{"id":15421,"date":"2020-05-01T17:19:59","date_gmt":"2020-05-01T15:19:59","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=15421"},"modified":"2020-05-03T10:43:30","modified_gmt":"2020-05-03T08:43:30","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-in-de-stilte-van-de-dag-zijn-de-dingen-zoveel-mooier-soms-de-in-stilte-verzonken-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/05\/01\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-in-de-stilte-van-de-dag-zijn-de-dingen-zoveel-mooier-soms-de-in-stilte-verzonken-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Max Lerou en Elbert Gonggrijp winnen de enige echte virtuele – in de stilte van de dag zijn de dingen zoveel mooier soms – de in stilte verzonken trofee op pomgedichten – brons voor Rik van Boeckel en Petra Maria"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
\u00a0
twee gedichten van de stilte – ik kan er niet omheen verdienen \u00a0meer dan goud – max lerou en elbert gonggrijp. (de verkorte versie). alle dichters dank je wel voor het insturen van de soms heel kwetsbare stiltemomentjes die in woorden hier aankwamen. delen Rik van Boeckel en Petra Maria (ook de verkorte versie) vandaag het brons. moet de conclusie zijn dat de amsterdamse joffer betsy repelius een waardig eerbetoon in po\u00ebzie is gegeven. dank jullie wel.<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"

Pom lieve vriend, de straat kent een stilte zoals nooit.
de nacht doet er een schepje bovenop.
 <\/em>
nachtzicht<\/strong>
 
ons huis kent rust
zoals rust wel wordt ge\u00eberd
sereen omhangen
 
de straat is solidair \u2013 gerucht noch wind
zelfs de bomen zijn wat saai vanavond
ze staan daar maar een beetje
 
als een man op leeftijd enigszins bedaard
aardig kaal en ook de huid is dun
je ziet de ringen eer hij is doorkliefd
 
ml

–>
een mooi stilleven – de huid dun inmiddels. je voelt dat elke woord meer er een teveel is. ook in de recensie.


 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"

RONDOM
 <\/strong>
Wij leven onze eigen plek, kijken naar wie wij
zijn om dat niet te gaan vergeten \u2013 ogen zonder
weet van het \u00e9\u00e9n of ander. Wij hadden alles
kunnen betekenen: deze stilte, dit landschap.

Deze bomen en het water. Wij bestaan elders,
in gedachten, zoals paarden. Wij blijken zo goed
als zij, bedenken hoe het is om een dier
te bedoelen, hier, in dit ogenblik.

Toen wij het niet wisten, toen het ons zocht,
toen het ons zag, riep, voelde. Laat het zingen
aan de wind, laat het deinen aan de golven,
zachtjes, om de stilte heen.

Laat de pen de hand proberen,
stilte om de dichter heen
\u2013 in stilte stilte dichten \u2013
 
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
vrijdag 1 mei 2020

–>
het is al prachtig maar ik kan het toch niet laten – om het gedicht dat nooit meer zo en nooit meer zo goed geschreven kan worden uit de woorden te destilleren – elbert zet een verstild wereldwondertje neer in de nederlandse taal:
 
Wij hadden alles
kunnen betekenen: deze stilte, dit landschap.
Deze bomen en het water.

Toen wij het niet wisten, toen het ons zocht,
toen het ons zag, riep, voelde. Laat het zingen
aan de wind, laat het deinen aan de golven,
zachtjes, om de stilte heen.

Laat de pen de hand proberen,
stilte om de dichter heen
\u2013 in stilte stilte dichten \u2013

<\/em>
van de stilte dichten is een kunst.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Petra Maria – niets zeggen haar ogen<\/li>
  • Elbert Gonggrijp – toen het ons zocht, toen het ons zag<\/li>
  • Ren\u00e9 Hillenaar – mijn stilte is ongehoord aanwezig<\/li>
  • Frans Terken – laat je onhoorbaar zien<\/li>
  • Rik van Boeckel – dichtbij de pijn stil van binnen<\/li>
  • Jako Fennek – dit stilleven ontdaan van elk rumoer<\/li>
  • Vera van der Horst – het ademen voorbij<\/li>
  • Anke Labrie – het korenblonde zacht<\/li>
  • Erika de Stercke – om de mijmeringen te verstillen<\/li>
  • Max Lerou – de huid is dun je ziet de ringen<\/li>
  • Cartouche – een hele wereld voor me<\/li><\/ul>\n\n\n\n
    \"\"


    wie wint de enige echte virtuele – in de stilte van de dag zijn de dingen zoveel mooier soms- de in stilte verzonken trofee op pomgedichten?
     
    we nemen een schilderij van betsy repelius van 100 jaar geleden als uitgangspunt – de verstilling die zij wist uit te drukken – de kunstenaar in zijn werk verzonken. dichters herkennen die stilte waarin en waaruit het gedicht kan ontstaan. graag lezen we van uw contemplatie – de regels als vanouds: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em>

     
    toen je stilte stuurde<\/strong>

    niets
    is me liever
    dan eenvoudig mooi

    het bloemblauw
    vers gescand
    natuurlijk in het licht

    een meisje
    drinkt in stilte woorden
    denkt hem goddelijk lief

    en ik
    ik kan in stilte
    niet meer denken
    ik kan het denk ik niet<\/strong>

    pom wolff<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    voor het raam
    wuift de varen
    een stille beweging

    en als de klok niet
    kon hij het geluid
    verdragen

    zo’n zeldzaam moment
    als de lage zon voorbijkomt
    schaars

    niets zeggen
    haar ogen
    wees maar stil

    we zijn het
    gewoon
    het is al samen

    petra maria

    –>
    de dingen zoveel mooier soms als ze verstild verzonken zijn – we gaan dit weekend de stilte in, lieve lezer – de stilte om ons heen in woorden van de po\u00ebzie  – de gedachte alleen al is bevrijdend – het dagelijkse gekakel ver weg en achter ons – hier geen anderhalve meter, geen vliegtuigen meer, geen politiek, geen erwin wennemars, hier hebben de dichters de po\u00ebzie voor het zeggen. het is zondagochtend vroeg, we gaan de stilte in! Petra Maria laat de varen wuiven bij een lage zon. er wordt niets gezegd – een gedicht over samen zijn. subtiele beelden. twee laatste prachtige strofen – ik laat er \u00e9\u00e9n aan voorafgaan – de andere woorden hoeven niet.
     
     
     
    voor het raam
    wuift de varen
    in de lage zon<\/em>
     <\/em>
    niets zeggen
    haar ogen
    wees maar stil

    we zijn het
    gewoon
    het is al samen

    <\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"


    ZONDER GELUID<\/strong>

    ik heb altijd wel wat
    kruimels dood op zak
    ze zwijgen als de pest
    en branden als de hel

    ik zou er eenden mee kunnen voeren
    maar ach wat weten vogels nou
    van virussen en bange mannen
    ik poets mijn tanden en ben braaf

    mijn stilte is ongehoord aanwezig
    ik hou van iedere wolf op mijn pad
    leven is maar schuin afgesneden
    ik ben het brood dat mij eet

    de tuinman vlucht voor het sterven
    maar ach het leven in Ispahaan
    glimlacht om alles en niets
    zolang de zon op aarde schijt

    \u00a9 Ren\u00e9 Hillenaar 

    –>
    ik zeg net teveel nadruk ren\u00e9, te nadrukkelijk de uitleg ook – het gedicht om die prachtige regel heen geschreven – \u2018ik ben het brood dat mij eet\u2019 – dit gedicht zou meer van dit soort mysterie moeten kennen – de stilte TE aanwezig – dat is het. dan valt de stilte weg. de ik persoon neemt haar plaats in – en het gedicht valt daarmee buiten het gevraagde thema.

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Dichter bij de stilte<\/strong>

    Hoe we met niets omkleed
    samen de dagen voeden
    we mijden elk geluid
    dat ons van ons stuk kan brengen

    ademloos luisteren we naar elkaar
    een oogbeweging zegt genoeg
    als jij een of twee keer knippert
    trek ik een wenkbrauw op

    laat je onhoorbaar zien
    dat er van onrust nu geen sprake is
    beter zwijgen we die gewoon dood
    kijken in stilte toe en knikken

    met een vinger op de lippen
    bergen we in brokken weg
    wat we dan zouden moeten zeggen
    bewaren dat voor een andere tijd


    \u00a9 FT 02.05.2020

    –>
    het gedicht om die prachtige verstilde oogbeweging heen geschreven. een oogbeweging die genoeg zegt. de tweede strofe brengt de dichter, dichters verdere woorden in het nauw. de beweging zegt al genoeg en de dichter neemt toch verder het woord. ik als lezer blijf liever in dat eeuwig durende verstilde moment. daarover mag de dichter wat mij betreft eindeloos schrijven – dan weet de lezer van de eindeloosheid van die ene oogbeweging. ik stel een vergrootglas voor voor dat oog, voor dat ene ogenblik, voor die ene eindeloze blik in de eindeloosheid van de ingehouden adem.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Pom, in stilte dit gedicht geschreven voor de enige virtuele.
    Groeten, Rik


    Tijd om stil te zijn<\/strong>

    Stilte van binnen
    zonder woorden
    tijd om stil te zijn
    dichtbij de liefde
    dichtbij de pijn

    stil van binnen
    als een dichter van rust
    stil zonder zinnen
    \u2018t hart gekust

    gedachten geven
    zich over aan een gedicht
    oren slaan geluid op
    trommels smeken om genade

    tijd om in stilte
    de tijd te verdragen.


    Rik van Boeckel
    2 mei 2020
    –>
    waar de stilte deze dichter brengt. mooie beelden mooie zinnen – dichtbij de liefde en dichtbij de pijn – de dichter van dienst aan het woord – de dichter van rust – mooi gevonden – het hart gekust – de tijd in stilte te verdragen –  een soort weldadige weemoed legt rik hier in  woorden van melancholie. dichtbij wat het leven hem gegeven heeft – ver van  wat de dichter normaal gesproken in zijn andere werken zo uitbundig bezingt. we lezen in wezen een omgekeerde rik van boeckel – die als de corona economie min of meer in contemplatie tot stilstand komt.




    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Ha pom, bij jullie ook zo koud? Moet iets van vervroegd ijsheiligen zijn, althans zo voel ik dat. Het thema ‘in stilte verzonken’ past erbij. Geniet van een fijn weekend, groet, jako.<\/em>

    geluidloos
     <\/strong>
    mijn toevluchtsoord de diepte
    waar onderaan de stenen treden
    gehamsterd bier
    toiletpapier en stilte
    muur en vloer bekleden
     
    te midden van dit stilleven
    ontdaan van elk rumoer
    bezoeken mij gedachten
    als meeuwen vissersschepen
     
    slaat de klok zijn laatste slag
    zwaai ik jou bekoring toe
                                  
    jako fennek

    –>
    jako schetst een stilleven met elementen uit het leven. waarom het echt om gaat lijkt de dichter ons te willen meegeven in de laatste twee regels van het gedicht – als de tijd tot stilstand komt resteert nog iets van haar bekoorlijkheid – gedachten als meeuwen – hahaha daar hebben we weer iets terug van de oude jako. ik bedoel te zeggen met de tweede strofe had het gedicht mogen beginnen – en dan willen we nog veel meer van die gedachten lezen.  waarheen ze ook vliegen of uitvliegen.


    —<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Nijhoff zei al: Een gedicht bestaat niet alleen uit woorden, maar uit woorden en hun stilte.
    En Wislawa Szimborska zei: Wanneer ik het woord stilte uitspreek, vernietig ik haar.

    <\/em>

    Moment<\/strong>

    Als ik jou lees

    sijpelt schoonheid in mijn brein
    behoort mijn lijf niet meer aan mij
    ben ik het ademen voorbij

    de schrille stem van een kind
    ijlt weg naar vanwaar het komt

    bloesemblaadjes geplukt door de wind
    hoor ik \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n vallen op de grond.

    Vera van der Horst

    –>
    ik kan het niet onderdrukken hier te schrijven – ochgossietoch – vera schrijft van een diep verstild voelen – de kindjes terug de baarmoeder in – dichteres zelf het ademen voorbij en het lichaam bevrijd en overgegeven – aan de liefde natuurlijk. hoort ze toch nog romantische blaadjes vallen op de wind. ja heerlijk! als deze dichteres de liefde bedrijft leest de gelukkige partner het allemaal later heel mooi beschreven terug. HIJ STAAT! in veraas bundel.
     
    en toch vind ik het gedichtje mooi en oprecht.
     <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"


    liggend landschap

    <\/strong>als ik me behoedzaam omdraai
    zie ik het korenblonde
    zacht bewegen naast me
    gekoesterd door de eerste zon

    hier blijf ik wonen voor altijd


    anke labrie

    –>
    het zal geen toeval dat de beelden van de schilders hier min of meer overeenkomen. het beeld van petra maria ook hier bij anke in woorden gegeven. het zachte bewegen van iets heel natuurlijks – weliswaar hier meer onbestemd – in de ochtendzon. een stil gevoel dat de wens tot eeuwigheid in zich draagt.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Verstilling<\/strong>

     Hier aan mijn tafel 
    waar de wereld in zwijgen stopt
    kijk ik naar de muren 
    woelige tijden zijn er op afgeketst

    door het raam 
    zie ik de nacht in verlichtingspalen 
    de snelweg ver weg 

    hoe avonturen 
    achterwege blijven op lege schalen 
    de barsten houden zich koest

    een snee in de vinger
    de meloen op het tapijt
    ik laat hem liggen 

    nip aan het glas wijn 
    om de mijmeringen te verstillen


    Erika De Stercke 

    –>
    hier wint proza het van de po\u00ebzie – de po\u00ebzie lezen we in de regels:


    hoe avonturen 
    achterwege blijven op lege schalen 
    de barsten houden zich koest

    <\/em>
    die regels hoeven geen nadere verklaring meer. ik zou ook niet weten hoe het verder moet met het gedicht. over de barsten dan maar – dat in het craquel\u00e9 van de tijd de stilte huist zoals de stilte inmiddels ook in haar is geslopen na die zo onstuimige liefde voor hem van weleer
    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Verstillen<\/strong>
     
    Als ik mijn ogen sluit
    alleen
    zie ik een hele wereld
     
    voor me
    aan mij voorbijgaan
    je sprekende ogen
     
    uitgangspunt
    en navel
    ongehoord kloppen
     
    streng
    maar rechtmatig
    in mijn bestaan
     
    03-05-2020
    Cartouche

    –>
    o – hahaha – zo beschrijft onze cartouche de belangrijkste zaken des levens – ogen en navel maar dan komt het – ook het uitgangspunt – hahaha – ik kan dit gedicht na dat woord niet meer serieus beschouwen – bulderend lig ik hier in mijn flatje in de jordaan drie hoog achter op de grond – buurvrouw beneden zal wel denken – meneer wolluf heeft weer eens teveel gedronken en vindt zijn bed niet makkelijk. meneer wolluf ziet hele werelden waar geen werelden zijn. meneer wolluf heeft weer eens een gedicht gelezen waar ie ondersteboven van is. waar het onderste boven is komen drijven.
    hoe dan ook ZIJ heeft de dichter  bewogen – zij beweegt via Cartouche hier deze lezer ook.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t