{"id":15644,"date":"2020-05-29T19:25:06","date_gmt":"2020-05-29T17:25:06","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=15644"},"modified":"2020-05-31T10:51:54","modified_gmt":"2020-05-31T08:51:54","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-in-die-mooie-staat-van-achteloosheid-verglijden-de-dagen-de-uren-momenten-van-geluk-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/05\/29\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-in-die-mooie-staat-van-achteloosheid-verglijden-de-dagen-de-uren-momenten-van-geluk-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Anne Borsboom en Rik van Boeckel winnen de enige echte virtuele – in die mooie staat van achteloosheid verglijden de dagen, de uren, momenten van geluk – trofee op pomgedichten"},"content":{"rendered":"\n
\"\"
Dichters dank jullie wel voor de mooie ingestuurde werken. onder de gedichten van Anne Borsboom en Rik van Boeckel leest u waarom zij vandaag met goud worden bekroond – van harte!<\/strong><\/span><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"
Vergetelheid
<\/strong>
Die tijd aan zee in stilte van liefde
het schuimend sop achter de branding
hangt in vergetelheid

geruisloos gaat \u2018t Zijpe
voorbij aan paden langs Burgerbrug
langs \u2018t romantisch zand
de vergeten zee van toen

het leven met jou een brug terug
voorbij de tweesprong van onze harten
de tuin van de dood
verbergt het voorbije leven
de dagen tellen niet meer
de jaren zijn verlaten in vergetelheid.

Rik van Boeckel
30 mei 2020
–>
een mooie en zachtaardige ook weemoedige weg terug langs \u2019t zijpe, zoals het Zijpe altijd zal zijn en aan het leven voorbij gaat. aan de liefde beschreven voorbij zal gaan, de voorbije  liefde,  het voorbije leven waarin niets meer telt en ook later niets meer telt, omdat alles voorbij gaat omdat alles voorbij is gegaan, in vergetelheid is opgegaan –  \u2019t Zijpe de stille getuige, de dichter nog aanwezig om van het voorbije te schrijven. mooi in alle eenvoud. indrukwekkend mooi.
 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
\"\"

Ik ruilde het balkontafeltje in voor Frankrijk nu het nog kon
de beurzen stonden hoog het rentepercentage laag
In dit oude land gaf niemand een gulden voor het leem dat droop,
de fundering die zakte

De dorpskapel deed al lang niet meer aan blaasmuziek
Het kerkhof lag er armzalig bij
En ik, ik dacht nieuw leven te blazen
en zocht om het leem te stutten, in de kapel blies ik mee

Tot een virus en failliet ging nog meer failliet
De tafelpoten braken
onder de stoelen een weggegooid masker,
haar dienst gedaan niet en nog eens om de mond gesnoerd

Maar U bevuilt Uw stad, zei de burgemeester,
let op Uw eigendommen
U kunt Uw stad niet nog meer bevuilen.
Geef U toch over aan een nieuwe tijd

Maar de bewoners wilden houden wat er was
en aten opnieuw van overtolligheid
Zij groeiden en groeiden en droegen niet bij
aan waar een virus voor had willen waarschuwen

Ik zag het en overwon
een stap die over alle bitterballen en moules et frites heen
zal leiden naar rust, ruimte en regelmaat.

Anne Borsboom

–>
de opdracht deze week – geef de lezer iets van dat achteloze geluksmoment – zoals de dagen ooit voorbij gingen aan geliefden, de dagen, de uren, de momenten van geluk – om te delen om op terug te kijken met iets van weemoed, maar niet te veel – zo prachtig ingevuld door de dichters deze week. zo vurig verlicht was pinksteren nog niet, zo mooi ook beschreven door anne borsboom. over het oude land, over leem en de kapel – de mensen die maar niet willen weten van de rust en de ruimte. door anne in haar po\u00ebzie gevonden. het oude en het nieuwe in woorden weergegeven om te genieten van het nieuwe oude – het jachten en jagen voorbij – daaraan voorbij gaan, gaat anne. ik zie haar staan, ik zie haar lopen.
 
 <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Anne Borsboom – Ik ruilde het balkontafeltje in voor Frankrijk<\/span><\/strong><\/li>
  • Elbert Gonggrijp – Kijk het aan, blijf bij mij.<\/span><\/strong><\/li>
  • Petra Maria – misschien zijn wolken wind en blauw vandaag genoeg<\/strong><\/span><\/li>
  • F<\/span>rans Terken – zoals woorden hier wortelen<\/span><\/strong><\/li>
  • Anke Labrie – zoiets te zien zoiets altijd te blijven zien <\/span><\/strong><\/li>
  • Rik van Boeckel – geruisloos gaat \u2018t Zijpe<\/span><\/strong><\/li>
  • Cartouche – wij twee\u00ebn voet aan voet<\/span><\/strong><\/li>
  • Ien Verrips – hem op te knopen aan zijn zijden das<\/span><\/strong><\/li>
  • Lisan Lauvenberg – Dan vergeten we de dagen van pijn<\/span><\/strong><\/li><\/ul>\n\n\n\n

    wie wint de enige echte virtuele – in die mooie staat van achteloosheid verglijden de dagen, de uren, momenten van geluk – trofee op pomgedichten? <\/strong>deze week is het aan de dichter om aandacht te besteden aan wat zomaar gegeven is, zomaar voorbij kan gaan, zomaar voor geluk kan zorgen. geef de lezer asjeblieft zo een achteloos geluksmoment mee om te bewaren lieve dichter, een moment om bij stil te staan – in alle achteloosheid die ons zo eigen is. u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em><\/p>\n\n\n\n

    \"\"

    ik was die bloem weet je en altijd bereid tot bloeien
    in die tuin met een heg tegen de buren
    het plastic tafeltje voor als het weer op frankrijk leek

    de dagen die achteloos voorbij gingen
    oplosten in diezelfde achteloosheid
    waarin ook wij bestonden
     
    in de mooiste woorden die te vinden zijn
    ze had ze graag gelezen
    ze wist dat hij ze schrijven zou
     
    pom wolff<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

    vergeet niet de uitnodiging om mee te doen aan die schrijfwedstrijd ‘puur natuur<\/em><\/strong>‘<\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Kleinschalig gedicht<\/strong>
     
    Niet verder dan hier. Aanwezig tot en met. Ik
    bedoel dit \u2013 deze ruimte een tuin aan de kant
    van het geluk, dierbaarder dan wat ik ooit zag,
    een doodstille plek \u2013 niets te verliezen en
    ook daarom \u2013 bomen bijna verlegen,

    bloesem bijna in bloei. Kijk het aan, blijf bij mij.
    Je verhaal gaat eens voorbij. Verdrietige vreugde,
    het geluk van het gelijk tot het ophoudt daar
    waar ik sta, stond, heb gestaan \u2013
     
    Elbert Gonggrijp,
    Egmond aan den Hoef,
    vrijdag 29 mei 2020

    –>
    blijf bij mij – dat tedere moment, die ene overweging, elbert en de tuin aan de kant van het geluk – mooi gezegd. klein gehouden – alles staat nog te gebeuren. een romantische natuurobservatie en alles doet mee. de bomen verlegen, de doodstille plek. tot het ophoudt, gezien door een dichter, door elbert.
     <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    ONSCHULD
    <\/strong>
    er zit iets in het ritme
    van de dingen
    hoe het gonst en zweeft

    waarom volgen wij
    de groeven van de rivier

    met de wereld
    als een verdwaald
    bijenvolk
    om ons heen

    misschien zijn
    wolken wind en blauw
    vandaag genoeg
    onschuld

    zijn wij
    vandaag genoeg

    petra maria

    –>
    ik houd niet van vragen in een gedicht gesteld die de dichter zelf dient te beantwoorden. ik weet ook niet waarom wij de groeven van een rivier moeten  volgen. wellicht kun je de vraag voorleggen petra maria aan arjan peters. dan is je lunch vandaag verzekerd. hoe dan ook. dit gedicht behoeft geen vraag – een antwoord wordt in de laatste twee strofen geopperd – de lezer verzint er zelf wel een vraag bij. en peters zijn eigen onschuld.
     

    misschien zijn
    wolken wind en blauw
    vandaag genoeg
    onschuld

    zijn wij
    vandaag genoeg
     
    met de wereld
    als een verdwaald
    bijenvolk
    om ons heen


    zo is mooi en genoeg geschreven petra, zo is het gedicht volkomen.
     <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Dichter bij de tuin<\/strong>

    In de tuin meer dan ruimte
    genoeg om de zon te vinden
    aan het houten schrijftafeltje
    torent de klimroos boven het hoofd

    groeien en laten groeien
    zoals woorden hier wortelen
    en volmondig bloeien
    legt de dichter de hand erop

    niet die van schuttingtaal
    maar de zacht geurende
    uit de bloemschermen
    stijgen ze weldadig op

    als bijen zoekend naar nectar
    zoemen ze onverdroten rond
    om later behoedzaam te landen
    de lading met liefde toegedekt

    \u00a9 FT 30.05.2020

    –>
    in zacht geurende woorden gaat de dichter ons hier voor. in een natuurlijk verhaal van de liefde met een zachte landing op een bloemenbed op het eind. de observatie in de tuin in strakke strofen gegoten. frans terken laat geen po\u00ebtisch moment zomaar voorbij gaan daar is ie teveel dichter voor.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Dit gedichtje is opgenomen in de bundel \u2018De geest van 2020\u2019, een bloemlezing die begin 2020
    al uitkwam (Stichting Spleen), nog niet echt iets vermoedend van de huidige situatie.
    De afgelopen maanden, waarin ik thuisbleef, kwam dit gedichtje nogal eens in beeld.

    Met hartelijke groet,
    Anke


    Amsterdam 2020 (III)<\/strong>
    \u00a0
    \u00a0
    hoe de schaduw van een boom
    die iets verder staat
    in de smalle straat waarin ik woon
    onzichtbaar vanuit mijn raam
    door de storm beweegt
    op de hoge muren aan de overkant
    even beschenen door de zon
    \u00a0
    dan weer ineens verdwenen
    door voorbij zeilende wolken
    donker met daartussen flarden blauw
    wel zichtbaar in het kader
    van mijn kleine raam
    \u00a0
    zoiets te zien
    zoiets altijd te blijven zien
    \u00a0
    anke labrie

    –>
    de laatste twee regels maken het gedicht, geven aan de nauwkeurig beschreven observatie \u00a0po\u00ebzie mee. was eerlijk gezegd ook wel nodig omdat we – ‘in het kader van \u2026’ <\/strong>– ik weet niet wat – bijna in een vergadering waren beland van ik stel me voor gemeenteambtenaren die in het kader van stadsherstel en straatinrichting en in het kader van natuurlijke aanleg\u00a0 met duurzame aspecten \u00a0een vergadering hadden belegd om \u2026. en toen brak gelukkig de dichter in op de woorden met die twee laatste prachtige regels van po\u00ebzie. en vielen de monden van ambtenaren open – viel de vergadering stil.
    \u00a0<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Een loopje<\/strong>
     
    van achteren een halve maan
    in strakblauw gestoken
    boven een bomenrij
     
    langszij een kleine stuw
    waar voorbij water licht
    langs boorden strijkt
     
    een loopje neemt als run*
    golfjes van lijzige haast
    spiegelschrijft
     
    tussen scheerklaar gras
    en een mat van biezen
    wij twee\u00ebn
     
    voet aan voet
    argeloos voor de draad
    door het prikkelgroen
     
    hakend
    aan een zo goed
    als tastbare einder
     
    Cartouche
    300520
     
     
    * de Run, een mooie waterloop in Kempenland.

    –>
    de herinnering van die twee is me veel  liever dan de loopjes die de dichter met de taal neemt. (spiegelschrijft\/scheerklaar gras\/strakblauw gestoken) de laatste 7 regels maken dit gedicht. maar meneer wolluf krijst bettie hier in de VU op de IC – dichter Cartouche heeft toch een aan loopje nodig om die laatste 7 regels zo mooi te laten uitkomen. rozen komen uit bettie – gedichten niet. meneer cartouche heeft geen spitsvondigheden nodig om mooi te schrijven. gaan we vanmiddag lunchen bettie?

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    De duurste stropdas ter wereld is de Suashish Necktie die werd gemaakt door Satya Paul Design Studio en een prijs heeft van \u20ac189.190. Om dit meesterwerk, dat onovertroffen is op het gebied van luxe en buitensporigheid, te kunnen maken heeft Satya Paul Design Studio samengewerkt met Suashish Diamond Group. De stropdas is gemaakt van pure zijde van de hoogste kwaliteit en is verfraaid met 150 gram goud en 271 diamanten, waardoor het een prachtige en dure accessoire is.<\/em>


    voor ons bestaat er geen gewoon
    voor ons alleen bijzonder en apart
    zijn wij ook zeer markant
     
    de dingen die wij zeggen zijn nooit ordinair
    maar diep doordacht  voortreffelijk verwoord
     
    ons huis design de meubels en de schilderijen
    kunst met een grote K exquise o zo fijn
     
    op een doordeweekse dag leek het heel normaal
    hem op te knopen aan zijn zijden das 
    the suashish necktie

    Ien Verrips

    –>
    Ien had er graag een plaatje bij – had ze ook opgestuurd – maar ik ken de rechten niet Ien van de bijgevoegde foto. met dit soort jongens moet je oppassen. als ze voor een sjaaltje al twee ton vragen dan ben je zomaar een ton kwijt voor een fotootje. ik probeer te bedenken wat deze tekst te maken heeft met het thema = wat zomaar gegeven is, zomaar voorbij kan gaan, zomaar voor geluk kan zorgen. Ientje beschrijft haar moordlustige neigingen tegenover een uit de hand gelopen consumptiemaatschappij en knoopt er lustig op los – de woorden bedoel ik – best wel geestig. ach moordlustige dames op een mooie pinksterdag – wie kan er op tegen  zijn. ik niet. we weten zonder handschoenen aan is het met Ien slecht lunchen.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Vandaag weer eens genoten van een fietstocht door de stad. Dit komt nooit meer terug, dit blauw boven de de huizen, en de lege straten. Onwezenlijk, maar mooi, de stenen staan er, maar de mensen zijn het leven in de stad. Die komen terug. Liefdevol hoop ik.<\/em>

    De stad is intens blauw en groen 
    in mij rijst het verlangen 
    om ook Intens blauw en groen
    en zo helder en weerspiegelend.

    Dan vergeten we de dagen van pijn 
    en wanhoop van langs de kant staan 
    en geen houvast voelen in de engte
    van het bed waartoe veroordeeld

    Ik vang de zon voor je en de wind
    mijn  kind en dan omhels ik je
    en vergeten we het missen. 

    \u00a9 Lisan Lauvenberg
    30 mei 2020
    –>
    de introductie bijna een gedicht en bijna mooier dan het zo  liefdevolle gedicht zelf. ze vangt de zon en de wind om het lelijke te vergeten en het mooie warm te koesteren. soms wil ik ook in lisannes armen in het zonnetje en in die zwoele wind. dat ze de zon voor me vangt. om de dagen van pijn te vergeten. dat ik er later over schrijven zal –
     <\/em>
    vandaag weer eens genoten<\/em>
    dit komt nooit meer terug<\/em>

    dit blauw boven de  huizen<\/em>
    de lege straten<\/em>

    onwezenlijk, mooi<\/em>
    jij en de stad<\/em>

    en toch <\/em>
    zo liefdevol veel<\/em>


    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t