{"id":15035,"date":"2020-03-27T06:44:04","date_gmt":"2020-03-27T05:44:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=15035"},"modified":"2020-03-29T10:42:10","modified_gmt":"2020-03-29T08:42:10","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-dan-valt-opeens-de-dood-in-huis-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/03\/27\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-dan-valt-opeens-de-dood-in-huis-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Frans Terken wint de enige echte virtuele – \u2018en dan valt opeens de dood in huis\u2019 – trofee op pomgedichten – Ditmar Bakker zilver en Anke Labrie brons."},"content":{"rendered":"\n

wie wint de enige echte virtuele \u2013 ‘en dan valt opeens de dood in huis’ \u2013 trofee op pomgedichten punt nl? de keuze deze week wel heel moeilijk. eigenlijk was het ook geen thema om prijzen uit te reiken. dat komt goed uit – wij van hier reiken geen prijzen uit. wel elke week een dankjewel aan alle dichters die insturen en een eerbetoon aan de dichters die ‘binnenkwamen’. Frans Terken, Ditmar Bakker en Anke Labrie verdelen het eremetaal. goud voor Frans, zilver voor Ditmar en brons voor Anke. van harte!<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Druppel<\/strong>

Hoe de emmer
plots vol loopt

bovenop de spiegel
een uitdovende blik
zoekend naar troost

nog een keer
de vermoeide stem
voordat ze wegdrijft

stilte op de cirkel
tekent de noten
van het laatste lied


 \u00a9 FT 27.03.2020

–>
we zijn op zoek naar de overrompeling – naar de variant die plotseling daar is. die variant die een afscheid niet toestond. omdat een beetje dood nu eenmaal niet bestaat – in een beetje dood zit het leven nog – de genadeloze is van een andere orde – ontdaan van het leven. een dichter kan er in wezen ook niets mee en zoekt er beelden bij. zo ook frans. de emmer vol – de stem die wegdrijft – een laatste lied. de wedstrijd werd ingezet voor het bekend worden van het heengaan van de zangeres – hoe ze in het interview met pauw  cees nooteboom ontluisterend tekende. als een huistiran die jarenlang zijn handen niet thuis hield. 1933 het geboortejaar van deze schrijver nooteboom. je moet blijkbaar heel wat verzinnen om de werkelijkheid te verbloemen. terug naar frans. 12 korte regels voor een groot thema. wegdrijven een mooi beeld. dichters hebben geen boeken vol nodig – dichters verhullen niet – dichters horen een vermoeide stem. horen de ander nog. en het zware ademen. 
<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
  • FRANS TERKEN – de vermoeide stem voordat ze wegdrijft<\/li>
  • RIK VAN BOECKEL – op zijn laatste adem <\/li>
  • CARTOUCHE – die duizend en de dood in \u00e9\u00e9n klap <\/li>
  • PETRA MARIA – omdat ik je in mijn armen hield <\/li>
  • ERIKA DE STERCKE – Verdwijn, monster van ongeluk <\/li>
  • ELBERT GONGGRIJP – Een dood vogeltje <\/li>
  • IEN VERRIPS – je bent een rare gast <\/li>
  • DITMAR BAKKER – De borders bloeien geurig. <\/li>
  • ANKE LABRIE – papieren en steeds meer papieren <\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \nhttps:\/\/youtu.be\/ZN2SdyT8gPg\n<\/div><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"

    wie wint de enige echte virtuele – \u2018en dan valt opeens de dood in huis\u2019 – trofee op pomgedichten?<\/strong>
     
    het door zo velen door de eeuwen heen – het door madonna tot aan professor scherder toe gevreesde maar ook het door dichters zo gevreesde – het meest genadeloze – denkbare thema in de enige echte virtuele zondagochtendwedstrijd op pomgedichten. DE DOOD. maar dan in de variant die plotseling daar is. die variant die een afscheid niet toestond, <\/strong>de variant met die toch weer alles en een ieder overrompelende uitkomst. wie wint de enige echte virtuele – en dan valt opeens de dood in huis – trofee op pomgedichten? het zijn barre tijden dichters maar het kan altijd erger nog. wij weten het en schrijven. u kent de regels. u kent ook de regels voor deze wedstrijd: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em>
     

    had<\/strong>

    en dan valt opeens de dood in huis
    goede morgen

    zelfs de koffie dronk ze zoals jij
    je had hetzelfde leren jasje kunnen dragen

    ik had op haar verliefd kunnen worden
    op haar had ik verliefd kunnen zijn

    \u2013 Pom Wolff <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Pom, de dood is slechts een schim die ons nadert. Ook virtueel. Hou je taai. Rik

    Een schim
    <\/strong>
    Hij gedijt niet meer
    op zijn laatste adem
    hij zucht dieper
    zijn keel is zieker

    de appel valt dichtbij de boom
    hij verwacht nog een gedachte
    de dag van vervulling
    is verder weg dan nooit

    het is stil van binnen
    er komen geen woorden voor
    in zijn uitgestrekt heelal
    sterren fonkelen slechts

    hij ligt thuis in zijn eigen bubbel
    het zonlicht de enige vreugde
    dood is slechts een schim
    van de gedachte die hem overvalt.


    Rik van Boeckel
    27 maart 2020

    –>
    wat rik de lezer duidelijk tracht te maken ik weet het niet. de dood een schim (van de gedachte die hem overvalt). het lijkt op een ontkenning –  de gedachtesprong op dit schaakbord van het leven is mij net te verrassend. de dood vanuit het leven beschreven, als een soort dagboekaantekening in strofen weergegeven. rik blijft net te ver van de essentie vandaan zoals het in een mensenleven meestal ook is. en zie daar – daar heb je proza voor – door rik hier ingezet. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"

    In heel zuid en noord<\/strong>
     
    alleen de droom kent nog het rond
    rafelig het sleep-touw waarmee
    het daagse is omwonden
    die duizend en de dood
    in \u00e9\u00e9n klap, zoveel, zo vaak
    een long die hapert, ademnood
     
    til haar over de dorpel, weeg
    ons op tegen de evenaar, breek
    de ketting, laat de deurpost los
    hoeken en holle lijnen vlakken
    want onverholen willen we
    leven met wind in het gezicht

    roeien met eigen riemen een eind
    aan alle heen en weer zodat
    beide kanten kunnen eten van
    \u00e9\u00e9n wal en het schip ge\u00ebvenaard
    zo dadelijk weer kan keren in
    het wiegend ritme van het kind
     
    27-03-2020
    Cartouche

    –>
    in een adembenemende vaart laat de cartouche de dichter in hem los op het thema. de lezer zal het weten. de dood hier met het leven bestreden nog in een stormvloed aan woorden – ja zo kan het ook natuurlijk. en alles om die ene haperende long heen beschreven. rik van boeckel zocht het in proza, cartouche in de po\u00ebzie. alsof je de dood kunt keren door po\u00ebtische levenslust. helaas,  door het leven en de lust heen slaat de genadeloze soms toch overrompelend toe.

    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    lieve vriend<\/strong>

    in jouw ogen zag ik ooit
    de glimlach van de dood
    versterven
    alleen omdat ik je
    in mijn armen hield

    ook wanneer je eigenlijk
    wilt blijven
    moet je gaan
    en terugkomen

    op onze berg
    cirkelen vandaag de gieren

    Petra Maria

    –>
    niet mijn gevoel maar mijn hersens haken af bij de geladen woorden. blijven – gaan en  terugkomen – het is navoelbaar – invoelbaar – maar de dood – in welke vorm ook – keert niet weerom. het gebruikte woord \u2018alleen\u2019 in de eerste strofe is ook verwarrend. net als de titel tegen de gieren afgezet in de laatste regel. petra maria laat deze lieve vriend niet de lieve vriend van de lezer zijn. po\u00ebzie is er ook voor de lezer. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"
    de groeten vanuit een uiterst kalm gent – alles ligt plat – het beste voor jou en familie<\/em>

    Indringer
    <\/strong>
    Ik verafschuw je
    Jij die komt als een dief
    Zich nestelt op vitale plaatsen

    Niet gedacht dat een angst van weken
    De wereld verlamt, nu de narcissen 
    Hun kelken ontbloten

    Verdwijn, monster van ongeluk
    Loze woorden in vreemde tijden
    Het stuk zeep wacht op handen

    Erika De Stercke

    –>
    verdwijn monster van ongeluk – de hartenkreet van  Erika – corona – de vijand die dood en verderf zaait te midden van de krokussen en de lente narcissen. ja zo is het – het gedicht als vaccin ingezet. werkzaam nee. helaas. de po\u00ebzie legt het tegen een virus af. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"


    Rigor mortis<\/strong>
     
    Een dood vogeltje, maar wat wist
    je daarvan. Hoe het kroop en zich
    verschool in het struikgewas,
    zijn laatste adem uitblies.

    Wat wist je ervan.

    Hij had deze dood zelf verkozen,
    heel anoniem, heel afwezig, zonder
    bombarie, zonder afscheidslied.

    Sterven kon hij zelf wel.

    ( De veertjes nog geschikt,
     de oogjes nog wijd open. )
     
    Elbert Gonggrijp,
    uit de dichtbundel
    \u201cOntvreemd domein \u201c
    ( 2004 )

    –>
    tsja. een dood vogeltje. op je pad – ik vind het verschrikkelijk. als op je pad plotseling een dood wezen dood ligt te liggen. dat er verschillend met de dood kan worden omgegaan bewijst elbert. een liefde vol beschreven dood vogeltje zijn gedicht ingedragen. ik ken nog een andere dichter – een met een vreemde hobby:


    kapotte vogeltjes

    3 vogeltjes zonder linkerpoot, linkeroog eruit
    1 vogeltje gebroken zonder rechterpoot, rechteroog eruit
    1 vogeltje geheel zonder poten, ogen er nog in
    1 met beide ogen eruit
    1 half vogeltje (andere helft nergens te vinden)
    2 vogeltjes totaal geplet
    2 losse linkerogen, 2 losse rechter – hoe houd je ze uit elkaar gvd
    4 losse linkerpoten, een halve rechterpoot en nog een halve, jezus en nog 2 halve

    pomwolff <\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"

    je bent een rare gast
    de niemandsvriend die doodleuk verschijnt
    vrijwel altijd ongenood
    meestal ongewenst
    bij tijd en wijle aangezegd
    en af en toe
    aan het eind van ons latijn
    begeerd
    maar dat brutaalweg binnenvallen
    daar is geen wennen aan
     
    Ien Verrips m
    maart 2020

    –>
    ik ga voor IEN als filosofe des vaderlands. zij weet in enkele woorden samen te vatten waar anderen gedichtenbundels, romans of andere boeken vol over schrijven. het is die noordhollandse nuchterheid die elk thema en deze week dit beladen thema terugbrengt tot behapbare brokken van  \u2018ja zo bez(ien) is het zo\u2019. IEN maakt hier van po\u00ebzie – net als de dood trouwens – een kwestie van gelijk krijgen en gelijk hebben. maar dat is nou net de kwestie in de po\u00ebzie IEN. de po\u00ebzie krijgt nooit gelijk.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"

    DE TUINMAN INDACHTIG DE DOOD<\/strong>

    De borders bloeien geurig. Ik ga stuk,
    laat haren los en schilfer brokken cellen;
    mijn kraaienpoten zijn niet meer te tellen,
    verwilderend als slaapkamergeluk.

    Natuurlijk kan de tuinman dat herstellen,
    maar zo ik zevenblad de grond uit ruk
    merk ik dat lichte steken als ik buk
    de voortgang van verval ook al voorspellen.

    Twee planten zijn te kruisen met elkaar,
    zo expliceerde men de wet van Mendel,
    aldus ontstaat een sterker exemplaar.

    De dood huist in mijn handen. Wat een zwendel,
    alsof er somtijds, lukraak hier en daar
    gewied wordt: straatgras eender als lavendel.

    [D.B.]

    –>
    tot aan de laatste strofe ga ik met de dichter mee – in een volkomen bewondering – tot en met de wetten van mendel zeg maar – daarna geurt de lavendel mij net te sterk naar dichtkunst in de laatste strofe. o dat mooie stukgaan en die prachtige schilferende cellen en ook het lichte steken als ik buk die \u2018de voortgang van verval ook al voorspellen..\u2019 – ja zo op deze woorden mag een dichter mij de dood in dragen – hoe onwelriekend het rijm mijn droom even later ook verstoort. een sonnet met net drie regels teveel. die bestaan ook.

    <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
    \"\"

    dodenrit <\/strong>
     
    toen hij haar die morgen riep
    had zijn stem een vreemde klank
    ze zag zijn krachteloze arm   
     
    een snelle rit per ambulance
    een eindeloze gang
    artsen die hun pas versnelden   

    papieren en steeds meer papieren
    hoewel zij ze niet echt begreep
    tekende zij voor het leven
     
    opnieuw een ambulance
    nu nog sneller met sirene aan
      weer een eindeloze gang

    hier geen papieren meer
    ze kreeg een klapstoel en
    een koffie uit de automaat
     
    na uren of het leken uren
    hoorde ze zacht een deur dichtgaan
    twee artsen met een trage pas
     

    anke labrie


    –>
    ik begrijp het uitgeschreven verhaal \u2013 ook hier in modern beeldend proza \u2013 de dubbele betekenis van ‘de eindeloze gang\u2019 en \u2018de papieren en steeds meer papieren\u2019 bijna realistisch beschreven. De po\u00ebzie komt echt op gang in de laatste 5 regels van het gedicht – (op de gang met het klapstoeltje) – beklemmend ook \u2013  geraas leidt af:
     <\/em>
    toen hij haar die morgen riep<\/em>
    had zijn stem een vreemde klank <\/em>
     <\/em>
    ze kreeg een klapstoel en <\/em>
    een koffie uit de automaat <\/em>
     na uren of het leken uren<\/em>
    hoorde ze zacht een deur dichtgaan<\/em>
    twee artsen met een trage pas<\/em>
     <\/em>

    anke labrie <\/em> <\/figcaption><\/figure>\n\r\n\t\t