{"id":14751,"date":"2020-02-28T08:19:05","date_gmt":"2020-02-28T07:19:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=14751"},"modified":"2020-03-01T16:41:01","modified_gmt":"2020-03-01T15:41:01","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-trofee-van-verlangen-dit-wereldwijde-verspreide-virus-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/02\/28\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-trofee-van-verlangen-dit-wereldwijde-verspreide-virus-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Elbert Gonggrijp wint de enige echte virtuele trofee van verlangen op pomgedichten – Yvonne Koenderman zilver, Ren\u00e9 Hillenaar brons"},"content":{"rendered":"\n

het was een prachtige wedstrijd – wedstrijd tussen aanhalingstekens zoals elke zondag op pomgedichten. een waar genoegen om de werken van de dichters te beoordelen – het maakt de zondagochtend intens. deze week zonden dichters iets van hun kwetsbaarheid in in po\u00ebzie weergegeven – dank jullie allemaal wel. de waardering een arbitraire leeservaring. goed dat deze site er is – voor de verjaagden uit de wanhoop – vandaag voor de verjaagden uit de werkelijkheid die dichters net te vaak een wanhoop is. als ik dan toch moet kiezen. kies ik voor het alomvattende van Elbert Gonggrijp, wat een prachtgedicht goud! –  de nog na dampende en onontkoombare emotie van Yvonne Koenderman, zilver!!  en de 9 regels eenvoud van Ren\u00e9 Hillenaar, brons – van harte!<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

\"\"


DERHALVE<\/strong>
 
Ouder schijnt het dan het alledaagse, ouder
dan de tijd. Het valt niet te verbijzonderen, niets
voert de boventoon. Het legt een open hand
op tafel, biedt stoppels aan op een akker,
plengt kille regenbuien voluit.

Schuilt in een natte jas. Waar je als herinnering
blijft, maar vergeten de vergeelde brieven op
een verlaten zolder. Ik bedoel je dit: wij kunnen
niet zonder het heimwee naar het geluk,
maar nog minder met elkaar.

Het blijkt de liefde maar, zo verschimmeld
als oud brood, zo rijp als bedorven fruit.
Wanneer erover valt te zwijgen deint
het zachtjes tegen de kade, klotst
het zijn waarschijnlijkheid \u2013
 
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 28 februari 2020
 
–>
 
Een verklaring van het fenomeen en meteen ook een prachtige opening van de wedstrijd – derhalve de titel – dat we weten wat we moeten weten. het is het heimwee naar geluk. elbert vat zijn persoonlijke notie van verlangen in de mooiste regels van dit gedicht samen – daar komt hij tot de kern voor wat hem zelf betreft:

wij kunnen
niet zonder het heimwee naar het geluk,
maar nog minder met elkaar.

<\/em>
voorafgaand aan deze wereldregels en in de regels volgend daarop vergeet de dichter zijn lezers niet – daar mogen wij lezen hoe dat ‘heimwee naar geluk’ in elkaar steekt: dat het van alle tijden is – dat het niet af te dekken valt – dat het dus ook van alle tijden blijft – het verlangen – te \u2018verbijzonderen\u2019 is het niet (de eerste strofe) – en later in de derde strofe dat het van de liefde blijkt. en zoals alles van het water is – en zelfs na verloop van tijd in ons zwijgen dat het van de waarschijnlijkheid in ons klotsend heen en weer zal blijven gaan. verlangen valt niet te dempen,nergens, nooit. derhalve troost de dichter niet derhalve biedt de lezers geen troost – een prachtgedicht derhalve.



 
<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"
Ik koester
zoals ik koesteren kon
in de palm van
schrijf woorden
nooit geschreven
ook niet over lippen
kussen stil bewaard
het glas nog halfvol

voorzichtig opgeborgen
in  die lade boven het  rif
achter rib
om kloppend
te wachten
tot het stil
gevonden wordt.

Yvonne Koenderman



–>
net als haar gezicht op de foto boven het gedicht – bijna – de woorden hier van Yvonne. een hartenkreet – de woorden lijken in een ademstoot opgeschreven – een enorme uiting van een hartstochtelijk verlangen zo lees ik dit gedicht. dat de woorden nog dampen. ja soms is po\u00ebzie de weerslag van een onbedwingbare emotie en het lijkt dan alsof de woorden die emotie opslurpen en dat de vonken er door het lezen weer van afvliegen – alle klanten op.  en dat het klopt. ja dat het klopt en wacht.  tot het gevonden wordt.  de woorden kolken, de stilte woelt. mooi.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
  • Elbert Gonggrijp – Waar je als herinnering blijft, …<\/li>
  • Magda Haan – gelukkig hebben we de foto’s nog <\/li>
  • Frans Terken – het wonder van wijn<\/li>
  • Ien Verrips – als ik dan toch eens …<\/li>
  • Rik van Boeckel – mijn verlangen raast langs oevers van liefdesdagen <\/li>
  • Cartouche – ik kan niet meer dan je beamen <\/li>
  • Ren\u00e9 Hillenaar – er valt geen brief op de mat <\/li>
  • Petra Maria met een wens<\/li>
  • Anke Labrie – ook niet met zijn ogen dicht <\/li>
  • Erika De Stercke – in mijn dromen de waarheid <\/li>
  • Yvonne Koenderman – tot het stil gevonden wordt <\/li><\/ul>\n\n\n\n

    wedstrijd gesloten<\/strong><\/p>\n\n\n\n

    \nhttps:\/\/youtu.be\/zzWCw0RFPWo\n<\/div>


    wie wint de enige echte virtuele trofee van verlangen op pomgedichten?
     
    is het verlangen zoals kopland ons uitlegt het verlangen zelf of ligt het toch anders? kunnen we niet zonder verlangen? of is het die nog altijd niet opgeloste verstikkende pijn door welke je elke dag weer wordt aangevreten.
    VERLANGEN! elk jaar komt dit thema hier voorbij. dat we nieuwe inzichten kunnen veroveren – wellicht een nieuw medicijn kan worden geboden tegen dit wereldwijde verspreide virus in woorden –  het woord is aan de dichters! <\/strong>

    u kent de regels: <\/strong> de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em>
    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    niet over verlangen <\/strong>

    laat ik nou eens niet
    over verlangen schrijven
    niet om er van weg te blijven

    nee om te schrijven
    over een plaats in mijn hoofd
    waar het verlangen niet heerst

    het verlangen geen plaats kreeg
    het eeuwige verlangen
    naar jou

    \u00e9n niet over jou
    omdat ik altijd heb gewild
    dat je bij mij zou blijven

    pom wolff <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    gelukkig
    hebben we
    de foto’s nog
    na jaren lang zuipen
    verzuipen, depressies, angst, ontkenning, geweld
    gesprekken, leugens, zorgen, boosheid, verhuizingen, verdriet
    gelukkig waren we altijd een hecht gezin
    in jouw laatste wens voor de zelfgekozen dood
    we stonden naast je, hielden je nog stevig vast
    toen je gezicht veranderde in die lieve jongen van toen


    Edit-gedicht n.a.v. het boek ‘Gelukkig hebben we de foto’s nog’ van Marcel Langedijk
    \u00a9 Magda Haan

    –>
    een teer onderwerp in de wedstrijd gebracht – de vorm is iets van de po\u00ebzie – steeds een woordje meer per regel – de inhoud en de terminologie is van het proza. en het mag gezegd van indringend proza – de beschrijving van de hoofdpersoon in directheid geschilderd – zo doen dichters dat niet – proza\u00efsten wel – de gebeurtenis tot aan de dood toe beschreven – beklemmend – de dood als bevrijding, de herinnering aan het moment supreme keert alle ellende van het leven om en legt de ellende neer in een bedje van kinderlijke onschuld. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    Liedje van<\/strong>

    Verlangen dat is het bloed
    dat onbekommerd rondgaat
    en door de aderen stroomt

    of nee het is de klop van
    het hart dat het rode bloed
    almaar rond en rond
    door het lichaam pompt

    of nee het is de rode wijn
    uit de fles hoe het gegoten
    in het glas dan door mond en
    slokdarm de maag verwent

    het wonder van wijn
    als het verandert in bloed
    hoe het verlangen voedt

    \u00a9 FT 28.02.2020

    –>
    frans maakt er maar een liedje van – je moet een vorm vinden bij dit thema. en frans plaatst het thema buiten de relatie mens-mens. het is de mens en zijn drank die de dichter aan de orde stelt – meer in het bijzonder het verlangen naar de rode wijn die in menig mens schuilgaat, post heeft gevat – zonder welke het leven niet. het gedicht eindigt met de regel – \u2018hoe het verlangen
     voedt\u2019- hoe het verlangen verlangen voedt, hoe de rode wijn verlangen voedt.  zet je toch maar weer bram vermeulen op voordat de tweede fles open gaat. verlangen is nu eenmaal niet weg te drinken hoe existentieel hier ook beschreven. het blijft bij je als bloed. en voedt het verlangen.


    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \n