{"id":15548,"date":"2020-05-15T07:26:15","date_gmt":"2020-05-15T05:26:15","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=15548"},"modified":"2020-05-17T14:03:26","modified_gmt":"2020-05-17T12:03:26","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-mijn-trofee-geef-ik-jou-mee-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/05\/15\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-mijn-trofee-geef-ik-jou-mee-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"….de enige echte virtuele \u2026.. en mijn trofee geef ik jou mee – trofee op pomgedichten!"},"content":{"rendered":"\n
\"\"

Begrafenisblues<\/strong>

zet uw mobieltje uit, kijk niet meer naar de tijd
laat uw hond maar thuis opdat hij niet ten grave schijt
wij laten hier bewust geen Mieke Telkamp horen
dus pak maar op die kist en roep de rest naar voren

er was voldoende dekking voor \u2018t huren van een vliegmasjien
die met de tekst \u2018hij is gestorven\u2019 aan de hemel valt te zien
houdt wel uw ogen dicht voor u uw oh\u2019s en ah\u2019s naar boven roept
voordat een feestelijk versierde duif u in de ogen poept

hij was mijn Oost, mijn West, mijn Noord en Zuid
mijn Geuzenveld, mijn Slotervaart, mijn Buit-
enveldert echt een ware Amsterdammer
(Zorgvliet ligt bekans in Amstelveen en dat is jammer)

kras de sterren en de volle maan nu beter door
gooi een baksteen door de zon of houd je hand ervoor
leg een snelweg door het Vondelpark en trek de stop maar uit het IJ
als de cake en koffie op zijn kom je toch niet terug bij mij

Tom Zinger
 
 

 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"

voor Ron
<\/strong> 
woorden houden zich nog schuil
in de nu zo stille straten 
 
ook in de smalle kieren
tussen de stenen van het plein
kan ik ze niet vinden
 
een zware schaduw
hangt over de stad
die het zicht belemmert
 
ik wacht maar op het zonlicht
het is nu nog te vroeg
om ze op te sporen
 
jij kende elke plek
ook in het donker
 
anke labrie
(16-05-2020)

naar aanleiding van het thema brachten  de dichters Frans Terken, Peter Posthumus en Merik van der Torren, Anke labrie en Max Lerou een eresaluut aan Ronald M Offerman –  de overleden Amsterdamse dichter – lokale held zoals ook beschreven in het Parool. wij van pomgedichten wensen dichters familie sterkte met het verlies. een waardig eerbetoon – herkenbaar kernachtig beschreven door Peter Posthumus:
 
\u2018\u2026jij zei
toen je je bundel gaf
\u2018 nee laat maar zitten
we kennen elkaar 
zo lang\u2019\u2026.\u2019


Verder ook – en dank jullie wel – prachtige verstilling, berusting bij Antony Oomen en troostrijke woorden door de dichters  bij verlies van dierbaren. Anne van Walraven geeft de doodverklaarde toch nog een min of meer tijdloze  plaats – in de wereld van haar gedicht. Ren\u00e9 Brandhoff laat het aan de stilte, de grijze bloemen en de vogels die niet weten. over hoe weinig nog over is op zo een dag. Rik van Boeckel sluit aan bij de actualiteit en schrijft regels van hoop en leven uit het hart. Bij Elbert klinkt iets van bitterheid door – wellicht over de onmogelijkheden bij een plotseling verlies. Erika de Stercke spreekt over glorie. over de fase van de ontkenning lezen we bij Petra Maria – als ik wakker word ben jij niet gestorven. schrijft ze.  Ien Verrips laat haar hart spreken – dat ik je missen zal ontzettend missen zal  – in woorden die erin hakken. natuurlijk missen we onze dierbaren – de vaak zo onverteerbare onomkeerbaarheid die de dood op een geliefde legt. zo prachtig en o zo pijnlijk verwoord door de dichter Tom Zinger:

\u2018kras de sterren en de volle maan nu beter door
gooi een baksteen door de zon of houd je hand ervoor
leg een snelweg door het Vondelpark en trek de stop maar uit het IJ
als de cake en koffie op zijn kom je toch niet terug bij mij\u2019

Tom Zinger
<\/em><\/span>
<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Tom Zinger: <\/strong>trek de stop maar uit het IJ \/ als de cake en koffie op zijn kom je toch niet terug bij mij<\/span><\/li>
  • Anke Labrie: <\/strong>Voor Ron<\/span><\/li>
  • Antony Oomen:<\/strong> rust nu maar vast en welverdiend \/ ik prevel Kaddisj aan het water als beloofd<\/span><\/li>
  • Pom Wolff: <\/strong>ik ben een uur gaan zitten met een boekje in mijn hand<\/span><\/li>
  • Max Lerou: <\/strong>tot de dood zijn stem verheft<\/span><\/li><\/ul>\n\n\n\n
    • Anne van Walraven:<\/strong> al wat overblijft is wat de tijd niet heeft gekend \/ daar waar jij nog steeds bent<\/span><\/li>
    • Ren\u00e9 Brandhoff:<\/strong> Geschreven in witte ruimte \/ Ik wist niet dat grijze bloemen bestaan<\/span><\/li>
    • Rik van Boeckel: <\/strong>het graf van pa en ma is nu een bloemenzee voorbij de velden van Lisse<\/span><\/li>
    • Elbert Gonggrijp:<\/strong> toen je nog ter sprake kwam, toen je nog bestond<\/span><\/li>
    • Erika de Stercke:<\/strong> Arm in arm over de kasseien onder de glorie van de nacht.<\/span><\/li><\/ul>\n\n\n\n
      • Petra Maria:<\/strong><\/span> l\u00e9\u00e9f, l\u00e9\u00e9f, l\u00e9\u00e9f<\/span><\/li>
      • Frans Terken:<\/strong> de twinkeling in je ogen onbehouwen gedoofd<\/span><\/li>
      • Peter Posthumus:<\/strong> en wij wisten van Amsterdam van kroegen en cafe’s<\/span><\/li>
      • Ien Verrips:<\/strong> dat ik je missen zal ontzettend missen zal nu al mis ik je<\/span><\/li>
      • Merik van der Torren:<\/strong> laten we wandelen, de kade langs en bloeiende seringen<\/span><\/li><\/ul>\n\n\n\n

        wie wint de enige echte virtuele \u2026.. en mijn trofee geef ik jou mee – trofee op pomgedichten!<\/span><\/strong><\/p>\n\n\n\n

        Geen goud, geen zilver, geen brons te winnen deze week. woorden, laatste woorden, aan een geliefde, aan uw geliefde, aan mensen die ons voor gingen, woorden aan doden die zo dicht bij ons waren dat, \u2026 de niet eens meer en nooit meer nog anderhalve meter woorden – TOM ZINGER en ANTONY OOMEN schreven prachtige woorden van cake en koffie en van een welverdiende rust – in deze – meer dan dit kunnen we toch niet – prachtige woordenrij sluit ik mij vandaag aan – nodig ik u ook uit om aan te sluiten – geen metalen alleen maar eerbetoon deze week op pomgedichten – tot zondag 10 uur 30 deze enige echte virtuele. de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. <\/em><\/p>\n\n\n\n

        \"\"
        Mijn benedenbuurman voor wie ik het sonnet schreef Kaddish voor de Violist:<\/em>

        Kaddisj voor de Violist

        <\/strong>ik hoor je lach nog schallen op de gracht
        ik dacht de Keizers of de Heren
        waar ik jou nooit had verwacht
        maar jij was het durfde ik te zweren

        en ja jij was het zei je later
        met weer die gulle lach uit duizend
        jouw jofele lach luidkeelse schater
        galmend aan \u2018t water tussen de huizen

        nu brandt mijn kaars op \u2019t Homomonument
        voor jou een mensch en goede vriend
        je ziel is voel ik hier present

        je fiedel klinkt nog na maar enkel in mijn hoofd
        rust nu maar vast en welverdiend
        ik prevel Kaddisj aan het water als beloofd
         
        Antony Oomen<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"
        een zinloos uur<\/strong>
         
        van mij had je mogen blijven
        dat weet je wel
        ik ben een uur gaan zitten
        met een boekje in mijn hand
        een pen om je te schrijven
        het was een zinloos uur
         
        er is er een vertrokken
        en een is blijven staan
        meer is het niet
        ik adem nog
        en jij in mij niet minder
        dat is het dat ik schrijven kan
        dat is het dat ik dood
         
        pom wolff<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"

                                                                                <\/strong>
        geen pik zo hard als het leven<\/strong>

        stervende dichters met het verongelijkte
        smoel van een verstoten minnaar
        hij heeft ze al zo vaak gezien
         
        koud en bloedeloos het hoofd onder protest
        verlaten denken ze nog eronderuit te komen
        tot de dood zijn stem verheft
         
        eens gegeven blijft gegeven
        we doen hier niet aan bijna dood
         
        tevreden kijkt hij uit over de akker die hij
        al zo lang bewerkt en negeert de opstandigen
        met hun al stomptandige monden
         
        fris en monter gaat de dood
        dan weer op weg vrienden
        maken voor het leven
         
        ml<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"


        Al wat zich aan de tijd ontleent
        ieder dat zich aan de aarde geeft
        zal gaan wanneer het aan het blote oog ontneemt
        wat rest is het weten zonder het hoofd
        en blijft daar ongedood
        dus ga maar zachtjes
        rust maar in de tijd
        al wat rest is liefde
        niet anders dan vroeger
        niet minder dan morgen
        verban de verlangens naar minder en vaker
        en zie dat de cijfers van eerder en later
        langzaam vergaan in de rest van het bestaan
        al wat overblijft
        is wat de tijd niet heeft gekend
        daar waar jij nog steeds bent

        Anne van Walraven <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"
        Zonder stem<\/strong>

        Een dag is voorbij
        Er ligt geen namenlijst
        Slechts een plakje crematiecake
        Op een glazen schaaltje

        Er hangt een geur van oude koffie
        Meer is er niet
        Zelfs geen dichter met aangepaste regels
        Geschreven in witte ruimte

        Ik wist niet dat grijze bloemen bestaan
        De vogels zingen
        Weten zij veel


        Ren\u00e9 Brandhoff<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"
        Ode aan het leven<\/strong>

        Waarom wij hier zomaar zijn
        niemand die het weet
        niemand die haar en hem vergeet
        vertrokken naar niemandsland
        verdwenen in het labyrint van de tijd
        vastgezogen in het nu
        verzwolgen door de onwerkelijkheid van de dood
        ze heten Ronald Bas en Koos
        ze leefden voor de muziek de po\u00ebzie
        voor en achter de bar
        andere namen mogen als geen ander

        het graf van pa en ma is nu een bloemenzee
        voorbij de velden van Lisse
        toch laat je niet dissen
        leef het leven dat je door pa en ma is gegeven
        speel de snaren van \u2018t hart
        ontwijk een ieder die je tart
        op meer dan de beruchte anderhalve meter
        zij zijn het niet waard laat ze gaan
        leef voor jezelf in solidariteit met elk ander
        jouw waarde vertrouwt de wereld van deze gasten

        laat culturen mixen op het ritme van deze tijd
        laat de bossen met rust
        laat de natuur bloeien
        laat dit leven voortdurend leven
        ons door het universum gegeven.

        Rik van Boeckel
        15 mei 2020<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"

        NADIEN<\/strong>
         
        Toen ik terugging had ik je al vergeten,
        toen je nog leefde behoefde je nog
        geen krans. Ik had je nog even zo
        graag, maar je weerstond niet
        de verleiding van leegte.

        Het graf was gedolven, de rozen verlegd,
        de excuses verdwenen naar later. Toen je
        nog een mens was, toen je nog ter sprake
        kwam, toen je nog bestond,
        er vele vragen rezen \u2013
         
        Elbert Gonggrijp,
        Egmond aan den Hoef,
        vrijdag 15 mei 2020<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"

        Glorie <\/strong>
         
        Je wordt kwaad wanneer de sleutel 
        in het slot komt vast te zitten. 
        Vloeken helpt niet.

        Ik kijk op afstand, denk aan straks 
        hoe ergernis moet wegebben 
        met zachte woorden.   

        Irriterend het interval van de lamp
        het dempt jouw handigheid.
        Op onze voorhoofden zweet de wijn. 

        Zo dichtbij, nu mijlen ver van wat 
        we willen, door het roestige 
        van de spelbreker.  

        Mijn afscheid knakt in niet meer 
        omkijken. Door de gang rolt 
        een lachbui, ze haalt me in.

        Arm in arm 
        over de kasseien
        onder de glorie van de nacht.

        Erika De Stercke<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"
        hoe schrijf je de dood
        <\/strong>
        de woorden zijn
        dragend in mijn hoofd
        zo sereen
        in een kille ruimte

        het liefst zou ik
        mijn hoofd verbergen
        in de rokken van moeder

        als ik wakker word
        ben jij niet gestorven
        schreeuwt de dood
        met zijn wijsvinger

        l\u00e9\u00e9f, l\u00e9\u00e9f, l\u00e9\u00e9f

        petra maria<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"
        RMO II<\/strong>

        Voor jou een museum oprichten
        een beste gedenkplaats in openlucht
        met op iedere hoek een bruine kroeg
        dat moeten we bouwen van deze stad

        de stoepen plaveien met naamborden
        van straten en pleinen waar je te voet ging
        het park dat je op zwerftochten doorkruiste
        elke tegel getekend als een markante plek

        vrienden bekenden die je voorbij elke hoek
        ontmoette en hoe groot ook de stad
        je was er zonder zoeken zeker van je weg

        het gemak waarmee je een praatje maakte
        dat het veel mensen zijn teveel voor een
        groot schilderij noem het een Nachtwacht
        met jou als burgemeester stevig voorop

        of een galerij met foto\u2019s van mooie vrouwen
        waar je in voorbijgaan even verliefd op was
        daarin uitvergroot wie dan de ware werd

        wie je verleidde met wat je wist te schrijven
        het gesproken woord een gezongen akkoord
        dichter en barman met een eigen toon

        dat het nu meer dan bar is een vuile kutzooi
        hoe dat jou op het hele lijf geschreven stond
        de twinkeling in je ogen onbehouwen gedoofd

        \u00a9 FT 15.05.2020<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"
        In Memoriam Ron Offermans
        <\/strong>
        Jij die voorde
        bar
        jouw Amsterdam
        en mijn gemis
        verwoordde

        jij zei
        toen je je bundel gaf
        ‘ nee laat maar zitten
        we kennen elkaar 
        zo lang’

        en wij
        wisten van Amsterdam
        van kroegen en cafe’s
        van het Amsterdams Tekort
        so long, so long
        het is te kort

        Peter Posthumus<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"

        toen de dood op het raam tikte liep je naar de deur om open te doen
        maar jouw einde had geen haast de dood kent niet de tijd
        zoals wij die sprakeloos zijn doorgekomen
        moe ben ik van het wachten op je vertrek  hondsmoe
        lam als slappe sla ben ik
         
        droeve woorden zal ik spreken van onze liefde jouw bijzonderheid
        jouw slimheid zal ik roemen en hoe je drinken kon zoals jij drinken kon
        dat ik je missen zal ontzettend missen zal  nu al mis ik je
        je naam zal ik blijven noemen
        van ons zwijgen zal ik zwijgen
         
         
        IV mei 2020
        Ien Verrips<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
        \"\"

        Deze lente<\/strong><\/em>

        Vegetarisch en mediterraan eetcaf\u00e9 Traffic,
        trefpunt van menige uitbundige buurtborrels
        met hemelse linzensoep,
         
        Boekhandel Schimmelpennink,
        toevluchtsoord voor ontheemden,
        dagjesmensen en avonturiers,
         
        sloten hun deuren
         
        en dichter en Eijldersbarman Ron Offerman
        hield er ook al mee op.
         
        Kom Betty,
        het stormt en regent niet,
        laten we wandelen,
        de kade langs en
        bloeiende seringen
         
         
        Merik van der Torren<\/em>
        15 mei 2020<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t