{"id":14964,"date":"2020-03-20T08:09:44","date_gmt":"2020-03-20T07:09:44","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=14964"},"modified":"2020-03-22T10:57:08","modified_gmt":"2020-03-22T09:57:08","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-herinneringen-zijn-mooie-dingen-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/03\/20\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-herinneringen-zijn-mooie-dingen-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"TON HUIZER wint de enige echte virtuele – herinneringen zijn mooie dingen – trofee op pomgedichten – CARTOUCHE en ELBERT GONGGRIJP zilver"},"content":{"rendered":"\n
\"\"

–>
uit de lofbetuigingen zal het duidelijk zijn geworden – de webmaster van pomgedichten punt nl is geraakt door de eenvoud en het vakwerk van Ton Huizer. \u00a0in zijn gedicht komt alles bij elkaar, de herinnering, het kind, de foto, de wijze waarop, het papier: oud als het leven dat is afgebeeld en het leven dat uiteindelijk het leven zelf inhaalt en in de dood vertaalt. goud voor ALBUM van Ton Huizer.<\/strong>
voorts tweemaal zilver voor de uitgelichte en himmelhochjauchzend geprezen strofen 2 en 3\u00a0 van Cartouche en de wereldstrofe 2 van Elbert Gonggrijp – mijn god laat mij ook zo kunnen dichten. alle dichters een dankjewel – een welgemeende felicitatie voor de drie dichthelden van deze zondagochtend.<\/strong>


te midden van de persoonlijke en vaak kwetsbare herinneringen de vroege ochtend aanvaarden \u00a0in een verstilde kamer in een verlaten stad in een opgehoest land – het kan slechter. dank aan de dichters voor de zachte en \u00a0soms \u00a0zo harde beschreven landing in een opgegraven verleden. het is een eer daarbij een paar woorden te mogen schrijven. in de – enige echte virtuele – wint iedereen omdat de onbaatzuchtigheid hier een hoog in het vaandel gehesen deugd is – \u00a0week in week uit – pomgedichten heeft geen virus nodig om het mooiste uit de mens, uit de mensheid te halen. om het mooiste uit de taal te halen. dank u wel. onder de gedichten steeds de woorden op deze door U zo mooi gemaakte zondagochtend.<\/strong> om half 11 het goud, zilver en brons.<\/em>
<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
\"\"

Album<\/strong>

Ik woon nog in zwart-wit
tussen kartelrandjes
ik lach, dus het gaat goed
 
iedereen is er nog
en ik weet alles al
maar de hoekjes laten los
 
mijn bladzij is gescheurd
straks ben ik oud papier
is er niemand meer
 
die nog weet hoe ik heet
en toch, ik lach
ik lach nog steeds
 
het leven is soms wreed
 <\/em>
Ton Huizer<\/em>
–>
een pareltje-  in alle eenvoud gevonden in een fotoboek. de kartelrandjes niet te zien hier op de foto –  maar inderdaad zo werden de foto\u2019s afgedrukt – met die gekartelde  randjes. en ik herinner me de doosjes met plakhoekjes om de hoeken van de foto\u2019s in te schuiven en te plakken in een fotoboek. er moest nog gelikt. in dit gedicht komt alles bij elkaar, het kind, de foto, de wijze waarop, het papier, oud als het leven dat is afgebeeld en het leven dat uiteindelijk het leven zelf inhaalt en in de dood vertaalt.<\/em>
 <\/em> <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
  • Frans Terken – De jonge god gekomen op de zevende dag <\/li>
  • Petra Maria – alles wat ik herinner met jou gedeeld <\/li>
  • Rik van Boeckel – Zo zag ik jou een leven geleden <\/li>
  • Ditmar Bakker – Zij stamde uit een dorpje nabij Goes\/Laat ieder zich Fien herinneren<\/li>
  • Ton Huizer – straks ben ik oud papier <\/li>
  • Cartouche – hoe wonderlijk mooi dat was<\/li>
  • Magda Haan – we schreven…<\/li>
  • Anke Labrie – grote mensen wisten overal de weg <\/li>
  • Conny Lahnstein – op die verboden plek waar ik me vergaapte aan een immens rode gloed <\/li>
  • Elbert Gonggrijp – Sterven heeft geen toekomst meer, …<\/li>
  • Ien Verrips – mijn ogen huilen spijkers <\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \n