar was DE PLEK WAAR JE MENS MOCHT WORDEN en als we het gedicht goed begrijpen met vallen en opstaan – we begrijpen je stekeligheden beter nu – (nee hoor grapje) – het gedicht een opsomming met een prachtige slotregel waarin het geheel een beetje gerelativeerd wordt – in ieder geval zo lees ik dat. het was allemaal mooi vroeger en soms verbazingwekkend ook – maar mens worden gaat ook soms samen met de pijn – ik denk aan een lied van romy haag – \u2018wenn die wunden l\u00e4ngst geheilt sind – man braucht ein ganzes Leben um die Kindheit zu verstehen..\u2019 <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \n