{"id":15697,"date":"2020-06-05T06:23:55","date_gmt":"2020-06-05T04:23:55","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=15697"},"modified":"2020-06-08T00:16:16","modified_gmt":"2020-06-07T22:16:16","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ja-ook-de-dingen-worden-ouder-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2020\/06\/05\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ja-ook-de-dingen-worden-ouder-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Peter Posthumus wint de enige echte virtuele – ja ook de dingen worden ouder – trofee op pomgedichten – Petra Maria en Erika de Stercke zilver – Max Lerou brons"},"content":{"rendered":"\n
\"\"

 
tsja hoe het eremetaal te verdelen bij deze stortvloed aan po\u00ebzie. of doen we een femke halsemaatje en doen we niks. je ken er wel burgemeester mee worden meneer wolluf krijst bettie aan mijn bed hier op de 8ste<\/sup> verdieping van de IC in de VU. nee bettie we doen niet niks. verdelen de eremetalen zoals dat bij deze wedstrijd hoort – en de kanshebbers zijn:
\u00b7  Antony Oomen: \u2018Iets joeg mij voort in \u2018t koortsachtig jachtige pad\u2019
\u00b7  Elbert Gonggrijp: \u2018Had het een stem, had jij een reden, bestond je\u2019
\u00b7  Cartouche: ja, ook de dingen worden ouder en wij nietwaar schat?
\u00b7  Max Lerou: waar zilver schittert door versleten tijd
\u00b7  Erika De Stercke: hoe de tijd een stem verandert
\u00b7  Peter Posthumus: net als m\u2019n schoenen schoenen voor altijd
 
nou dan doet u toch 6x goud krijst bettie nogmaals luid in het rond. maar meneer posthumus moet wel zijn schoenen uitdoen hoor.  
u begrijpt het lieve lezer – ik kom er vandaag niet uit.<\/strong>
de dichters wil ik bedanken voor de ingestuurde gedichten en de winnaars van harte feliciteren met de internationale waardering.

maar wat een geluk – we hebben berlijn op bezoek en ik heb de gedichten aan dochter berlijn voorgelegd en haar gevraagd naar een waardering.  antony oomen zei ze – teveel corona geen zin in en dat gezoem ook geen zin in. elbert gonggrijp zei ze – wel mooi hoor elbert gonggrijp maar het is alsof ik al die regels al een keer eerder gelezen heb. frans terken ook mooi maar de woorden pontificaal en de perken moeten buiten het gedicht gehouden worden. cartouche eerste strofe moet weg – gewoon niet mooi. van boeckel nee vandaag niet. petra maria een verademing – heel mooi – zilver!!! lerou prachtig – op twee passages na – vingeren en smoelwerk moeten eruit. brons voor max!!!
 
en verder kind wie mag winnen vandaag? erika de stercke krijgt ook zilver!!! mooi gedaan. niet de woorden maar de opgeroepen sfeer bevalt me zeer. en goud is er wat mij betreft voor peter posthumus. geen enkele regel stoort en je kunt er zelf van alles in zien en denken en voelen. GOUD!!!<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"
ergens in een kast heb ik nog wat
verschrompeld ijzer
gered uit dat gedoofde vuur

en kleren die ik niet meer
op zal slijten
net als m’n schoenen
schoenen voor altijd

ik kan nog wel op zoek
maar vind vooral
voorbije tijden
en herinnering

bij het ontduiken van de moeite
wacht ik wat af
je kan niet weten
en wat je weet
je weet het nooit

Peter Posthumus

–>
mooi mooi mooi – de ene na de andere dichter raakt heel lichtvoetig  zware zaken aan. nog een keer op zoek – en je weet nooit waar de liefde nog te vinden is – maarten van roozendaal zong het zo mooi – nog een keer die bedwelming van de liefde ondergaan. mooier is er niet. dat verlangen leeft als nooit tevoren in een iedereen – peter beschrijft dat gevoel in de laatste drie regels:
 
je kan niet weten
en wat je weet
je weet het nooit

<\/em><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
  • Antony Oomen:<\/strong> ‘Iets joeg mij voort in \u2018t koortsachtig jachtige pad’<\/li>
  • Elbert Gonggrijp:<\/strong> ‘Had het een stem, had jij een reden, bestond je’<\/li>
  • Frans Terken <\/strong>over ‘de bloem van toen’<\/li>
  • Cartouche: <\/strong>ja, ook de dingen worden ouder en wij nietwaar schat?<\/li>
  • Rik van Boeckel:<\/strong> neem Corona niet mee naar opa oma nee nee<\/li>
  • Petra Maria: <\/strong>daar ben je dan<\/li>
  • Max Lerou:<\/strong> waar zilver schittert door versleten tijd<\/li>
  • Anne Borsboom:<\/strong> nu de kist komt als bouwpakket.<\/li>
  • Erika De Stercke: <\/strong>hoe de tijd een stem verandert<\/li>
  • Ien Verrips:<\/strong> kraak werd huur werd hypotheek<\/li>
  • Peter Posthumus:<\/strong> net als m’n schoenen schoenen voor altijd<\/li>
  • Anke Labrie:<\/strong> herinneringen in het weefsel van de tijd<\/li><\/ul>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    \"\"


    wie wint de enige echte virtuele – ja ook de dingen worden ouder – trofee op pomgedichten?
     
    een eenvoudig thema deze week op pomgedichten punt nl – gelukkig reist alles mee in de tijd – wordt niets of niemand jonger terwijl wij ons leven aan de jaren geven. – een gedichtje vergankelijkheid meneer wolluf? ach nee kind neem het niet zo zwaar – maar dat we ouder worden dat is waar. over die dingen dus – met de jaren – lezen we de dichters graag deze week. wie kent de regels – u kent de regels:<\/strong> de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  \u2013 20 regels is genoeg \u2013 insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in <\/strong>op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ <\/strong>\u2013 of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.<\/em>


    over<\/strong>
     
    over de tijd is veel geschreven
    over wat overgaat en waarin
    over wat meegenomen wordt
    en dat zij nooit te laat is
     
    en wat nog over de liefde?
    zij komt zoals ze komt
     
    soms moet je ergens vanaf blijven
    om het mooi te laten zijn
    of alleen maar zeggen
    jij zit waar ik zit
     <\/strong>
     <\/strong>
    pom wolff<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Het Park<\/strong>
     
    Met haast en spoed vertrok ik naar het park
     
    Onzalig uur waarop ik niets te zoeken had
    Iets joeg mij voort in \u2018t koortsachtig jachtige pad
    dat ik lang geleden schoorvoetend prat betrad
     
    Toegegeven, ik had behoefte aan natuur
     
    Natuur, maar wel op loopafstand
    Stadsnatuur met mogelijk een weiland
    bloeiende bomen en struiken – aanplant
     
    Geen wildernis, maar door de mens bedacht
     
    landschappelijk ontwerp, aangelegd kunstwerk
    van plant en dier geknecht door paal en perk
    Hollandse olm, haagbeuk, gladde iep en berk
     
    Zo fraai staan ze daar ruwweg in gelid
     
    op de hun toegemeten plek
    langs \u2018t water, met het oeverloze gekwek
    van eenden – en mijn eeuwig zelfgesprek
     
    In de bosschages echter waarden schimmen rond
     
    Daar werd geen anderhalve meter meer betracht
    maar h\u00e9 wat had je dan verwacht:
    in het struweel immers zijn natuurwetten van kracht
     
    Maar wat zegt u nou toch weer Frau Doktor?<\/em>
     <\/em>
    Waarom ze h\u00e9t niet doen met Zoom?
    Zoem welzeker maar dan het soort gezoem
    dat je aantreft bij bij en bloem
     
    Ik wil worden gestreeld zoemen de mannen
     
    Ik wil bandeloos worden vermaakt
    Zoenen, strelen, naakt worden aangeraakt
    Opdat mijn liefde weer naar wilde bijslaap smaakt
     
     
    Antony Oomen
    04.VI\/2020
    Amsterdam

    –>
    goede morgen nederland, goede morgen amsterdam, antony oomen zet even een tijdsbeeld neer – in een gedrevenheid zonder weerga – schrijf je weerga zo? we lezen – dat IETS hem voortjoeg op het pad dat hij heel lang geleden al  betrad. goed zo! zou de ouwe aachenende zeggen.  het thema tijd aangeraakt en verder in dit gedicht de dingen en vooral de mensen  zoals de natuur het heeft bepaald. een heerlijk door de tijd niet geremd gedicht. mag ik het zo formuleren. de schimmen in het licht. mooiste regels toch wat mij betreft:

    de dichter op pad: \u2018langs \u2018t water, met het oeverloze gekwek van eenden \u2013 en mijn eeuwig zelfgesprek\u2026\u2019<\/em> – de eeuwigheid in een mens als gegeven.

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Nat gras
     <\/strong>
    Thuis ruikt naar oude mensen, naar lauwe thee,
    naar een voormalig voorheen. Buiten geurt het
    naar vers gemaaid gras, naar pas gevallen regen,
    naar hoop, naar bloesem, naar jou, naar liefde.

    Ik wist niet hoe eenvoudig dit alles was, maar jij
    oogt zelfs mooi met jouw tranen \u2013 verdriet naast
    vreugde. Had het een stem, had jij een reden,
    bestond je \u2013 een methode tegen het vergeten \u2013

    een uitroepteken tegen het versterven van de dag.
    In hoeverre was het duidelijk dat jij nu volstrekt
    gelukkig was ongeacht zonneschijn of regen,
    het natte gras, dat ik naar je luisterde? \u2013
     
    Elbert Gonggrijp,
    Egmond aan den Hoef,
    vrijdag 5 juni 2020

    –>
    ook met elbert gaan we de natuur in. de regels zijn wel nog een beetje hapsnap bij elkaar gezet – dat gevoel krijg ik. maar op de een of andere manier verbindt de liefde deze regels tot een in regendruppels gedrenkt glanzend geheel. de eerste regel doet me denken aan de regel – het ruikt hier wel maar niet naar rozen <\/em>– van henny vrienten. elberts eerste regel verdient een klassieke status.

    Thuis ruikt naar oude mensen, naar lauwe thee,<\/em>

    ja zo doen dichters dat. dat we weten wat we moeten weten en dat iets van onomkeerbaarheid niet meer tot de mogelijkheden behoort. zelf heb ik dat met de HEMA – de hema moet wel liefde zijn – zo dat is dan duidelijk. toch verdient elberts gedicht nog net meer tijd om boven zich zelf uit te stijgen. het is al mooi maar er zit nog mooier in. dat voel ik. met deze onvergankelijke regels:
     
    Thuis ruikt naar oude mensen, naar lauwe thee,
    naar een voormalig voorheen. Buiten geurt het
    naar vers gemaaid gras, naar pas gevallen regen,

    Ik wist niet hoe eenvoudig dit alles was,<\/em>
    Had het een stem, had jij een reden,

    <\/em>
    wat mij betreft is wat we hier lezen al mooi genoeg. 5 regels van bedwelmende schoonheid.



     <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Dichter bij de dingen<\/strong>

    Noem het bij naam
    al raken we soms woorden kwijt
    we weten nog hoe en waar het begon

    dat je van het station gehaald
    bij mij achterop een oude fiets
    die vlot ingeruild voor een vierwieler
    zo liepen we op de dingen vooruit

    pontificaal het bruidsboeket
    daarboven een verwachtingsvolle blik
    om te zien wat er van ons werd
    de bloem van toen nimmer verwelkt

    nog gaan we de perken te buiten
    maar dat slijten onderhuids kruipt
    en knaagt aan de gewrichten
    daar valt niet tegenop te dansen

    dingen we naar tijd die wonden heelt
    dag na dag een nieuwe kans


    \u00a9 FT 05.06.2020

    –>
    frans lijkt bezig met een serie – dichter bij\u2026\u2026. in dit geval dichter bij het leven zoals het zich in een zekere wetmatigheid uitrolt. mooie beelden, dat stationnetje, de fiets tot aan dat slijten onderhuids – prachtig gezegd – het einde positief geformuleerd zoals het gaat tussen de geliefden als het goed is. over goed zijn en goed blijven –  met elkaar in  dit gedicht door de tijd heen en elke dag een nieuw begin. (het slopende corona einde even voor wat het is gelaten en gelukkig niet benoemd).

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Van die dingen, ja<\/strong>

    Toen orde, net- en reinheid
    zich nog in vlijtschort hulden en later
    vermaledijde nuttige handwerken
    samen de zorg droegen voor
    warmte binnenshuis
     
    gingen wij- weet je nog – ons te buiten
    aan de roes van vrij-blijvende liefde
    stapten uit de strakheid van ons pak
    het keurslijf van de rok en zochten we
    ommekeer, ontplooing en ontzorging
    van onszelf vooral tot nieuwe steken
    in los geweven garen – onbehagen
     
    als een worm begon te knagen aan
    open staande deuren, het vaag ging dagen
    dat minderen meer is dan een vorm, een soort
    vlinderen in tegenlicht waarin alles zichtbaar
    maar ongrijpbaar is – zoals de val van blad
     
    ja, ook de dingen worden ouder en wij
    – nietwaar schat?- nooit goed wijs
     
    05062020
    Cartouche

    –>
    het gedicht naar een waarlijk hoogtepunt toe geschreven – met elementen die we ook in andere gedichten tegenkomen- we lezen over  – de los geweven garen –  we lezen hoe het in een leven kan vergaan – hij is vandaag wel in vorm onze Cartouche – het mag en het moet gezegd op deze zondagochtend – mijn god waarom heeft u de dichters verlaten maar Cartouche weer eens niet??? waarom krijgt meneer altijd een voorkeurbehandeling van uwes???
     
    wie zo kan schrijven verdient eremetaal:
     
    als een worm begon te knagen aan
    open staande deuren, het vaag ging dagen
    dat minderen meer is dan een vorm, een soort
    vlinderen in tegenlicht waarin alles zichtbaar
    maar ongrijpbaar is \u2013 zoals de val van blad
     
    ja, ook de dingen worden ouder en wij
    \u2013 nietwaar schat?

    <\/em>

    <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
    Achilleshiel<\/strong>

    Laat de natuur bloeien
    laat de ouderen met rust
    het evenwicht verstoord
    neem Corona niet mee
    naar opa oma nee nee

    zij sterven alleen of samen
    doch ook jongeren kunnen gaan
    oud en kwetsbaar zo fragiel
    ouderdom als achilleshiel.

    Rik van Boeckel

    –>
    rik houdt het deze week bij een eenvoudige vaststelling – gezet op het ritme van de taal.
    no no nononono
    no no
    ik zie het hem met een serieuze maar vrolijke blik uitdragen.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    daar ligt de waarheid
    zo lang gezocht
    dat ik dacht
    dat je niet bestond

    waar was je eigenlijk
    in de schoolbanken
    onder de dekens
    van gemak

    de jaren zijn nog niet
    vergrijst
    de zon is nog niet
    het laatst ondergegaan

    daar ben je dan
    en het is doordrenkt
    van ongekende
    schoonheid

    petra maria

    –>
    hoe zong die limburgse zanger dat ook al weer – de jaren te zien als weggegooid geluk – petra pakt de tijd op waar het nog\/weer kan – en geniet – zo is het leven ook te benaderen. de dichter kan niet om het verleden heen, voor de mens geldt het heden en de toekomst in ongekende mooie kleuren. mooi gedaan. zonnetje erbij en leven maar!<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    de weerbarstige man<\/strong>

    of het weer nu in zijn kop
    of in het glas
    hij zoekt slechts rust
    in een bescheiden spiegel

    waar zilver schittert
    door versleten tijd
    die hem niet langer
    zijn smoelwerk benijdt

    het kanteldoel een holle
    spiegel vormt hem om
    reusachtig in zijn nietig heelal

    van lege beelden vol bevingert hij
    het glas waar hij braille leest
    in het sediment van zijn jeugd

    ml

    –>
    het wordt juryvoorzitter vandaag niet echt makkelijk gemaakt. het ene na het andere prachtige gedicht viel op het postmatje. zo ook deze enige echte onvervalste max lerou. en gelaagd gedicht. prachtige beelden met zilverschittering erin door de versleten tijd. even dacht ik dat de hij-persoon in dit gedicht  in zijn eigen wijnglas de waarheid en het leven vervormd voor zich zag. het gedicht neemt al snel universele vormen aan waarbinnen de vergankelijkheid een gegeven is en de opgebouwde lagen weliswaar nog tastbaar aanwezig zijn maar toch  langzaam maar zeker uit het zicht geraken.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Ik wil wel ouder worden
    nu de kist komt als bouwpakket.
    Mijn graf, nog net beschikbaar,
    mij welkom wil.

    Met alle lieve doden daar.
    Ik wil wel ouder worden nu ik
    het gedoe uit hun hand nam.
    Rust in de tent, over tot de
    orde van deze dag.

    Anne Borsboom

    –>
    anne doet altijd een beetje mee op FB met de zondagochtendwedstrijd – en dan val ik toch weer voor de gezegdes: een kist als bouwpakket – alle lieve doden die kunnen worden bezocht na het heengaan in het vrolijk beschreven kistje. ja zo zou je nog  graag je graf in willen. dichters kunnen het mooi zeggen. de werkelijkheid ziet er anders uit. anne geeft troost. ach waarom ook niet. maar ik houd haar wel aan haar belofte. dat ze me dan – tegen die tijd –  komt opzoeken.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    Dag Pom
    groeten vanuit een drukker geworden Gent
    Erika <\/em>

    Vroeger en nu
    <\/strong>
    Tegen de muur van mijn jeugd 
    leun ik
    het metselwerk zit los

    een molshoop in de tuin
    ik groef als olijke tiener    
    in de gangen mee

    hoe de tijd een stem verandert
    naar haltes waar 
    rimpels zonder kaartjes komen 

    de stenen zijn koortsig

    afscheid nemen 
    van wat niet in dozen kan

    ik, kind van de stad 
    met aangepaste manieren 
    vind vergeten beelden 

    in de kamers van stilstand.

    Erika De Stercke

    –>
    zonder meer ontroerend. deze waarnemingen in de tijd. je denkt bij erika altijd – welke man legt nu weer het loodje en hoe vreselijk komt ie nu weer aan zijn eind. hier hebben we de echte erika te pakken in contemplatie en mooie beelden – hier wordt afscheid genomen van wat in dozen kan – prachtig!!! en hoe de tijd een stem verandert – evenzo prachtig!! de ware dichteres aan het woord. in erika\u2019s po\u00ebzie hoeven geen mannen te sterven – de dichteres wordt hier mooier gehoord. (maar ik zal in het volgende gedicht wel gekilld – vermoed ik zo. want aan de mannen van Erika kom je niet – zoveel is zeker)
     <\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"

    toen het u-woord viel
    plukte ik de bloemen uit mijn haar
    en liet mijn onsterfelijkheid
    achter op de dansvloer
     
    kraak werd huur werd hypotheek
    vrijheid maakte plaats voor vrije tijd
    van love & peace naar liefde exclusief
    zolang het duurt bestendig
     
    weifelende herinneringen komen en gaan
    het brokkelig geheel vervaagt
    geslonken verwachtingen gevat in
    gegarandeerd vooruitzicht
     
     Ien Verrips

    –>
    eigenlijk heel zakelijk het leven belicht in 12 regels. en zo waar ook. deze dichter zal niet in of uit emo uiteen vallen. onze Ien is als dichter zoals dichters moeten zijn – een journalist van eigen ervaringen maar dan wel een po\u00ebtisch journalist. met brokkelige gehelen en onsterfelijkheden die op de dansvloer achtergelaten zijn – (mooi hoor!!)  ja zo hoor je journalisten niet spreken. wanneer gaan we dansen IEN? iets van die onsterfelijkheid wil ik nog een keer zien. Ien zien dansen en dan sterven – was zo het gezegde  niet?<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n
    \"\"
     
    zoals de schering en de inslag
    nu te zien is onder het patroon 
    van de ranken die vervaagden
    in de loop der jaren
    en de kleuren ook verschoten
    van de eens zo zachte bloemen  
    waarop wij de liefde
     
    zo slijten ook herinneringen
    in het weefsel van de tijd
     
    anke labrie
    –>
    de tijd bijna 17e<\/sup> eeuws beschreven in termen van patronen en ranken. huygens en hooft schreven zo ook – dat leerde de heer paasman mij tenminste bij neerlandistiek – nou ja leren je kon het zelf allemaal uitzoeken in die ouwe teksten van hem. fijn dat anke het kort gehouden heeft – de mooie dingen heeft ge\u00ebtaleerd – bijna in elke regel wel een mooi 17eeuws beeld. voortaan scharen we anke in het volgende rijtje: huygens, hooft, vondel en labrie.<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\r\n\t\t